Slowing down....

We zijn in een goede flow beland afgelopen weken.. Michel en ik hebben allebei de knop omgezet en zijn sinds een paar weken weer aan het sporten. Michel fietst, zwemt en maakt gebruik van de fitness zaal op zijn werk. Ik ben weer weer aangesloten bij de local gym waar Tom en Jack terecht kunnen bij de crèche als ik aan het sporten ben. Heerlijk even voor jezelf bezig zijn en het feit dat we de tijd er weer voor maken is een goed teken.

We zitten in 'rustiger' vaarwater zover je leven met drie kleine jongens rustig kunt noemen, maar mijn hoofd is niet gevuld met vragen waar ik nu geen antwoord op heb. Ik probeer in het nu te leven, meer te genieten van de kleine dingen en dat werkt goed. We hebben in de tussentijd ook alweer bezoek gehad van Rebecca die voor een paar weken bij ons kwam logeren. Het was een wat korter bezoek dan gepland, maar we hebben er wat leuks van gemaakt.

Ook zijn we een heerlijk weekend naar Byron Bay geweest wat 2 uur rijden is en dat was een klein feestje. Prachtige stranden, een leuk en druk hippie dorpje en we hadden een fijn appartement met zwembad op het complex...wat wil je nog meer!

Michel is ontzettend druk op werk, maar gelukkig is hij erg passievol over wat hij doet en gaat het allemaal vanzelf. Net zoals met mijn Dutch Warehouse avontuur. Ik ben echt wat moois aan het opbouwen en ben al sinds een paar maanden ontzettend druk met aaneenlopende (wholesale) orders. De kindvrije dagen worden voornamelijk met werk gevuld, maar ik vind dit heerlijk! Ik krijg de mogelijkheid om iets te doen waar ik blij van wordt, ik ben er voor mijn kinderen als ze van school komen of thuis zijn en ik verdien er ook nog wat mee!

We hebben het goed zo en ondanks dat we in rustiger vaarwater zitten schrijf ik minder zoals jullie ook gemerkt hebben. De reden hiervoor is denk ik dat het goed is zo. Ik heb een passie gevonden in wat ik doe naast mama zijn. Michel is lekker aan hobbyen in de weekenden en die worden dan ook bijna altijd thuis besteed. Lekker rond rausen in en om het huis, dingetjes fixen, creëren en lekker tijd met de jongens doorbrengen. Ik zie in dat ik de vragen over hoe het er allemaal in de toekomst uit zal zijn even niet hoef te stellen. We zijn gelukkig, oprecht gelukkig en voel me zo bevoorrecht het leven wat we hebben te mogen leiden.

Als er één ding is wat ik geleerd heb van ons Australië avontuur (toch noem ik het nog steeds zo) is dat je dankbaar moet zijn, alles in perspectief moet blijven zien en het geluk in de kleine dingen moet zoeken. We zijn gezond, we wonen fijn, we hebben 3 prachtige jongens op deze wereld mogen zetten en we ARE living the dream!! Want Australië is altijd een droom geweest om er eens naartoe te mogen reizen, laat staan wonen, it ticks the boxes in this adventurous life of ours!!

Onze vrienden Bart, Heidi en de kinderen zijn een weekend langs geweest en zij zijn de echte Australian Dream aan het beleven op dit moment. Zij hebben hun baan opgezegd en zijn voor 6 maanden vanaf Perth Australië aan het rondrijden met een campertrailer. What a life!! En zo ontzettend fijn om ze na twee jaar weer te zien, want ja we zijn al weer twee jaar in Brisbane!

De tijd vliegt, maar soms wilde Michel en ik wel eens dat de tijd met de jongens opgroeien wat sneller zou gaan....lekker erop uit met ze (zonder tantrums), kamperen (zonder gillende kinderen), dingen bouwen (met een wat langere concentratieboog dan 1 minuut), diepgaande gesprekken met ze voeren (yes, nee...lekker dat tweetalig opvoeden haha)...we kunnen niet wachten op de volgende fase in this thing called parenthood.

Anyway, we hopen dat het goed met jullie gaat en tot een volgend blog!!

Growing old(er)...

De laatste paar weken houdt dit me veel bezig, ouder worden en hoe het leven er dan uit zal zien. We waren volgens mij een programma aan het kijken over ouderen die in een verpleeghuis woonde en hoe schraal dat eruit zag...en hoe wij 'individualisten' onze ouders niet zo snel in huis zouden nemen om onze eigen levens beter te kunnen leiden. Een ander voorbeeld was toen ik in de rij stond bij de supermarkt en voor me stond een ouder vrouwtje (ergens in de 80) met haar dochter (ergens in de 60) en ze waren aan het struggelen met de pincode. Je zag de jonge jongen achter de kassa geïrriteerd kijken of ze niet wat sneller kon handelen en ik bedacht me dat ik over 40 jaar precies hetzelfde ben. Zal één van mijn jongens dan ook aan mijn zijde staan? Het gaat allemaal dagen nu we (ik) richting de 40 jaar gaan...niet alles lijkt meer mogelijk zoals in je twintiger jaren.
Zeker niet met drie jongens die alle aandacht vragen. Ik sta mezelf weinig tijd toe en dan vallen sommige dingen, zoals uitgaan met vriendinnen of sporten weg of is de tijd die ik daaraan besteedt minimaal. De jongens zijn nu nog zo jong en willen niets liever dan constant bij mama zijn, maar ik weet dat het over 10 jaar een heel ander verhaal zal zijn. Ze zullen niet alles meer willen delen en ze willen zeker niet meer de hele dag met ons doorbrengen. Ik voel dus toch dat nu de tijd is om iets op te bouwen voor mezelf, maar ook de relatie met mijn kinderen zo sterk mogelijk te maken dat we niet allemaal straks in een diep gat vallen. De jongens moeten weten dat thuis hun plek is om zichzelf te kunnen zijn en waar ze, als ze dat willen, alles kunnen delen met ons. Ik denk dat dat het aller lastigste is van papa/ mama zijn... je tijd kunnen en willen verdelen tussen die twee rollen. Dutch Warehouse gaat best goed namelijk en probeer mijn 'vrije dagen' zoveel mogelijk te vullen met orders verwerken en website aanpassen etc. Ik vind dit enorm leuk om te doen en mijn concept is aan het aanslaan hier in Australië. Het is een hele nieuwe wereld, de Instagram business, waar ik enorm veel van leer en in groei.
Michel heeft het ook ontzettend druk op werk en is toch minstens 1 keer per maand een paar dagen weg voor werk. Gelukkig is hij op de dagen dat hij op kantoor zit wel op een normale tijd thuis en kunnen we het avondritueel samen doen.
We willen zoveel maar kunnen maar weinig haha. Het is allemaal goed verder hoor. We voelen dat we op een goede plek zitten en de weekenden zijn laatste tijd gevuld met lekker thuis hangen, in de tuin en op het strand spelen, papa helpen met het cubby huis bouwen. We genieten eigenlijk heel erg van ons eigen plekje en het 'niet weg hoeven'. We hadden ons voorgenomen dit jaar rustig aan te doen en dat zijn we helemaal aan het waarmaken. Er staat wel een mooie vakantie gepland voor rond kerst en nieuw jaar. We willen graag een camper huren en hiermee van Brisbane via Sydney, Melbourne, Adelaide naar Perth rijden. Daar weer tijdje blijven hangen, vrienden bezoeken en dan met het vliegtuig weer terug naar Brisbane. Ja dat zien we wel zitten :). Nederland staat niet in de planning, maar we hebben het er wel over gehad volgend jaar met kerst te gaan. Dan is Tom niet meer zo kamikaze zoals hij nu is en Jack is dan bijna drie dus die kunnen we dan wel in een vliegtuig stoppen voor de lange trip. We shall see!!
Voor nu hebben we een leuk bezoek uit Nederland waar we naar uitkijken. Rebecca, de dochter van mijn (half)zus uit Heerenveen, komt ons een maand opzoeken begin augustus! Ze is 17 jaar en gaat de lange reis helemaal in haar eentje maken, super stoer! We hebben een mooie ruimte voor haar beneden en hopelijk vind ze het leuk hier in ons drukke, maar gezellige gezin.

Dat was het weer voor nu, veel liefs van ons 5en!

The end of belonging...

Ik vraag me weleens af of iedereen voelt wat wij voelen...Michel en ik kunnen op de 1 of andere nooit echt rust vinden in de keuzes die we maken. Er is altijd wel weer iets om ons zorgen over te maken of het gaat ons niet snel genoeg. We wonen in een nieuwe stad en proberen onze draai te vinden. We hebben een mooi plekje gevonden dichtbij Finn's school, vlakbij het water, de winkels etc. Het huis is oud, maar we hebben in ieder geval een eigen plek. Ik moet geduld hebben met vriendschappen opbouwen, maar vind dit zo lastig. Ik doe dit al 6 jaar...geduld hebben en relaties opbouwen en ik soms ben ik het even beu. Ik zou soms zo graag even mensen om me heen willen hebben die ik niet hoef uit te leggen wie ik ben, die me snappen en die het aanvoelen als ze er even voor je moeten zijn.

Michel en ik moeten al zoveel met elkaar delen dat hij niet ook nog eens die persoon voor me kan zijn. Onze relatie is sterk, maar heeft ook ontzettend te verduren met drie kinderen die onze tijd volledig in beslag nemen en het ontbreken van quality time. Hoe doen andere mensen dit? Wij zijn s' avonds doodop en als we dan even twee uur rust hebben, dan zijn we blij om op de bank te kunnen hangen en simpele TV programma's kunnen kijken.

Ik wil ook graag weer wat meer gaan sporten en die tijd voor mezelf creëren, maar ik merk dat ik dit aan het uitstellen ben en ik weet niet zo goed waarom. Als ik een uurtje rust heb overdag als Jack slaapt dan ben ik vaak compleet afgeleid en doe ik alles behalve de dingen die echt moeten gebeuren, zoals admin, mijn website updaten, enz. Zal het liggen aan de intense periode waar we nu doorheen gaan met 3 kleine kinderen?

Anyway, we zijn ondertussen naar Sydney geweest en hebben een mooie paar dagen gehad. De reis er naartoe was lang en vermoeiend nadat cyclone Debbie alle rivieren had overspoeld en wij gedwongen waren om via het binnenland naar Sydney te rijden. Hierdoor duurde onze reis zo'n 8 uur langer. Gelukkig hebben we een super tijd gehad met onze vrienden Jana en Brendan die we in Perth hebben ontmoet en die vanuit hun huidige woonplaats Melbourne naar Sydney waren gevlogen om een paar dagen met ons door te brengen. Zij hebben ook drie kinderen in dezelfde leeftijd als die van ons, dus het was een gezellige en luidruchtige boel. We hebben in Sydney alle Nederlandse paspoorten van de jongens verlengd en/ of aangevraagd, dus twee van de drie jongens hebben nu officieel twee paspoorten (sorry Finn)!

Nu alweer een tijd terug in de dagelijkse routine met Michel die het heel goed doet op werk en steeds meer in zijn rol begint te groeien. Ze hebben grootse plannen met de Port en ze willen Michel graag meenemen in de groei als de jonge generatie die het verschil zal gaan maken. Zo trots!!

Ik ben ook hartstikke trots op mijn 3 kleine jongens...Finn is al goed aan het leren lezen en schrijven op school en geniet van de dagen in de klas, maar komt vaak wel ontzettend moe thuis. Het is best intens voor de kleintjes zo een hele dag luisteren, zitten en concentreren. Maar hij komt er wel!

Tom en Jack gaan nu twee dagen in de week naar de kinderopvang en Jack begint er eindelijk een beetje aan te wennen. Hij vond het maar niks de eerste weken (wat heel logisch is als je 15 maanden dag in dag uit bij mama bent geweest), maar ik geniet enorm van mijn' vrije dagen'. Dutch Warehouse gaat namelijk hartstikke goed! Veel orders en wholesale aanvragen, dus het houdt me goed bezig...soms is het lastig alles in goede banen te leiden en te organiseren met de jongens erbij, maar voel me bevoorrecht zo mijn leven te mogen indelen!

Ik ga proberen mijn volgende blog weer over een maand te schrijven (hopelijk ben ik dan wat meer georganiseerd!).

Liefs

Past the Christmas & New Years blues...

We zijn alweer in februari aangeland, maar dit onderstaande stukje had ik rond de kersttijd geschreven en wilde het toch op papier houden. Dus enigszins oude koek, maar wel mijn waarheid..

Elk jaar rond de kersttijd borrelt er weer een gevoel op van binnen waar ik niet echt op voorbereid ben. Het gevoel van heimwee, intens gemis en alleen zijn. Kerst is voor mij altijd een tijd geweest van samenzijn, uitgebreid eten, familie om je heen, kou, haardvuur aan, strandwandelingen met een dikke jas aan....allemaal dingen die ik afgelopen 6 jaar moet missen. Ik heb mijn gezin, de kerstboom, de cadeautjes voor de jongens...maar ik krijg nooit het gevoel bij kerst zoals in Nederland. Ik sla het het liefst over als ik eerlijk moet zijn. Michel en de kindjes kunnen er niks aan doen, ik wil niets liever dan bij hen zijn, maar ik wil ook niets liever dan op dat moment even bij mijn familie, m'n schoonfamilie en mijn lieve vrienden zijn. Ik ben te ver weg, te ver om het ook maar enigszins waarheid te kunnen maken om dichterbij te zijn. Wat helemaal shit is. Zo. Dat ben ik kwijt. Zo zie je maar, je kunt alles hebben wat je hartje begeert, maar familie en vrienden kunnen niet vervangen worden. Nooit.

En ik weet het, echt... er zijn ergere dingen in de wereld, de terreuraanslagen in de wereld, de oorlogen die kindjes ouderloos maken, mensen die sterven van de honger, natuurgeweld die levens voor altijd veranderen... maar dit is mijn waarheid en realiteit. Is het dan egoïstisch om met mijn eigen leven en sores bezig te zijn? Ik weet het niet, maar ik probeer uiteraard wel te relativeren als ik echt even niet zie zitten. "Zet jezelf eroverheen Annemarie en denk maar aan al die mensen die het echt heel heel slecht hebben". En zie alles in perspectief...het leven is eigenlijk nooit meer hetzelfde geweest sinds het verlies van Dafne en ik heb immens respect voor het leven wat ons is gegeven. Leven zoals wij dat doen is niet vanzelfsprekend en het feit dat we onze kinderen een toekomst kunnen bieden, veilig zijn en gezond zijn is al iets om trots op te zijn en om te koesteren.

Naast deze diepgaande gedachten zijn er natuurlijk ook leuke, nieuwe en spannende dingen gaande in ons leven...zoals Finn die niet meer naar kindy gaat, maar sinds anderhalve week op school zit! En geen halve dagen, nee.. 5 dagen in de week van 9 tot 3 in het klaslokaal en overblijven op school. Heel spannend en leuk dat hij het vindt! Hij heeft al een paar vriendjes en we hebben onze eerste 'playdate' a.s. vrijdag, hoeraaa! Want niet alleen leuk voor Finn, maar ook voor mij, het ontmoeten van nieuwe mama's om je verhaal aan te kunnen doen zo nu en dan is heerlijk en echt een nieuw fase in het soms wat eenzame leven met kleine kinderen.

Daarnaast zal Jack rond mei twee dagen naar de kindy gaan en dat zal echt de grootste verandering voor mij als mama en Annemarie zijn...even twee dagen voor mezelf!!!!!! Daar kan ik enorm naar uitkijken en ga ik dan ook volop van genieten. Ik hoop dan ook echt wat grote stappen te kunnen maken voor mijn kleine bedrijfje en andere interessante samenwerkingen die ik ben aangegaan.

Een ander fijn gegeven is dat we in ons eigen huis wonen, een huis waar we herinneringen kunnen maken. Het huis heeft veel potentie om ons droomhuis van te maken! Als je zo'n gevoel bij je eerste koophuis hebt, dan heb je het goed gedaan denk ik. We gaan er wel van uit dat we het voorlopig bij dromen moeten houden, want veel geld om ook maar iets aan het huis te doen hebben we niet haha. Maar dat geeft niet, het is nu van ons en hoe langer je erin leeft hoe beter je plannen en ideeën tot leven komen.

Een voornemen voor 2017 waar Michel en ik ons graag aan willen gaan houden is wat meer tijd voor elkaar vrij maken. Want poehee, die kinderen duwen je eigen persoon en vrije tijd volledig in de verdrukking...we hebben een vakantie naar Sydney in de planning staan, want onze nederlandse paspoorten moeten verlengd worden. Door de bezuinigingen in het kleine kikkerlandje kunnen wij alleen nog maar paspoort zaken in Sydney afhandelen, wat veel tijd en geld kost...maar goed, we maken hier onze eerste echte vakantie met z'n vijven van. We gaan erheen rijden wat ongeveer 10 uur is, dus wellicht een stop in Byron Bay, Coffs Harbour, Port Macquarie...het wordt vast een reis die we niet snel zullen vergeten!

Ik heb voor nu even geen nieuws meer, tot een volgend bericht!!

Liefs