Alweer
twee maanden voorbij en de inspiratie (en tijd) om mijn blog te schrijven was
even ver te zoeken. De rust is nu enigszins terug gekeerd, alhoewel de kinderen ons
altijd bezig houden natuurlijk. Maar mijn lieve vriendjes Rene en Robin zijn
alweer op doorreis sinds afgelopen week. Ze kwamen aan in dezelfde week (puur
toeval want ze kende elkaar niet), maar dat maakte de week ook weer heel
bijzonder en gezellig druk. Rene sliep bij ons en Robin sliep bij Lynn, waar
hij lange tijd geleden heeft gewoond. Nu ze weg zijn realiseer ik mij een
aantal dingen 1. Wat een leuke vrienden ik heb en wat een gemis hun afwezigheid is in mijn
dagelijkse leven. 2. Dat de vriendschappen na zoveel jaar weg zijn uit NL nog
steeds goed zitten. 3. De eerlijkheid, openheid en directheid van ons Nederlanders
is echt een openbaring en zo verfrissend (ook wel confronterend), maar vooral
heel erg fijn. Ik zit ergens mee en ik krijg gelijk (ditmaal in dubbele kracht)
advies, maar ook ongezouten meningen op me afgeworpen. Zowel Rene als Robin
nemen geen blad voor de mond en wow....ik werd maar weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Dat is iets wat ik
lange tijd niet heb mogen ervaren en ik dank jullie beiden hiervoor. Het geeft
me nieuwe inzichten en dus ook weer inspiratie tot schrijven.
Ik
hou deze blog bij om mijn belevenissen, ervaringen en gedachten te delen met
diegene die hier graag wat over willen lezen. Maar zoals Robin en Rene mij
lieten weten, is de blog bijna geen blog meer omdat het vaak toch over dezelfde
dilemma’s gaat. Wat ook waar is. Maar
ondanks dit blijf ik schrijven, want het blijft ook een beetje mijn uitlaatklep. Plus een blog
mag gaan waar over je wilt vind ik zelf
en dit ben ik! Dit is óns leven en keuzes moeten
maken is hier onderdeel van. Iedereen die dit leest heeft zijn eigen uitdagingen
in het leven en moet hier haar of zijn weg in zien te vinden. 
Ons dilemma
‘teruggaan naar Nederland of niet’ is ons nu wel duidelijk, want we weten dat
dit een keer gaat gebeuren. Nu we hier samen uit zijn komen we bij een volgende uitdaging...hoe,
wat, wanneer. In onze wereld (mijn droomwereld, voor nu genaamd plan A ;-), zou
ik graag ergens 2015/2016 naar NL willen verhuizen. Een vaste baan in Nederland
is wel een vereiste, maar met Michel zijn werkervaring en opleiding zou dat in
principe geen probleem moeten zijn. Het liefst huren we eerst en op het moment
dat de bank ons toelaat wat te kopen, dan zouden we dat graag doen ergens in
Den Haag/ Scheveningen. Ik zou graag part-time willen gaan werken. Zo kan er
een goede balans worden gevonden in werk, kinderen en tijd met z’n vieren....Oke,
dit is in een ideale wereld... Maar het gaat hoogstwaarschijnlijk niet zo
lopen.
Onze
eerste uitdaging waar we tegen aanlopen is werk. Michel heeft wat sollicitaties
lopen, maar bij één hiervan heeft hij de baan
niet gekregen. Dit was een super goede kans om binnen te komen bij een grote
baggeraar in NL en zich te kunnen bewijzen. Helaas vonden ze hem niet de
geschikte persoon voor de functie. Nu zijn er gelukkig meer bedrijven waar hij
bij kan solliciteren, maar realistisch gezien geen talloze.
Dus er moet een
plan B komen.
Want
wat nou als het hem niet lukt binnen te komen bij een van de bedrijven waar hij
graag wil werken? Kijk, we willen graag terug naar NL, maar we zitten niet op
een schopstoel. Australie is en blijft een heel fijn land om in te wonen met
geweldige mogelijkheden en zekerheid voor ons als gezin. Alles is geregeld, de
kinderen zijn blij zowel thuis als op de daycare, we hebben het mooie weer en
de ruimte....tja dat is het hem dus niet. Maar zonder vaste baan terugkeren
naar NL kunnen we ons gewoonweg niet veroorloven en dat gaan we daarom dus ook
niet doen, zeker met de huidige economische situatie in Europa in ons achterhoofd. 
Plan
B is daarom lekker doorgaan zoals we hier nu leven en proberen zoveel mogelijk
geld te sparen als buffer voor wat wellicht komen gaat. Hoe meer dollars we op
onze bankrekening hebben staan hoe meer we het ons kunnen veroorloven grote veranderingen
aan te brengen in ons leven. Het meest ideale zou zijn dat Michel een baan
vindt bij een grote (nederlandse) aannemer/ baggeraar die ook vestigingen in het
buitenland heeft (en dan voornamelijk Australie). Als we bij zo’n bedrijf binnen
kunnen komen hebben we de zekerheid van een goed en stabiel bedrijf achter ons
die ons in de toekomst ook wat in Nederland zou kunnen bieden. In het ideale
wereldje van plan B zouden zij dan ook de verhuizing terug naar NL kunnen
bekostigen. Zo kunnen wij onze zuurverdiende spaarcentjes aan andere nuttige
zaken besteden, zoals de aankoop van een huis, auto etc. 
Zo, dat
was weer genoeg over de ontwikkelingen rondom verhuizen of niet. We willen niet
dat dit ons leven gaat beheersen op alle vlakken en dus daarom hou ik er over
op. We hebben namelijk ook veel leuke dingen gedaan afgelopen weken. Ik ben met
Rene naar Bali geweest, Michel heeft de kleintjes in deze 4 dagen helemaal zelf
vermaakt (trots!!!), ik ben weer aan het werk bij Clancy’s wat een welkome verandering is,
ik ben ook weer lekker aan het sporten met de kindjes daar in de creche, er
komen een paar vrienden van de oostkust en vanuit Darwin op bezoek in maart en
we gaan voor een project weer een paar weken naar Bunbury, twee uur ten zuiden
van ons. Daarnaast wordt Finn 31 maart 3 jaar(!!!) en Tom 13 april 1 jaar! Time
flies....Heerlijk om naar uit te kijken en we zijn echt gelukkig. Gelukkig met
elkaar, onze kindjes...en uiteindelijk is dat wat het meeste telt. Soms lopen
de dingen niet zoals je in je hoofd hebt en daarom passen wij onze
verwachtingen hierop aan. Life will find its own path...we are just in it for
the ride, so might as well enjoy it!
Veel liefs van ons vier
