The clock ticks ever so slowly...

Woensdag 8 december 2010...nog 9 dagen te gaan

Even een klein moment van uiting. Het is de week voor we naar ons nieuwe huis mogen en jeetje wat gaat de tijd langzaam. We willen zo graag verhuizen!!!! Veel gedaan afgelopen weken en dat betekent als 'Toos Werkloos' dat er nu niks anders op zit dan wachten voordat de volgende (in mijn hoofd gemaakte) projecten van start kunnen gaan.

Ik ben afgelopen weken bezig geweest met het uitzoeken van een goede zorg verzekeraar en heb na veel mail contact over en weer een keuze kunnen maken. Je wilt niet weten wat een ingewikkeld systeem ze eraan overhouden en dat vergt dus nogal wat concentratie, logisch verstand en geduld. De ene verzekeraar is de andere niet en met een tijdsverschil van een paar uur met de andere kant van het land waar vele hoofdkantoren zijn gevestigd, wekt dit af en toe wat frustraties op. Ze mailen gerust een paar dagen later pas terug en dan ga je toch ook je keuze maken o.b.v. service en snelheid. Keuze is uiteindelijk gemaakt, dus op naar het volgende af te handelen punt.

Kijk nou wat schattig...foto uit 2005

De visum aanvraag geeft ons wat meer 'hustles' dan we gedacht hadden. Ze willen op meerdere manieren bewijs ontvangen waaruit blijkt dat we een oprechte relatie hebben die langer dan 12 maanden duurt. Foto's, liefdesbrieven, verklaringen van familie en vrienden en van onszelf, bewijs van gezamenlijke rekeningen, adressen waarop we samengewoond hebben, you name it. Dus ook best nog een uitzoek werk. Maar voordat we dit allemaal mogen opsturen moet Michel eerst zijn English skills delen met de Australische instanties, want anders gaat het hele feest sowieso niet door. Michel heeft einde deze week zijn Engels (IELTS) test en dit is geen appeltje eitje heeft hij gemerkt aan de examen-oefeningen. Aankomende zaterdag is het zover en ik heb hem gedwongen om elke dag minimaal 2 uur te oefenen en dat doet hij goed (met enige tegenzin).

Maar zo langzamerhand gaan we echt naar het moment van verhuizen en op de 1 of andere manier hebben we allebei kriebels in de buik als we eraan denken waar we naar toe gaan. Niet alleen omdat het een huis is waar we een basis voor de toekomst kunnen creeeren, maar ook omdat we vanaf hier nieuwe plannen tot uitvoering gaan brengen en eindelijk kunnen beginnen aan onszelf thuis te voelen aan de andere kant van de wereld. Morgen hier iets meer over.

Donderdag 9 december...nog 8 dagen te gaan

Ik ben er nu echt uit....ik kan ECHT NIET zonder doel thuis zitten...ik ben er niet voor gemaakt. Misschien zal ik hier anders over gaan denken op het moment dat we aan een gezin beginnen...de hele dag taarten willen bakken, het huis grondiger schoon willen maken dan de vorige keer, koffie leuten met vriendinnen. Ik weet het niet, maar voor nu hebben we een besluit genomen waar Michel en ik allebei vrede mee hebben. Ik ga op zoek naar een volwaardige baan in de event business (dit is een nogal breed begrip, maar dan heb ik wat meer zoek mogelijkheden). Iedereen denkt misschien "maar dat wilde Annemarie toch sowieso??". Nou nee niet perse die kant op. Geheel afhankelijk van hoe het me zou gaan bevallen hier en we zitten in de luxe positie dat het niet 'hoeft'.

Maar goed, los daarvan zijn Michel en ik allebei duidelijk individuen met een eigen visie op het leven. Ik kan en wil gewoon niet afhankelijk zijn van Michel omdat het me een vervelend gevoel geeft. Ik wil graag bezig zijn met ontwikkeling en in 'beweging' blijven door nieuwe mensen te leren kennen, andere inzichten te krijgen en vooruit te gaan. Nu lijkt het alsof ik stilsta, ondanks dat ik genoeg kan doen. Dus dat is een nieuw project voor mij. Vanaf januari zal ik me gaan storten op het solliciteren in de event business en hopelijk komt hier snel wat uitrollen.

En als 196 Hancock Street dan echt officieel ons huisadres is, dan kunnen we onszelf ook weer op een andere manier uitdagen namelijk op lichamelijk vlak. (Helpt trouwens ook erg goed mentaal gezien...zonder beweging zijn we allebei zeer onaangenaam om bij in de buurt te zijn..:-) Michel gaat  kitesurfen en alles wat je nog meer op zee kan doen en ik zal (misschien) dan ook een poging wagen om het te leren. Maar hoger op mijn lijstje staat yoga!!!!!!! Ja, dat lijkt me helemaal fijn om me daar weer op te storten. Zo lekker zelfs dat ik er over na zit te denken om in de toekomst een cursus voor instructeur te gaan volgen. Dus weer nieuwe projecten om over te brainstormen en te dagdromen.

Vrijdag 10 december...nog 7 dagen te gaan

Vandaag weer een zonnige dag en het vooruitzicht op het weekend en de komende week tovert een grote glimlach op mijn gezicht. Gisteren trouwens een bed gekocht, een zeer comfortabele boxspring waar we volgende week in ons nieuwe huis heerlijk op gaan slapen! We hebben ook nog contact met de makelaar gehad en we mogen het huis schilderen en zelfs dingen op de muur hangen. (Dat hebben ze dus normaal gesproken liever niet, maar deze huiseigenaar vond het geen enkel probleem). Dus ook daar kunnen we straks mee aan de slag! Nu zo maar even naar de gym, de stad in en voor je het weet is het weekend. Michel heeft morgen zijn IELTS test dus wat wordt spannend. Nog een paar keer oefenen en dan zal hij dat spreekwoordelijke varkentje vast wel wassen. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen en alvast een fijn weekend gewenst voor iedereen.

Liefs Michel & Annemarie

Count down to....

Het is aftellen; aftellen naar meerdere leuke momenten/ data/ gebeurtenissen. De eerste en al dan niet belangrijkste 'count down' was goed op weg, toen Michel's zus Kelly (bijna 3 weken te vroeg) naar het ziekenhuis moest...kleine Koen had er genoeg van en wilde bij mama en papa zijn!! Lief is ie he!!!

Dus dat was redelijk onverwachts dat hij zo vroeg kwam, maar iedereen is erg blij en gelukkig een nieuwe jongen (in 27 jaar!!!) in de Meinster-Willemen familie te mogen verwelkomen! We balen enorm dat we er niet kunnen zijn om de kleine te bewonderen en vast te houden, maar dit hoort ook bij de keuze die we hebben gemaakt om weg te gaan. We zullen hem vast en zeker voor zijn eerste verjaardag zien denken we dan maar...we moeten toch ook een keertje terug om in NL zaken af te ronden. Want we waren wel van plan om hier voorlopig te blijven :-).

Michel en ik krijgen er ook een beetje kriebels van als we zo'n klein mannetje zien...we zijn er bijna (hihi) aan toe om zelf een klein wondertje op de wereld te zetten, maar first things first. Eerst maar eens de zaken een beetje op orde krijgen. Want zoals ik al vermeldde, er zijn meerdere count downs. Het duurt namelijk nog 15 dagen (op het moment van schrijven) voordat we eindelijk naar ons nieuwe huis mogen; het-echte-grote-mensen-huis met alles erop en eraan! Jeetje wat zijn we daar aan toe. Het appartement waar we nu nog zitten is oke, maar hoe langer ik als 'werkloze' (want dan ben ik nog steeds) binnen zit, des te vaker komen de muren op me af. Dit klinkt een beetje dramatisch, maar ik ben hier niet gekomen om de hele dag binnen door te brengen. Nu kan dit even niet anders, omdat ik veel moet uitzoeken en regelen op internet (Health Insurance, Visa requirements opvragen en opmaken, contact onderhouden met familie en vrienden, bank-zaken, blog bijhouden, nieuwe contacten maken via forums, maar ook werk gerelateerd etc.) Dus ja, zo af en toe frustreert het me, maar zo hebben we allebei (voor nu) onze taken om te volbrengen.

Het aftellen is dus begonnen om ons nieuwe huis te mogen betrekken, waar we lekker buiten kunnen zitten met ondergaande zon, bbq-en in eigen tuin en echt aan 'the Ozzie lifestyle' kunnen gaan wennen. Daar komt de volgende count-down ook meteen om de hoek kijken, want onze spullen die vanuit NL verscheept worden, zijn aangekomen in Australie!! Nu zou je denken dat we dan volgende week de spullen hebben, maar helaas is dit niet zo. Nadat Customs and Clearance hun werk hebben gedaan, kunnen de spullen over de weg van Sydney naar Perth worden gereden (4000 km) en dat duurt even. Als we geluk hebben komen de spullen op 24 december aan bij ons thuis. Maar hier mogen we absoluut niet vanuit gaan volgens de 'movers' want het kan zo anders lopen. Dus dan maar de focus op andere leuke dingen leggen zoals: het plannen van een vakantie eind december (Michel heeft 12 dagen vakantie waarvan er 4 echt als verlof worden gerekend). We zijn nog een beetje aan het brainstormen, maar het wordt of een boot van vrienden van Perth naar Gladstone, Queensland (in de buurt van Great Barrier Reef ;-) rijden en als dit niet lukt in deze 2 weken, dan rijden we misschien naar boven toe (Karattha) om daar bij andere oud-collega's van Michel te buurten.

In the meantime hebben we onszelf nog verwend met twee nieuwe fietsen waarmee we eindelijk de stad en omgeving al rijdend kunnen verkennen. Heerlijk! Het is wel anders fietsen dan in NL, want hier wordt absoluut geen rekening gehouden met fietsers door automobilisten, levensgevaarlijk af en toe. Maar goed, we letten goed op en proberen de fietspaden zoveel mogelijk op te zoeken, want die heb je (nog) niet overal. Oh ja, en die helm is verschrikkelijk irritant, maar een boete van $50,- vermijden we liever.


En dan is het natuurlijk ook bijna einde van het jaar.... tijd dus om je leven/ zonden te overdenken, slechte gewoonten af te zweren (ik ben alweer bijna een jaar gestopt met roken bedenk ik me net :-) en te genieten van het kerstmaal en de gezelligheid van familie en vrienden. Dat gaat dit jaar toch iets anders verlopen heb ik zo het idee. De kerstboom (die we overigens niet hebben) komt zooo niet tot zijn recht met deze hitte, het ontbreken van onze familie en vrienden maakt het ook een wat andere ervaring en 5 kilo voedsel naar binnen werken in 3 dagen lijkt me ook een marteling met dit weer. We keep it simple and just enjoy the holiday! Over holidays gesproken....Michel en ik hebben nog een ander leuk tripje in het vooruitzicht. JFA Consultants (Michel's werkgever) heeft een goed jaar gedraaid en om hun dank te tonen aan alle medewerkers is er een trip gepland naar Bali, Indonesie volledig verzorgd (Club Med) voor 5 dagen!!!!! En voor diegene die Michel's en mijn geschiedenis kennen met Bali, die zullen even moeten grinniken. Ik zal niet geheel in detail treden, maar we hebben hier samen in 2006 een paar fantastische....lange uren op het vliegveld gezeten, omdat we het eiland niet op mochten i.v.m. het ontbreken van een geldig visum. Dus dit eiland heeft wat goed te maken met ons. Eind maart zal het zover zijn, we hebben er zin in!!!!!

Dit zijn de momenten/ data en gebeurtenissen die ons bezig houden. Die ervoor zorgen dat alles blijft lopen en dat we elke keer weer een reden hebben om door te gaan en vooral om te genieten van alles wat we mogen meemaken hier. We voelen ons echt bevoorrecht en mogen van geluk spreken dat we hier echt zijn en het avontuur eindelijk kunnen aangaan! We missen NL, maar met de wetenschap dat er niet veel verandert en dat we ALTIJD terug kunnen komen, voelen we ons nu meer dan thuis aan de andere kant van de wereld. Fijne feestdagen gewenst voor iedereen, maar er zal zeker nog een korte update voor onze vakantie komen! Oh ja en er staan nieuwe foto's onder het tabblad....ja je begrijpt 'm al.. Pictures.

En als jullie zo lief willen zijn je aan te melden bij mijn blog dan krijgen jullie automatisch bericht dat een nieuw verhaal is geplaatst ..thnx for that! Follow my blog with bloglovin

Liefs,

Michel & Annemarie