Control, isn't that what it's all about...

Iedereen wil op z'n minst een klein beetje controle hebben over z'n leven. Om te kunnen functioneren en een prettig leven te kunnen leiden zonder al teveel zorgen. Voor mij geldt: controle over hoe de dag verloopt (Finn wakker, eten, weer op tijd een middagslaapje, hmmm wat te eten voor vanavond etc etc.), controle over hoe de toekomst in te delen (nog een kleintje erbij om het allemaal maar in één keer gehad te hebben, financieel alles op een rijtje, werk, een huis kopen of huren etc.).

Soms kan ik het niet laten om even door andermans Facebook updates heen te lezen of ik word door muziek van vroeger mee teruggenomen naar mijn leven wat ik in NL leidde. Het lijkt wel of ik er zo ver vanaf sta nu, dat ik mezelf af en toe niet terug herken en de controle kwijt ben geraakt over mijn oude ik. Het leven is nu zo gericht op anderen, dat ik me afvraag of ik mijn leven heel erg veranderd zou hebben als ik in NL kindjes had gekregen en daar onze toekomst aan het opbouwen was. Die controle ben ik echt kwijt. Maar komt dat omdat ik nu hier woon? Of omdat ik kinderen heb? Of  gewoon omdat je ouder wordt…? Ik zie mensen uit Den Haag feestjes afgaan, gezellig dingen samen doen, er super hip bij lopen, roken en drinken… eigenlijk alles wat vroeger in mijn leven ook wel een beetje zo was. Maar on 'a daily basis' mis ik geen van deze dingen echt. Behalve de gezelligheid en de vrienden. De aanwezigheid van de mensen die je al lang kennen en je begrijpen. Nu is het aan mij om te zien of dat hetgeen is waar ik uiteindelijk wel weer controle over wil krijgen. Door dichter bij huis te wonen misschien? Of door eens in het jaar terug te vliegen? Of elkaar ergens op de wereld te ontmoeten? Ik weet het niet. Het blijft een vraag waar de tijd antwoord op zal gaan geven.

Ik las in het boekje "Ik mis nog steeds de HEMA" (een boekje over emigratieverhalen, succesvol en niet zo succesvol) het volgende wat denk ik absoluut een waarheid weergeeft over wat langere tijd in het buitenland wonen soms als gevolg kan hebben. "Door de afstand worden de gesprekken met Nederlandse vriendinnen steeds oppervlakkiger. Je bent er immers niet bij als ze naar de film gaan of ergens in de stad eten en elkaars zorgen delen. 'Distance makes the heart grow fonder', zegt een Engels spreekwoord. Maar afstand doet het hart helemaal niet sneller kloppen. Hoe meer kilometers er tussen jou en de liefsten zitten, hoe minder je ziet van elkaars dagelijks leven. En juist de dagelijkse dingen zijn de verbindingen in een relatie. Zo drijf je steeds verder weg van je oude, vertrouwde contacten en raak je meer aangewezen op je partner en op nieuwe vrienden die je maakt." Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik niet hoop dat dit gebeurt met al de vriendschappen die me zo dierbaar zijn, maar het is wel iets waar je steeds minder controle over lijkt te hebben. Michel en ik zijn inderdaad heel erg op elkaar aangewezen en soms heb ik ook geen zin om de dagelijkse sores met mijn moeder of vriendinnen over Skype te bespreken, want ik denk dan "dat zijn de zorgen van ons en ik wil niemand van thuis daar nu mee gaan lastig vallen. Laten we het maar over de meer algemene dingen hebben". Stom dat het zo werkt, maar het is me al eerder opgevallen dat ik sommige dingen vaker voor me houdt. Omdat je het over "leuke" dingen wil hebben en niet over wat je op dat moment irriteert aan je man of aan de bureaucratie in Oz of noem maar op. Dit is gewoon onvermijdelijk.


Ik weet dat niet iedereen weer zit te wachten op dit verhaal; het eeuwige getwijfel en gemijmer over ons emigratie-avontuur en alle emoties die daarbij komen kijken, maar is dat niet waarom ik deze blog schrijf? Dus misschien een volgende blog weer een vrolijk verhaal over hoe mooi het leven wel niet is hier, want dat is het echt wel…..maar de controle over mijn gezin en mijn persoon dat is waar het over gaat. Nog een kleintje erbij is hectisch, druk en uitdagend met een heleboel obstakels waar we nu nog niks vanaf weten. Ik weet niet hoe moeders van meer kinderen dit doen, maar is het niet een kwestie van overleven die eerste tijd? Al met al een hoop 'algemene' obstakels waar velen op de wereld mee te maken hebben. Geluk vinden in je werk. Uitbreiding van je gezin (hoe dit allemaal te organiseren??!!??), de communicatie tussen jouw en je partner ('Begrijp je nou echt niet dat je me even moet helpen met eten koken, kind eten geven, bad klaar zetten....? We zijn geweldige multi-taskers hoor, maar een beetje hulp is nooit verkeerd'), je kind opvoeden ("Neeeeeeeeeeee Finn, niet dat speelgoed afpakken van dat meisje") Nou ja, the usual stuff dus eigenlijk. We komen er wel, that's for sure. Maar af en toe heb je die back-up nodig, de support van de mensen die je kennen en van je houden. Er is één ding ieder geval zeker; of dit emigratieverhaal nou succesvol blijkt of niet...wat betreft het leren kennen en uitdagen van je eigen persoon heb ik al zoveel overwonnen dat ik oprecht kan zeggen dat het me tot een beter/ wijzer mens heeft gemaakt. En over succes moet ik het eigenlijk niet eens hebben. Het is namelijk altijd al een succes geweest, deze stap naar het onbekende, gewoonweg de stap te hebben genomen, dat is iets waar ik trots op ben. Maar ik moet eerlijk bekennen….door gesprekken die ik hierover voer, door gedachten die ik in mijn hoofd toelaat blijkt het thuis in NL nog steeds zo ontzettend mijn thuis. Ik word enthousiast als ik eraan denk dat Finn en zijn toekomstige broertje (ja nog een jongen underway!!!) zoveel neefjes thuis heeft en nog gaat krijgen (geen nichtje te bekennen in onze nieuwe gestichte gezinnen) waar hij mee op kan groeien, waar hij misschien later wel zijn zorgen mee deelt, dat hij ook beleeft hoe het is om op de fiets naar school te gaan in regen en wind, dat hij van de cultuur gaat houden net zoals wij dat doen.

Het is zoooo goed om weg te zijn van wat je bekend is, je leert namelijk beter relativeren en je krijgt meer waardering voor dingen die niet voorhanden zijn. Ja, ook dat het altijd regent, dat mensen flink kunnen zeuren, dat we soms wel heel veel mensen op één plek hebben wonen en ga zo maar door. Dat is namelijk wat Nederland Nederland maakt. Er komen hele slimme, avontuurlijke, leuke en vriendelijke mensen uit dat gekke kikkerlandje van ons waar we best trots op mogen zijn. DUS!
Nou, genoeg veren in de spreekwoordelijke …. gestopt. Ik stop er voor nu ook mee. Volgend bericht weer een ander verhaal over dit achtbaan leven van ons.

Liefs van ons drie

3 years and counting...

In de week van schrijven is het 3 jaar geleden dat Michel en ik naar Australië vertrokken. Nog steeds is het soms onwerkelijk als ik zeg dat ik in Australië woon...een plek waar ik vroeger zo van gedroomd had om een keer naar toe te reizen...een plek die als paradijs in mijn oren klonk...een plek waar je je dromen waar kon maken. En dat is wat Australië allemaal voor ons is. Ondanks onze (of vooral mijn) ups en downs heeft dit land ons hart gestolen. Alles wat we tot nu toe hier hebben mee
gemaakt en hebben bereikt, is alles wat we nu uit ons leven zouden willen halen. Tuurlijk, je wilt altijd beter, mooier etc.  but it doesn't really get better than this to be honest. Ja, het leven zonder familie en naasten vrienden is dat enige echte grote gemis, maar de rest is compleet.

Vanaf nu mogen Michel ik elkaar 'husband' en 'wife' noemen wat echt een ontzettend fijn gevoel geeft. Daarnaast heeft Finn een prachtige tijd hier. Hij geniet enorm van het buiten zijn, de ruimte en vrijheid die hij krijgt en ik heb het idee dat hij daar ook positief door ontwikkelt. En dan....dan mogen we Finn (en onszelf natuurlijk ;) ook nog eens verblijden met een broertje of zusje in april 2014, nou wat wil je nog meer!! Ja jaa, we zijn weer zwanger! Erg blij en ook gepland, dus we zijn ontzettend verheugd met de komst van een tweede kind. Ik ben rond de 14 weken op het moment van schrijven en zal jullie een beetje op de hoogte houden van de (groei) ontwikkelingen.

Verder hebben we nog het geweldige nieuws dat Michel's ouders ons volgend jaar weer komen bezoeken én dat mijn moeder de grote reis ook gaat maken! We zijn ontzettend blij met dit nieuws, want we hadden sowieso al besloten in 2014 niet naar NL te reizen (ook ivm baby nr. 2 op komst). Dus we zullen straks wat extra gezelschap hebben hier in huis waar we enorm naar uitkijken!

Nu we dan getrouwd zijn, betekent dit ook dat we een stapje dichterbij onze PR zijn. Dezelfde naam dragen als je partner maakt de aanvraag makkelijker. Een aantal zaken moeten ingevuld worden, documenten aangeleverd en medical tests en bewijs van goed gedrag zijn onderdeel van de aanvraag. Helaas kan mijn medical nog niet gedaan worden, want hier zit ook een x-ray bij (om je te testen voor tuberculose). Dus dat is één onderdeel wat de aanvraag wellicht nog zal vertragen. Maar het mooie is dat we de aanvraag online kunnen indienen en dus al in het systeem komen te staan als 'in behandeling'. Hopen dat dit allemaal voorspoedig verloopt.

Nu we zo'n 3 jaar verder zijn kan ik zeggen dat ik nieuwe vriendschappen heb opgebouwd, die hopelijk een lifetime zullen duren. De mensen aanwezig op onze bruiloft zijn mensen die wij een heel warm hart toedragen en die er voor ons zijn als dat nodig is. Helaas, maar echt heel erg helaas zijn hier ook mensen bij die ons weer gaan verlaten. Jana, Brandon en kinderen zullen weer terug verhuizen naar Melbourne en Tanya, Richard en kinderen zullen een nieuwe uitdaging in Nieuw Zeeland aangaan. Dit is ook onderdeel van leven in een buitenland waar veel mensen naartoe komen voor een nieuw avontuur/ werk/ betere omstandigheden. Maar niks is voor altijd en dus zul je ook afscheid moeten nemen van mensen die je in een korte tijd hebt leren kennen en een hele fijne band mee hebt opgebouwd. Zo hebben we uiteraard wel een goede reden om naar Melbourne en Nieuw-Zeeland te reizen, dus wie weet of dit onze volgende vakantiebestemming zal zijn.

Het is en blijft in ieder geval een rollercoaster in deze fase van je leven. Of je nu in NL woont en iets aan het opbouwen bent of hier in Perth...makkelijk is het soms gewoonweg niet. Michel is bijvoorbeeld druk de komende tijd en zal ook weer naar het zuiden moeten voor werk, dus dan is het toch weer jugglen alleen met Finn. Maar dit zijn ook de consequenties van hoe je je leven indeelt. De consequenties die soms moeilijk zijn om te accepteren als je een mindere dag hebt. Maar de opvolgende dag kan een hele andere kijk op de situatie je hier weer doorheen helpen (althans mij). Het feit dat we kunnen uitkijken naar iets leuks zoals familie en vrienden die overkomen, is de beste remedy die er is.

Veel liefs van ons drieën

P.s. Er zijn nog wat foto's te bekijken van bruiloft via Photo tabblad

Time to relax, revive and to be inspired...

Bali day 3. Het duurt even om uit je dagelijkse patroon te stappen en in vakantie-mode over te gaan, maar als het dan eenmaal gelukt is, dan is er ruimte en tijd om je leven weer eens te overdenken en te zien waar het allemaal heen gaat. 'Bali life' is echt relaxen en zeker ook omdat we zo'n fijn huis hebben waar we verblijven. Met een kleintje is het prettig om je eigen plekje te hebben en hem met zijn onrustige ziel lekker rond te kunnen laten rennen, want ze moeten toch hun energie een beetje kwijt. Maar ik moet zeggen...reizen zal nooit meer hetzelfde zijn met een kleine erbij. En dat ik het reizen van vroeger soms stiekem mis, ga ik gewoon eerlijk zeggen. De tijd dat je op je brommertje kunt stappen en gaan en staan waar je wilt...s'avonds de deur uit en wel zien hoe laat je thuis bent en waar de avond je zult brengen...6 uur in een auto zitten om zo op de mooiste afgelegen plekjes te komen die er zijn...ja dat gaat gewoon niet meer. Wederom moeten jullie mij niet verkeerd begrijpen, want het geluk in je kinds ogen zien als je met hem speelt of in het zwembad ligt is onbetaalbaar, maar dit is even een stukje van die 'vrije' Annemarie wat soms gemist wordt.
Als ik op zo'n eiland als dit ben, zou ik heel graag het spirituele stukje wat in mij zit naar boven willen brengen, maar door de drukte in mijn hoofd lukt dit niet. Misschien heb ik die balans gewoonweg nog niet gevonden, want ook in Perth schort het de laatste maanden aan tijd voor mezelf. Yoga, boeken lezen, fietsen, met vriendinnen dingen doen is allemaal niet aan de orde wat wel een belangrijk stuk van mijn persoon is. Maar goed, het komt wel weer. Wetende dat veranderingen komen en gaan in het leven is een gedachte die ik vasthoud.

Michel heeft ook geen rust in zijn kont. Hij zit toch nog iedere dag achter de pc te werken omdat de verantwoordelijkheid van werk hem constant achterna zit. Als het niet door een telefoontje komt, dan wel door wat er in zijn hoofd omgaat om WA Dredging draaiende te houden...fair enough, maar wel jammer voor hem dat hij het niet eventjes van zich af kan zetten nu. Maar voor alles komt een tijd. 

Zo ook voor de aanvraag van onze PR, want ik heb mijn IELTS examen behaald met een 8 overall, wat best een goed resultaat is :). Dan op 4 oktober a.s. zullen wij elkaar het ja-woord gaan geven (waar ik echt nog helemaal niet mee bezig ben) en dan kunnen we de aanvraag via Michel's werk in gang gaan zetten. Want ook het leven op Bali laat je inzien dat we het erg goed hebben in Perth. Niks ten nadele van dit fantastisch mooie eiland en veel mensen vinden hier wel hun ideale woonsituatie, maar ik ben denk ik toch wat gericht op westerse leefomstandigheden die het leven makkelijker maken. De taal kunnen spreken en alle gewoontes en de cultuur beter begrijpen....daar ben je een lifetime mee bezig om dat hier ook maar een beetje eigen te maken denk ik. Het is maar net wat je zoekt meer en wat je als achtergrond meedraagt. Aan de andere kant is het juist de religie en de spiritualiteit van dit eiland die me ontzettend aantrekt....voel me daarom bevoorrecht dat we hier 3,5 uur vliegen vandaan wonen. Genoeg momenten om terug te komen en meer van dit bijzondere eiland te mogen ontdekken en zien. 

Bali day 7. Vandaag vertrekken we naar een andere villa, omdat we de keuze hebben gemaakt om op twee verschillende plekken onze vakantie door te brengen. Finn houdt zich super goed en geniet van alle aandacht van ons vieren en de ontzettend kindvriendelijke Balinezen. Het weer, de ruimte en de vrijheid om te doen wat hij wilt maakt hem een blij kind. We zijn nu zeker allemaal tot rust aan het komen en gaan deze komende week nog even extra genieten. We zitten eraan te denken om nog een trip naar Ubud te maken en daar vrienden van Michel's ouders te ontmoeten die hier wonen. Ubud is echt een plek waar je meer tijd wilt doorbrengen om je een ander beeld van het eiland te geven. Maar wat ik al zei...met kind is het reizen toch wat anders en is het niet slim om hen tegen hun limit aan te laten lopen. Dus rustig aan en wel zien wat de dag ons brengt. 

Bali day 14. On our way back to Perth. Ubud bezocht, vrienden van Michel's ouders wonen daar midden in de rijstvelden en hadden ons uitgenodigd voor een heerlijke lunch. Verder hebben we nog wat dagtripjes gemaakt en met de brommer de buurt verkend. Ondanks dat het 'druk' is zo'n dag met Finn erbij, hebben we zeker een uitgerust gevoel. Beetje bijgekleurd, lekker gegeten, goede gesprekken en fijn gezelschap. We hadden de vakantie niet anders willen beleven. Nu is het weer terug naar de orde van de dag, namelijk Michel dinsdag naar Brisbane voor een congres en daarna....daarna krijgt hij het heel druk. Dat betekent minder family-time, maar wel bouwen aan de toekomst. We zullen zien hoe de komende weken/ maanden eruit gaan zien. We kijken wel alvast uit naar bezoek vanuit Nederland, want Rob en Rebecca komen ons half december opzoeken, yes!! En de zomer komt eraan! We kijken uit naar warmere en langere dagen, zeker nu zo na de vakantie wat ons weer laat inzien dat we een mooi, kleurrijk leven hebben, waarin nog zoveel staat te gebeuren.... Tot een volgend bericht!

Liefs van ons drie

P.s. Foto's van Bali op de bekende plek te bekijken :)

Priorities, priorities....

Vroeger had ik tijd voor een heleboel dingen....Mijn Tripadvisor page bijwerken, de nieuwste artiesten zoeken op iTunes en bij Plato in Den Haag rondstruinen op zoek naar nieuwe muziek. Al fietsend en dagdromend een rondje strand, duinen, Den Haag doen. Een bakkie koffie op de Grote Markt met een krantje erbij. Nadenken over welke vakantiebestemming ik zou willen inplannen, het NU.nl checken voor het actuele nieuws....Tegenwoordig heb ik geen eens tijd om s' ochtends naar het toilet te gaan, want Finn staat bijna springend naast me "mamaaaaaaaa melk!!" Hij praat nog niet, maar weet me heel goed duidelijk te maken wat hij wilt :-). Prioriteiten veranderen, maar nu vraag ik me af, is dit nou allemaal zo erg? Het niet meer hebben van die tijd om dingen voor jezelf te kunnen doen gewoonweg omdat je kind prioriteit nr. 1 is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het hebben van deze rol in mijn gezin als erg prettig ervaar. Ik weet en ervaar daarnaast ook dat sommige dingen niet meer zo belangrijk voor me zijn en mij dus ook niet meer die voldoening geven zoals vroeger.

Nu ben ik bijvoorbeeld nog wel een redelijke sportfanaat, maar Finn naar de sportschool crèche brengen en daar dan in slaap valt omdat er te weinig krachten zijn om hem te entertainen... Nee, daar voel ik me schuldig over. Daarom maar even geen sportschool meer. Je moet je eraan overgeven, want als je mama bent wil je het goed doen en met volledige overgave toch? En zoals ik al veel moeders hoor zeggen, "Voor je het weet zijn ze naar school en zie je ze de hele dag niet meer". Vriendjes en vriendinnetjes hebben dan
een hoofdrol in hun leven en tja ouders zijn er dan nog om eten te geven,  van een slaapplek te voorzien en zo nu en dan een weekend mee door te brengen. Dus ik heb me voorgenomen volop van Finn te genieten en er voor hem te zijn. Mijn tijd komt wel weer.  Dit wil dus niet zeggen dat ik mezelf volledig op de laatste plek zet, maar het is zo veel leuker om voor iemand te zorgen dan alleen voor jezelf. Ja, dat is het echt! Je partner, ok... die is oud en wijs genoeg om (veel) dingen zelf te doen, maar je kind(eren) wil(len) maar één ding en dat is papa en mama om hun te vermaken. En dus vallen heel veel zaken een beetje in het niet. Ik klink vast als een stereotype moeder die het alleen nog maar over haar kind kan hebben, maar iedereen die papa/ mama is weet precies wat ik bedoel. 

In the meantime ben ik zeker nog wel met andere zaken bezig, zoals het voorbereiden voor de IELTS-test die ik in augustus heb. En de PR aanvraag voorbereiden. Of het bedenken van wat voor andere leuke producten ik nog meer zou kunnen verkopen wanneer de verkoop van de matten een succes is (dit projectje staat nog wel in de wacht). 

En de voorbereidingen voor onze afspraak bij de registrary office of Marriage...want ja ja...het gaat gebeuren! Het gaat op minder romantische manier, maar Michel en ik hebben toch besloten om elkaar het ja-woord te gaan geven in Perth. We wilden graag wachten tot we het feest en de ceremonie zoals we dat in ons hoofd hebben kunnen doen, maar helaas gaat dat nu niet lukken. Dat moment komt zeker in de toekomst wanneer we wel de tijd en het geld hebben. Zeer binnenkort gaan we bij het kantoor langs waar ze alle documenten zullen checken en als alles in orde is, zullen we op z'n vroegst een maand later kunnen trouwen. Wat zijn we heel volwassen aan het worden als je het zo bekijkt he...kindjes krijgen, trouwen, samen een huis...mooi toch alemaal?!!

Michel heeft het erg druk op werk en komt net terug van een dag Sydney. Het Elizabeth Quay project gaat 99,9% zeker door, dus dat is een goed vooruitzicht. Veel voorbereiding gaat eraan vooraf, zeker omdat het een state government project is. Een hoop bureaucratie waar hij zich doorheen moet worstelen, maar hopelijk is dit het wel allemaal waard.  Mijn lieve man (in spe) wordt ook nog eens 30 jaar op 5 augustus! Om dit te vieren hebben we onze vakantie naar Bali geboekt  begin september waar we heerlijk 2 weken in een villa met zwembad en goed gezelschap zullen gaan vertoeven. Een mooie manier om je dertigste verjaardag te vieren lijkt mij :-). 

We merken dat je je prioriteiten lijst zo met kind toch flink moet aanpassen, waardoor het soms lijkt dat je in een volledige sleur terecht bent gekomen. Ik weet niet of ik dat alleen heb, maar de dagen lijken soms wel heel erg op elkaar en s'avonds als Finn naar bed is, dan kijken Mies en ik elkaar aan....zo weer een dag voorbij. Niet dat het erg is dus, maar we hebben ervoor gekozen om zo het leven te doorlopen op dit moment. Zonder hulp van familie die in de buurt wonen en eigenlijk ook bijna nooit van babysitters, die wat tijd voor elkaar wel mogelijk maakt. 

Finn weet op deze manier wel precies wat er op de dag gaat gebeuren en doet ook nooit moeilijk hierover. Dat is toch iets waar wij naar streven. Dat betekent alleen wel regelmaat, regelmaat, regelmaat...voor ons werkt dit, terwijl het voor andere misschien totaal niet werkt. Het is onze prioriteit om Finn een goede basis te geven van rust, thuisgevoel, van liefde en geborgenheid. De rest....de rest is niet (meer) belangrijk. Onze tijd komt vanzelf wel weer. We weten nu dat we bij elkaar willen zijn en blijven en daar is een goede basis voor nodig. De bouwsteentjes worden zo beetje bij beetje gelegd...met een mooie toekomst in het vooruitzicht.

Liefs van ons drie

Home sweet home...

En daar zijn we weer, terug in het zonnige doch koude Perth. Nederland had niet de meest zonnige dagen voor ons in petto, maar daarvoor kwamen we ook niet. We kwamen om onze ouders te verrassen en een verrassing was het zeker. Omdat Michel werk te doen had in NL hebben we besloten om met z'n drieën richting NL te vliegen. Finn is nog onder de twee, dus dan hoef je nog niet de volle prijs voor een ticket te betalen, Michel's vader zou 60 worden en Finn's neefje Jelle was net geboren....genoeg redenen om nu nog een keer die kant op te vliegen. Onze ouders waren zeer verrast en helemaal blij om ons even in hun midden te hebben. Wij hebben ook ontzettend genoten van de gezelligheid met familie en vrienden en om weer even in onze vertrouwde omgeving te zijn.

Maar jeetje wat een avontuur weer met zo'n kleine in het vliegtuig. Finn paste bij lange na niet meer in de bassinet/ wieg, maar ondanks dit hadden we er toch 1 gereserveerd. Dit was helaas niet helemaal goed bevallen en omdat Finn niet meer paste had ik hem op de grond gelegd om hem toch te laten slapen. De stewardess kwam mij vertellen dat dit niet mocht, maar ik was ten einde raad. Finn zou nooit op onze schoot in slaap vallen en legde uit dat zij met een oplossing moest komen om eindeloos gehuil te voorkomen. Gelukkig konden ze ons van stoelen verwisselen met twee medepassagiers en kon Finn op een stoel in het midden van ons slapen. Maar voorlopig geen vlucht meer van langer dan 12 uur en twee vluchten achter elkaar. Het is even mooi geweest. Daarbij hebben wij nu de behoefte om dichter bij huis te blijven.


Want Nederland, we houden van je en van alle mensen die ons lief zijn, maar het is nu tijd dat we alle energie in Australië en haar mensen gaan steken. We hebben het gevoel dat we hier thuis zijn en dat we de komende jaren flink zullen moeten investeren om een nog mooier paradijsje te creëren voor ons gezin. We hebben ontzettend genoten van de tijd die Michel en ik samen konden doorbrengen, mede dankzij oma & opa Willemen, die met veel liefde op Finn wilde passen. Die tijd samen is zo ontzettend belangrijk en dat zullen we hier proberen door te zetten. Even de handrem erop en samen wat doen helpt zo om de stress van alledaagse taken van ons af te schudden. We hebben ook zo genoten van de tijd die we met onze dierbare vrienden en familieleden konden doorbrengen. Na drie jaar weg zijn, maar dan toch nog zo'n band hebben met deze mensen, betekent heel veel voor ons. Het geeft ook aan dat afstand een relatie niet hoeft te beïnvloeden. Daarom kunnen we nu met volle overtuiging zeggen dat we hier willen zijn.


Ik zal me binnenkort gaan inschrijven om de IELTS test (English Test) te gaan doen, zodat we straks met de Permanent Residency verder kunnen. Als alles goed gaat kunnen we de aanvraag op redelijk korte termijn de deur uitdoen. We kwamen wel tot de conclusie dat het makkelijker zou zijn als ik de achternaam Willemen zou hebben...niet alleen voor de aanvraag van de PR ook bij het hebben van kinderen en het opzetten van een testament etc. Dit is iets waar we even onze gedachten over moeten laten gaan...:-).

Verder hebben we een volgend tripje naar Bali in het vooruitzicht waar we ontzéttend naar uitkijken. Gelukkig maar 3,5 uur vliegen en we hebben een mooie villa gehuurd niet ver van de leuke restaurants en mooie stranden af, dus dat zal genieten worden. Mariel, Werner en Dafne zullen met ons mee gaan, dus dat zal zeker gezellig worden.

Ik heb eigenlijk verder niet zoveel te vertellen, ondanks dat we een paar hele drukke weken hebben gehad. Nederland heeft ons in laten zien wie we zijn, maar ook waar we nu staan en dat is het belangrijkste. Leven in het NU (zoals Eckhart Tolle schrijft) en dan wel zien wat er op je pad komt. Positief blijven in soms stressvolle en moeilijke tijden en elke dag even stil staan bij alles wat je hebt en niet blijven hangen in wat je niet hebt. Ik kan dus zeggen, ja ik ben gelukkig en blij met mijn leven. Ik heb een fantastische partner die een geweldige vader voor mijn kind is. Meneertje Finn is een geschenk die me maar weer laat inzien dat de kleine dingetjes tellen, want voor hem is het zien van Bananas in Pyjama's op TV een highlight van de dag. De nieuwe zandbak met schepjes maakt hem een blij kind en meer heb je toch ook niet nodig. Liefde, warmte en geborgenheid. Een huis om in te leven en mensen om je heen die er voor je zijn en van je houden. Yes, life is good.

Liefs van ons drie x

P.s. Foto's zijn te bekijken op de bekende plek :-)

Those good old (and new) memories we cherish...

Die goeie oude tijd... geen zorgen en grote verantwoordelijkheden om ons mee bezig te houden, waarin de tijd soms stil stond. Gewoon genieten van het leven en wel zien wat er morgen komt. Jong zijn heeft absoluut zijn voordelen, maar oud(er) worden nog meer ondanks mijn uitspraak hierboven. Ik ben méér dan blij met hoe mijn jeugd is verlopen en zou het voor geen goud anders of over willen doen. Mijn verleden heeft de Annemarie van nu gemaakt en die persoon ben ik graag. Ouder worden geeft je misschien wel meer kopzorgen maar oh wat is het fijn om te weten wie je bent en waar je voor staat. 

Afgelopen weken werd ik op verschillende manieren mee terug genomen naar mijn jeugd. De tijd met mijn allereerste vriendje zo'n 15 jaar geleden en die met mijn oude (Nuts)schoolgenoten van wel 20 jaar geleden. Ik geloof er wel in dat gebeurtenissen zich met een reden voordoen en wat het dan ook is, ik vind het belangrijk genoeg om erover te schrijven en het te delen.  

Een oude vriendin uit Wassenaar had de moeite genomen om al haar oude video tapes, gemaakt in de jaren, om te zetten naar DVD. Ze heeft er twee naar mij opgestuurd en wat erg leuk om te zien was, maar ook om te zien hoe iedereen zijn eigen weg is gegaan in die 15 jaar....de één is er beter uitgekomen dan de ander, maar dat is hoe het leven loopt. Ik vond het heel gek om mezelf te zien, want jeetje ik zag er nog zooo jong uit en wat was ik toen onzeker. Dat komt gelijk bij je terug als je jezelf zo ziet rondlopen. Maar in die tijd heb ik ook zoveel geleerd en met de meeste van hen heb ik nog steeds contact wat wel aangeeft wat voor hechte band in die tijd is opgebouwd. Ben je erg dankbaar Sheila, dat je mij dit hebt verstuurd en dat kleine beetje jeugd weer even hebt teruggegeven. 

Toen waren we op een Nederlandse borrel in Fremantle om op koning Willem-Alexander te toosten. Normaal ben ik niet zo van de Nederlandse bijeenkomsten, maar iets zei mij dat ik gewoon maar even moest gaan. Daar kwam ik een hele oude klasgenoot van mij en een andere oude schoolgenoot van mijn broer Jorn tegen, die ons nog feilloos wist te vertellen wat voor dingen we hadden uitgevroten in onze jeugd. Het liet mij ook maar weer inzien dat Perth misschien wel aan de andere kant van de wereld ligt, maar er zijn meer mensen met een droom of een andere reden om Nederland achter zich te laten en ergens anders te gaan wonen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat we daarna niet als beste maatjes gelijk hebben afgesproken, want in al die jaren heeft iedereen zijn eigen wereld opgebouwd en daar is niet altijd meer ruimte of behoefte aan iets ouds, vertrouwds en bekends. Fair enough, maar toch ook wel weer een moment van inzicht dat iedereen anders is.

Maar goed... niet alleen oude maar ook recente herinneringen laten me inzien dat vriendschappen en ervaringen met mensen je laten groeien. De vriendschappen die we in de jaren hebben opgebouwd zijn ontzettend dierbaar en laten me zien wie ik ben en waarom ik deze mensen in mijn leven heb en hoe erg ik deze mensen mis. Het verschil met de vriendschappen die we hier opbouwen is dat we dat verleden niet delen. En wat dat verleden dan ook zo belangrijk maakt…er is absoluut een verschil in de hechtheid van de vriendschap nu en toen.  We zijn vluchtiger en wat meer afhoudend als het gaat om energie steken in een relatie opbouwen, gewoonweg omdat je weet dat mensen weer zullen vertrekken binnen een jaar of twee. Maar gelukkig zijn niet alle relaties zo. Ons wereldje hier wordt er misschien niet snel heel veel groter van, maar liever een paar lieve, vertrouwde mensen om ons heen dan 20 kennissen die we eens in de zoveel tijd zien. 

We hebben ons voorgenomen om de tijd die we hier doorbrengen tot het maximale te benutten en alle ervaringen die we met ons meenemen te koesteren. Voor je het weet ben je misschien wel weer terug in eigen land. Een aantal ideeën staan in de planning waaronder de meest geweldige reis die iedereen wel eens in zijn leven wil doen (in mijn ogen), namelijk met de camper Australië rond met gezin. YES!!! Dat is één van de ondernemingen die we graag gedaan willen hebben, mocht het inderdaad zover komen dat we dit mooie land gaan verlaten. Ho ho niet zo snel, want we zijn voorlopig nog niet weg hoor voor diegene die ons graag zien terugkomen :-). Eerst maar eens kijken of we nog wat aan de gezinsvorm kunnen doen en zien wat de toekomst ons dan gaat brengen. 

Zoals we het nu zien, kunnen we nog wel 3 Finnetjes erbij hebben, want wat is hij leuk! Hij heeft al behoorlijk wat karaktertrekjes ontwikkeld waar we nog vaak mee in de weer zullen zijn, maar dat is mens eigen. Hij is nog niet zo van het praten....eerder brabbelen, maar heeft wel al helemaal zijn eigen sign-language ontwikkeld waarbij het meer dan duidelijk is wat hij WIL....want ja het is wederom een WILlemen oma Karin!! Michel en ik proberen de taken zoveel mogelijk te verdelen en het is heerlijk om kind met vader zo'n lol te zien hebben, stoeien, kletsen (of brabbelen dan) en Finn Michel spontane kusjes zien geven. Erg schattig.

Michel heeft het weer erg druk op werk en er zitten een aantal mooie projecten in de pijpleiding. Waaronder Elizabeth Quay. Elizabeth Quay is een uitdagend project waarbij het centrum van Perth een flinke boost zal krijgen op gebied van toerisme, werkgelegenheid en aanzien van de stad.  http://getthebiggerpicture.wa.gov.au/elizabeth-quay/ Via deze link kun je zien wat het allemaal inhoudt. WA Dredging is gevraagd om het baggergedeelte op zich te nemen. Prestigieus en fantastisch om dit op je naam te hebben mogen staan natuurlijk en als het goed is zullen ze vanaf juli van start gaan. Daarnaast zijn er nog wat andere projecten waaronder in Darwin en Adelaide die hoogstwaarschijnlijk los gaan komen, dus genoeg werk (en leuke trips om naar uit te kijken) voor de komende tijd! Dan hebben we ook nog het leuke vooruitzicht om Lindsay en Jeroen in november te mogen zien in Sydney. Zij zullen een half jaar rond de wereld gaan reizen en wij zullen hen gaan opzoeken als ze eind november in Sydney aankomen...Leuk leuk leuk!!

Ik ben nog steeds bezig met mijn eigen kleine onderneming, die van de beach matten. Maar het is allemaal niet zomaar in één keer opgezet en geregeld. Gelukkig is het nu winter hier en heb ik nog een maand of twee om alles voor elkaar te krijgen. Verder is werken bij Clancy's Fish Bar nog steeds leuk en doe ik dit nu twee vaste dagen, de donderdagavond en de zondag van 11 tot 5pm. En als je me nou vraagt, "Wat doe je dan de rest van de tijd?"...mijn kind vermaken en happy houden. That's what it's all about right now. Helemaal leuk en absoluut een keuze waar we volledig achter staan. Want die oude herinneringen zijn er om te koesteren, maar er worden nu een paar fantastische momenten gecreëerd die je het liefst voor altijd vast wilt houden en voor geen goud zou willen missen. Keep on coming with them!!!

Liefs van ons drie

In between dreams...

Wat nou als je in twee landen tegelijk wilt wonen? Je hebt alleen nét dat ene land uitgekozen dat het verste van eigen land vandaan ligt. Het zal wellicht wat eentonig overkomen de verhalen over onze emigratie, maar ik ben er nog niet over uitgesproken...waarschijnlijk nooit. Ik schrijf het op, omdat er misschien mensen zijn die dit lezen en het avontuur ook willen aangaan of in dezelfde situatie zitten als wij. Een nieuw leven ergens anders opbouwen, ver weg of dichterbij huis…het maakt eigenlijk niet uit. Weg van wat vertrouwd en bekend is, is wat mij betreft één van de grootste veranderingen die je laat inzien wie je bent, waar je voor staat, wat je sterke kanten en minder sterke kanten zijn en wat voor jou als meest waardevol wordt gezien. Mijn ervaringen zijn niet die van een ander, maar het is de moeite waard om erover te schrijven. Want ondanks dat dit een persoonlijke ervaring is, kunnen veel mensen zich relateren aan onze situatie wat hen geruststelt, maar ook nieuwe inzichten kan geven. 

Dus bij deze de vraag die mij altijd zo blijft bezig houden... "Wanneer ben je nu echt echt geëmigreerd?"  Je hebt in mijn ogen een fysiek én mentaal emigreren wat ver uit elkaar ligt. Er komen zoveel situaties op mijn pad die me laten inzien dat veel mensen een onrealistisch beeld hebben van wat emigreren nu echt inhoudt. Het "fysiek" emigreren is waar veel mensen zich voornamelijk op richten. Werk, een huis vinden, verschepen van spullen, een visum. Dit is ook logisch, want je weet gewoonweg niet wat je verder te wachten staat. Maar dan het "mentaal" emigreren...dat is de allergrootste uitdaging en eigenlijk ook wanneer het avontuur pas echt begint. Wij zijn absoluut bevoorrecht dat wij in deze situatie mogen zitten, want emigreren naar Australië is zo makkelijk nog niet. Het organiseren van een verhuizing en überhaupt een baan en een sponsor voor het visum vinden is meestal het grootste struikelblok. Maar met een beetje organisatie en het goed verdelen van taken komt dit wel in orde. Maar de weg daarna...daar kan geen organisatietalent zich op voorbereiden.

Soms komen we mensen tegen die op vakantie zijn en hier graag willen wonen, maar nog niet zoveel weten over het emigratieproces. Die geven we dan zoveel mogelijk informatie gebaseerd op onze ervaringen en proberen ze zo een beetje op weg te helpen. Maar vaak is dit wat gebeurt.... Terug in eigen land gaat het leven gewoon door en moet je toch weer brood op de plank zien te krijgen. De eerste dagen zal de droom van wonen in "het paradijs" nog heel vers in je gedachten liggen, want het leven in eigen land is ook maar weer gewoon wat het was en altijd is geweest. Maar op den duur verplaatst de droom zich een klein beetje naar de achtergrond, want geef toe: je hebt ondanks het grauwe weer, de zelfde koppen op werk, de soms wat saaie verplichtingen, toch ook een heel leuk leven. Veel vrienden, je familie die er voor je is, die leuke sport die je beoefent, die onverwachte leuke avonden in de kroeg of bij iemand thuis, die mooie dagen (ja ze zijn schaars daar in dat kikkerlandje…) die je een glimlach op je gezicht toveren. Het je er daadwerkelijk toe zetten om vanuit Nederland je emigratiedroom op poten te zetten wordt dan steeds moeilijker om vast te houden. Uiteindelijk is het (voor velen) alleen nog die mooie herinnering aan een geweldige vakantie…am I right or am I right? 

Maar voor die mensen die het wel voor elkaar hebben gekregen om de droom vast te houden, alles duidelijk en vers in het geheugen houdend en het proces door zijn gegaan (wat soms jaren kan duren) hebben iets fantastisch voor elkaar gekregen. Want van deze droom realiteit maken is echt een prestatie waar veel wilskracht, vertrouwen en doorzettingsvermogen voor nodig is. Dan als ze hier zijn mogen ze zich vasthouden voor de achtbaan waar ze in terecht komen. De obstakels, maar ook mooie, bijzondere en nog nooit eerder mee gemaakte situaties, die je leven op zijn kop laat zetten en je een ander beeld geven van alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt in je leven. En dan zoals in mijn geval, na zoveel jaar komt er een twijfel.... of meer een inzicht waarvan je misschien niet verwacht had dat deze zou komen. Het inzicht dat het leven nergens op de wereld perfect is. Alles wat wij hebben hebben jullie misschien niet. Maar veel van wat jullie daar hebben, zullen wij hier nooit krijgen...

Dus terugkomend op de eerste twee zinnen van deze blog; wat nou als je in twee landen tegelijk wilt wonen? Kun je op die manier je leven leiden? Het is iets waar ik mijn gedachten de laatste tijd wel eens over laat gaan. We hebben een paar drukke, soms wat emotionele weken met veel gebeurtenissen (leuk en minder leuk) achter de rug. Als ik me niet zo goed voel komen dit soort vragen eerder naar boven dan normaal. Ik vind dit heel gezond en zie voor mij geen andere manier om dit te doen. Ik ben nu namelijk mama (en vrouw dus ervaar dit sowieso anders dan Michel en de andere gemiddelde man). We zetten onze kinderen op de eerste plaats (no matter what) en zullen ook met de kinderen in het achterhoofd bewust, maar ook onbewust keuzes maken. Het beste met je kind en zijn/ haar toekomst voorhebben denk ik. Wij zitten in een land waar de taal als voornaamste laat inzien, dat Finn anders is dan de meeste vriendjes en vriendinnetjes die hij zal maken. Hij spreekt namelijk Nederlands thuis. Wat natuurlijk absoluut geen problemen zou moeten opleveren, maar het maakt hem toch een beetje anders. Hij weet dat hij een andere achtergrond met zich mee draagt en zal hier uiteindelijk meer over willen weten. Ik weet het…Finn is pas 1 jaar dus wat maakt dat nu uit…nou voor mij veel. Want ook ik wil dat hij weet waar hij vandaan komt, wie zijn familie is, wat de Nederlandse cultuur inhoudt en hoe dit papa en mama heeft gevormd tot wie ze zijn. Hij zal het allemaal willen weten later en ik kan en zal hem er niet van onthouden. 

Ik weet nu namelijk als geen ander hoe belangrijk het is om je wortels ergens te hebben liggen. De wortels die je ouders voor je geschoten hebben en de basis die ze voor jou hebben uitgelegd waardoor wij ons in alle rust hebben kunnen ontwikkelen. Ik zou mijn leven op geen andere manier willen invullen; elke keuze, relatie, weg die ik ingeslagen ben maken mij tot wie ik nu ben. Maar Finn zal het pad wat wij voor hem aan het uitleggen zijn ook gaan bewandelen. En ik wil er gewoon voor zorgen dat een mooi, vrij en leuk pad is om te bewandelen. Ik denk daarom dat het beste in between dreams ligt…het land wat Oz heet en het land waar onze wortels liggen, Nederland. Wie weet zal het ons lukken hier een weg in te vinden, maar één ding is zeker. Dromen komen en dromen gaan, ze bloeien op en waaien voorbij. En op dit moment ligt mijn hart vol met deze dromen op twee plekken waar ik veel van hou...  

Liefs van ons drie

Our ups and down(s) under...

Emigreren verloopt echt in fases...naar de dag dat je vertrekt toeleven, het daadwerkelijke vertrek en het onwerkelijke gevoel als je aankomt in je nieuwe woonstad, de realisatie na weken/ maanden dat het geen vakantie is, de drang om sociaal actief te zijn om zo je wereld te vergroten en een vertrouwd aantal mensen om je heen te krijgen, de taal en omgeving steeds meer eigen maken tot het moment dat je echt het gevoel hebt een nieuw leven te hebben opgebouwd. Hier zijn we nu ongeveer wel aanbeland. Tussen deze regels door zijn er natuurlijk nog wel wat aanvullingen te doen, maar die worden vaak voor zich gehouden. Ik schrijf natuurlijk al een tijdje over mijn ervaringen in het buitenland, dus ik deel al meer dan de gemiddelde emigrant waarschijnlijk doet. Maar jeetje wat een impact emigreren heeft op je leven, je relaties, je gedachten...dat is niet in 1 blog te omschrijven.

Ik schrijf als titel met ups en downs omdat ik mezelf soms zo tegenspreek; de ene dag vertel ik Michel en mezelf dat ik het hier geweldig vind (wat ook echt zo is), maar twee weken later hangt er een soort donderwolk boven me en kan ik alleen maar denken aan hoe het zou zijn als ik met kleine Finnemans en Michel in NL ons leven zou leiden. Je krijgt het Nederlander zijn, zoals ik al eerder heb beschreven, er niet zomaar uit (niet dat ik dit wil hoor). Ik ben benieuwd hoe dit zich verder zal ontwikkelen.. Finn zal niet alleen blijven en met nog een broertje of zusje erbij heeft hij straks nog meer plezier. Maar het alleen opvoeden (als Michel aan het werk is) is soms zo....ja alleen. Finn is een paar weken geleden geopereerd en misschien dat dit gevoel daarom enigszins versterkt wordt, maar wat zou ik graag mijn vrienden, familie en Finn z'n neefjes om mij en hem heen willen hebben. De soms eenzame middagen zijn hier nu eenmaal een feit. En nu we wat rustiger aan moeten doen omdat Finn nog niet helemaal de oude is, maakt dat dit gevoel nu alleen maar erger.

Finn is ondertussen aan de beterende hand. Hij is enigszins aanhankelijk (wat meer dan normaal), maar over het algemeen vrolijk en erg ondernemend. Hij heeft het lopen te pakken en vindt het geweldig. Het begon natuurlijk met een paar stapjes een paar weken geleden, maar ondertussen loopt hij van de woonkamer naar de keuken zonder te vallen! Knappe kleine man is het :-). En al bijna 1 jaar ook nog eens! Het gaat zo verschrikkelijk snel...we hebben een verjaardagsfeestje bij ons thuis georganiseerd wat vast gezellig zal worden. We hebben er zin in!

Oh bijna vergeet ik jullie te vertellen over Sydney. Het was geweldig! We hadden een fantastisch appartement vlakbij een ferry stop, dus als Michel naar cursus moest konden Finn en ik de stad een beetje verkennen per ferry. We hebben flink wat gelopen en gezien, maar ik moet zeggen...echt heel mooi de stad, maar zo druk en beetje overweldigend. Gek hè dat we dat nu zo voelen. Maar Perth heeft het echt allemaal voor ons nu. Sydney stranden; mooi, maar druk en duur met parkeren. Perth stranden; mooi, minder druk en gratis parkeren EN meer stranden om uit te kiezen. De binnenstad Sydney; zoveel te doen, mega druk, lekker eten en drinken, echt een 24-7 stad. Perth; minder te doen, maar je moet de leuke plekjes een beetje weten, niet zo heel druk en duur omdat er minder concurrentie is. Sydney wonen; een dikke vette wow....als je het kunt betalen om dicht bij het centrum en de haven te wonen (wat very unlikely is voor de gemiddelde burger), maar ook duur en minder groot wonen. Perth wonen; ook nog steeds duur, maar niet zo erg als in Sydney, meer waar voor je geld qua ruimte. Klimaat Sydney; wel oké...maar regen en hoge luchtvochtigheid is daar heel normaal. Perth...ja daar heb ik natuurlijk niks over te klagen. Meeste zon-uren in heel Oz, droge hitte, en aangename temperaturen in de winter. Al met al geweldig om in Sydney te zijn geweest en met 4,5/ 5 uur vliegen ook nog goed te doen. We zullen hier zeker vaker heengaan. Foto's zijn te bekijken op de bekende plek (tabblad photos).

Dit weekend zullen we voor het eerst gaan kamperen met onze kleine man, waar we heel veel zin in hebben. Eventjes er tussenuit want het waren een paar nogal intense en emotionele weken voor ons. We zitten nu gelukkig weer in wat rustiger vaarwater en krijgen weer het overzicht van wat we willen doen en hoe dit te bereiken. Stukje bij beetje wordt het leven hier dus completer en completer. Maar de ups en downs, of we nou in NL zouden wonen of in Perth, houd je toch. Bijgaand doe ik een interessant artikel uit de NRC toekomen die mijn ouders mij toestuurde. Hierin wordt exact beschreven wat een leven opbouwen in het buitenland met een persoon en zijn/ haar relaties kan doen.

Veel liefs van ons drie

Moving forward...

We hebben weer een paar goede en productieve weken achter de rug. Het is volop zomer hier en we kunnen niet om de hitte(golven) heen. Deze week begon met 40 graden en ook vandaag zal de temperatuur niet te harden zijn. We moeten er even doorheen helaas. We hebben nog steeds geen airco in de slaapkamers ondanks dat de offerte hiervoor begin vorige maand opgemaakt is. Iedereen is in de no-worries and take-it-slow mode lijkt wel, dus we moeten geduld hebben.

Desondanks hebben we toch een hoop voor elkaar gekregen en zijn we vooruit gekomen met allerlei zaken. Om maar even met Finn te beginnen die letterlijk met een aardig tempo vooruit gaat. Het kruipen is een sport voor hem geworden wat hem gelukkig ook lekker moe maakt in de avond en heeeeerlijk de hele avond/ nacht laat slapen. Daar worden papa en mama blij van! Het is en blijft een heerlijk ventje en wat maakt hij ons vrolijk met zijn schaterlach en ondeugende blikken. Het wordt steeds leuker en makkelijker om als moeder de dag door te komen. Ik kan mijn dingen in het huis doen en hij schuifelt gezellig achter me aan en heeft de grootste lol. Vooral met de goedkoopste en onnozele voorwerpen en vooral niet met de dure en kleurrijke speeltjes die je als moeder maar blijft kopen. Herkenbaar moeders??

Finn zal binnenkort naar daycare gaan, maar we zijn er nog niet aan toegekomen om hem in te schrijven. Misschien wel omdat ik het stiekem best spannend vind om hem ergens naartoe te brengen wat nog onbekend is...? Nou goed, snel genoeg zullen we hier ervaring mee krijgen, maar voor nu lukt het nog om alles te organiseren en doen met hem erbij. Zo nu en dan past Dafne op, een Nederlandse die met haar partner Werner om de hoek van ons woont, wat natuurlijk een ontzettende luxe is. En Finn is helemaal gek van haar, Werner en de hond Boab dus een feestje als hij met hun is. Zo werkt het hier wel een beetje...we helpen elkaar wanneer het nodig is, want dit zijn de mensen waar wij het mee moeten doen. Geen familie die je even uit de brand helpt. Geen vrienden die onverwachts binnen komen waaien...ja jullie worden allemaal zeer gemist.

Eind deze week gaan we nog wat anders spannends ondernemen...namelijk een vliegreis naar Sydney!!!! Wie wil dat nou niet!? Dit zal mijn eerste trip naar de Oostkust worden en ik kijk er enorm naar uit. Michel moet voor werk een cursus volgen en vroeg of het mogelijk was vrouw en kind mee te nemen. Zijn baas zei pardoes: "Natuuuuurlijk, we betalen accommodatie en ticket voor hun, geen probleem!". Zo gezegd, zo gedaan :-) dus nu alleen nog de vliegreis overkomen. Het is toch nog 4 uur en nog wat vliegen, dus Finn zal even vermaakt moeten worden. Komt vast goed. Daar hebben we dan een week om de stad te verkennen en we hebben uitzicht over de Harbour Bridge en the Opera House vanuit het appartement...misschien hoeven we het appartement niet eens uit met zo'n view :-). Nee er gaat zeker wat ondernomen worden, maar ik denk dat de stad flink overweldigend zal zijn. Ben zooo benieuwd!

Dan als we terugkomen moeten we ons met hele andere serieuze dingen gaan bezighouden, namelijk de operatie van Finn op 26 februari. Finn heeft Hypospadie. Dit is een aangeboren afwijking waarbij de plasbuis niet uitmondt aan de top van de penis, maar aan de onderkant van de eikel. Ze zullen dit moeten gaan 'reconstrueren' en ervoor zorgen dat hij weer recht plast in plaats van met een afwijking naar rechts. Na de operatie zal hij naar huis mogen, maar wij moeten de catheter die hij zal krijgen voor een week lang verschonen. Ik vind het allemaal een beetje eng, maar de chirurg zegt dat Finn er zelf niets van zal voelen en de volgende dag weer zijn oude ik zal zijn. We zullen zien hoe dit gaat. 

Ondertussen ben ik alweer een paar weken aan het werk bij Clancy's wat mij ontzettend bevalt. Het sociale deel van het werk vind ik geweldig en omdat het altijd lekker druk is vliegen de uren voorbij. Ik werk nu vast op de donderdagavond en afwisselend op de zaterdag of zondag de hele dag. Michel vond dit best wel even uitdagend de hele dag alleen met Finn, maar het wordt steeds makkelijker en leuker zegt hij zelf :-). 

Michel is ontzettend druk op werk en maakt lange dagen van 6 tot 6. Maar hij krijgt veel voldoening in zijn werk en hij wordt gewaardeerd door zijn baas. Het is en blijft alleen een flinke uitdaging om alles zelf te doen....van uitvoerder tot manager tot secretaresse. Het is allemaal niet niks. Dus hopelijk zal hij in de toekomst wat meer verlichting krijgen door een aantal geschoolde mensen aan te nemen die hem hierbij kunnen helpen. We hadden er het laatst nog over dat het zo'n drukke tijd is rond onze leeftijd. Je carrière opbouwen, tijd maken voor elkaar, samen tijd doorbrengen met je kind(jes), vriendschappen onderhouden, sporten/ fit blijven, je eigen ambities en ideeën uitwerken...het is echt een drukke tijd, maar zeker niet minder leuk! 

Ik ben dan wel geen carrière tijger zoals Michel, maar ik sta zeker niet stil. Ik had al een tijdje een idee wat ik graag uit wilde werken en tot leven wilde laten komen. Afgelopen week werden de samples van mijn eerste product opgestuurd vanuit China! Het is een strand/ picknick/ baby mat met een mooi kleurrijk patroon en makkelijk en handig in gebruik. Ik ben ervan overtuigd dat dit zal gaan verkopen en met een stukje vastberadenheid, investering en ook een beetje geluk wordt het hopelijk een succes. Mijn inspiratie komt voort uit een liefde voor mooie dingen en in Australië ontbreekt er zeker wat aan. Nederland loopt wat dat betreft erg voor op woon- en lifestyle items en het is zoveel goedkoper. Ik wil gaan kijken of ik deze betaalbare, handige en mooie producten ook hier kan gaan aanbieden. Mijn gevoel zegt dat ik een gat in de markt heb. Ik houd jullie op de hoogte hiervan. 










Mochten jullie een account op Facebook hebben en ook geloven in mijn product dan kunnen jullie hier de site "liken": http://www.facebook.com/pages/Little-Dutchie/492177610833234. Mijn eerste kleine succesje is al geboekt, want gisteren kreeg ik een bevestiging van een site waarop ze mijn product graag willen displayen en verkopen! Hard to Find [http://www.hardtofind.com.au] is een verzamelsite van allerlei leuke webshops die mooie en bijzondere spullen verkopen en binnenkort zal mijn product hier ook op staan. Ik ben helemaal enthousiast!!!

Als laatste nog even over ons bezoek van mijn lieve vriendje Thomas, die hier vorige week drie dagen was. Op dit moment is hij samen met zijn vriend Klaus de westkust richting Darwin aan het berijden waar ze een maand over zullen doen. Het was heerlijk om even een vertrouwd iemand in onze buurt te hebben en hopelijk zullen we hem hier nog vaker terug zien. 

Genoeg voor nu...tot horens en veel liefs van ons drie xx