It’s getting hot in here...

En we zijn alweer een paar weken verder...verder met de zwangerschap (op dit moment ga ik week 24 in),  verder met het opruimen, inrichten en schoonmaken van de baby- en gastenkamer, verder met het verkennen van de wonderschone natuur bij ons om de hoek (oke oke, 3 uur rijden van ons huis vandaan, maar in Australische begrippen is dit om de hoek), verder met de opwarming van het zuidelijk halfrond (pffffff 37 graden afgelopen week) en ja we zijn weer verder met ons leven aan de andere kant van de wereld.

Om even bij het begin te beginnen, in de afgelopen 5 weken hebben we wat dagen/ weken in onzekerheid geleefd met betrekking tot het verloop van de zwangerschap. Op de 20 weken echo waren er foetale bloedvaten in de buurt van de baarmoedermond te zien. De complicatie die hiermee in verband staat heet Vasa Previa en hier zaten vervelende consequenties en risico’s aan vast. Gelukkig zijn we gelijk doorverwezen naar het beste ziekenhuis in Western Australia en hebben hier goede opvolging gehad. We hebben een 3^e echo gekregen en hier werd niks op gezien. Ze gaven aan dat we ons geen zorgen hoefde te maken en dat alles goed was. Een grote aanfluiting voor de kliniek die de 20 weken echo verzorgde en het advies wat hieruit voortkwam, maar goed... een hele opluchting dat de baby en ik gezond zijn!

En zwanger zijn is toch echt iets fantastisch om mee te maken realiseer ik me maar weer. De leuke dingen van de zwangerschap vind ik toch echt... creatief zijn met inrichten van de babykamer, kleertjes kopen (zooooo schattig, een kleine Mini-Michel is in the making met kleertjes die papa ook zou dragen, maar wat maatjes groter ja :-), baby namen bedenken (niet heel makkelijk voor een jongetje vinden wij), samen aan de buik voelen als Freggle druk aan het bewegen is, Michel die zijn kleine toespreekt voor het slapen gaan (en ja, hij reageert al echt op zijn stem!), fantaseren hoe hij eruit zal zien...

Minder leuke dingen zijn je soms wat ongemakkelijk voelen met je nieuwe uiterlijk (je komt toch wat kilootjes aan en echt niet alleen rond je buik helaas), sporten geeft ook niet meer het resultaat van voor het zwanger zijn (na een paar oefeningen ben je al buiten adem en je buikspieren zijn verdwenen als sneeuw voor de zon), dit maakt het draaien of uit bed stappen dus ook wat lastiger. En wachten... wel 40 weken (!!!!!) is toch wel het minst leuke :-),  tja maar 1 ding is zeker, het is het allemaal waard! 

Om ook even onze andere ervaringen met jullie te delen.... we zijn net terug van ons korte tripje Down South-West. Het was weer heerlijk, ik kan niet anders zeggen. Margaret River, Yallingup, Dunsborough, Gracetown het zijn allemaal plekjes die zeer de moeite waard zijn om te bezoeken. We hebben 2 nachtjes in een Caravan Park in Gracetown geslapen, waar kangaroos and other local wildlife vrij rondlopen. Super mooie omgeving, aardige mensen, heerlijk weer (1 nachtje wel erg koud in de tent brrrrrrr), fantastisch uitzicht op de Australian coastline en........we hebben walvissen gespot! Wat een geweldige ervaring was dat. De immens grote zoogdieren trekken na te zijn bevallen in de warme Australische wateren terug richting Antartica en zijn tussen september en december makkelijk te spotten vanaf verschillende kustplaatsen in de buurt van Perth en andere zuidwestelijke kustplaatsen zoals Dunsborough. We moesten een lange tocht op de boot maken, maar we werden uiteindelijk beloond met een Humpback whale met haar jong, een mannetje alleen en met Blue whales! De foto's en filmpjes komen wat later op de bekende plek te staan...nog eventjes geduld daarvoor :-).

Echt fantastisch om mee te maken en we hebben echt genoten van een paar dagen samen vrij. Nu is het aftellen naar de komst van Lindsay (18 december), Michel's zusje, die ons 2,5 week zal komen bezoeken. Ook dan zullen we (rond kerst en Oud en Nieuw) naar het zuid-westen rijden om daar vakantie te vieren en natuurlijk het nieuwe jaar in te luiden. We gaan er wat leuks van maken en Lindsay zal haar reis hopelijk niet snel vergeten! 

De meest benoemenswaardige ervaringen/ verhalen hebben we op dit moment gedeeld denk ik. Volgende bericht zal ergens einde dit jaar zijn. En we kijken erg uit naar het komende jaar. Zoveel spannende en bijzondere dingen staan te gebeuren...! Onze reis naar NL zal hoogstwaarschijnlijk wel wat uitgesteld worden naar aug./ sept. omdat we het toch niet helemaal aandurven om met een kleintje van 2 maanden de grote reis te maken. En eerst maar eens wennen aan ons nieuwe gezinslid en alle routines er een beetje in krijgen. Maar we zullen genoeg beeldmateriaal met jullie delen als het zover is, no worries!


Veel liefs van ons drie

And it's a......!

Wat gaat de tijd snel! Laatste paar weken hebben Michel en ik steeds meer aan het idee kunnen wennen dat we straks papa en mama gaan worden. Zo spannend en mooi vinden we het, we kunnen het soms nog steeds niet geloven dat een klein levend wezentje in mij groeit! Ik begin nu wel echt een buikje te krijgen en merk ook met werken dat er een drukkend gevoel in mijn onderbuik ontstaat na een aantal uur rondrennen. Schijnt allemaal wel normaal te zijn rond de 19/ 20 weken.


Nu is de grote vraag natuurlijk....een jongetje of een meisje?????? We hebben net de scan gehad en kunnen jullie met blijdschap vertellen dat het een jongen is!!!!!!!! Zo blij en gelukkig en alles wat met de scan gezien kon worden zag er goed uit. Hij weegt nu ongeveer net zoveel al een blikje cola, heeft een hartslag van 142 slagen per minuut en is 20 cm lang.

Het enige waar ze mij voor terug willen laten komen (met 32 weken) is om te kijken of een aantal bloedvaten niet in de weg blijven liggen (dmv nog een scan/ echo). Op de scan was te zien dat bepaalde vaten niet goed lagen voor de bevalling en als gevolg zou ik dan een keizersnee moeten hebben....wat ik echt niet wil! Maar ze zei dat die kans klein was en dat ik me geen zorgen moest maken. Dus dat doen we dan ook maar niet...we zijn in ieder geval gelukkig dat alle teentjes, vingertjes en organen zitten waar ze moeten zitten en dat is het belangrijkste!

En wat is er verder nog gebeurd afgelopen weken.... we hebben druk geklust en spulletjes voor in het huis gekocht om alle kamers klaar te maken voordat de kleine er is. We hadden zo nog onze wensen voor de verschillende kamers en we komen nu stukje bij beetje bij het eindresultaat wat gewenst is. We hebben ook een houten tuinset aangeschaft om tijdens de BBQ's en "sundowners" de mensen van zitgelegenheid te voorzien. Het blijft tenslotte een beetje lastig....staand eten :-).

Ook hebben we in de tussentijd een huisinspectie gehad en wederom waren ze erg tevreden met het onderhoud dat we hebben gepleegd en met de presentatie van het huis.  Hier kwam dan ook uit voort dat ons huurcontract verlengd zal worden met een jaar in december dit jaar! We hebben nu dus in ieder geval de zekerheid dat we kunnen blijven waar we zitten en dat het onderhoud niet voor niks is geweest.
Michel en ik zijn alweer een jaar weg van huis en hebben in de tussentijd een echt nieuw thuis weten te creëren. We zijn trots en blij dat we dit mogen hebben doen en we kunnen het soms niet geloven hoe goed we het hebben, al na een jaar!

Michel heeft zijn jaarlijkse review gehad met een daarbij behorende salaris bespreking. Deze zijn beide zeer positief verlopen. We kunnen weer een jaar vooruit op de uitkomst en de hogere bijschrijving op onze rekening elke twee weken :-).  Dit komt natuurlijk goed met het vooruitzicht dat ik na de bevalling voorlopig even niet zal gaan werken (en ook niet doorbetaald krijg aangezien ik casual/ part-time werk doe) en we uiteraard met extra maandelijkse kosten rekening zullen moeten houden.

Ik ben naast werk best nog actief bezig met sporten. Ik heb me ingeschreven bij Fitness First omdat Bikram Yoga mij iets te warm werd met een baby in de buik. Bij Fitness First hebben ze gelukkig ook yoga lessen en ik ga 1 keer per week met een Personal Trainer aan de slag die me goed motiveert en precies weet wat ik als zwangere vrouw wel en niet kan doen. Het is even investeren, maar ik heb er zoveel baat bij en ik voel me dan ook super goed! Ik slaap dan wel 10 uur gemiddeld per dag, maar als mijn lichaam erom vraagt dan zal het wel goed zijn lijkt mij.

Michel heeft lichamelijk een iets minder fijne gebeurtenis moeten doormaken. Een zenuw zit klem in zijn rechter bil/ onderrug en heeft hierdoor geen gevoel in zijn rechter onderbeen en zijn 4 tenen. Dit is na een intensief stuk fietsen gebeurd en onder de douche viel hij onderuit. Heel erg vervelend en zo pijnlijk dat we op een gegeven moment naar het ziekenhuis moesten.  Gelukkig heeft de dienstdoende dokter hem kunnen vertellen wat er mis was en goede pijnstillers gegeven. Maar nog steeds heeft hij na een 1,5 week geen gevoel in zijn onderbeen en tenen. De chiropractor doet nu zijn werk en verder moet er blijkbaar tijd overheen gaan om te herstellen. Ik verzorg hem overigens goed hoor, dus wat dat betreft heeft hij niks te klagen :-).

Ik geloof dat ik alle belangrijke zaken voor nu wel heb opgeschreven. We zijn in de wolken en ik ben zo blij dat ik me zo goed voel! De lente (oftewel zomer) zit eraan te komen en mijn buik zal er ook niet kleiner op worden, dus het is nog maar even afwachten hoe het mij de komende maanden zal vergaan. Maar zoals altijd, we houden jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen!

Heel veel liefs vanuit Perth,

Michel, Freggle :-) en Annemarie

Live and kicking!

There we are again! Ditmaal met bijzonder mooi nieuws vanuit de zonnige kant van de wereld! Michel en ik zijn 12 weken in verwachting van een (hopelijk) kerngezonde baby! Ach wat een onbeschrijflijk mooi iets is het om zo'n klein wondertje in je buik te mogen zien tijdens een echo...tranen in onze ogen zo fantastisch!

We moesten er even op wachten om dit bijzondere nieuws aan de grote klok te hangen aangezien de eerste 12 weken risicovol blijven. Maar voor velen konden wij het niet voor ons houden en hadden we het nieuws toch maar gebracht.
We komen er maar weer achter dat na een langere tijd weg te zijn van huis, je vooral op dit soort mooie momenten het thuisfront gelijk wilt informeren en op de hoogte wil brengen van wat er speelt. Veel mensen vroegen mij dan ook of de mogelijkheid dat ik in Nederland zou willen gaan bevallen bestond, maar ik ben er nu zeker van dat dat niet gaat gebeuren. Het is natuurlijk wel even uitzoekwerk zo in een nieuw land naar de opties en mogelijkheden die er zijn voor, tijdens en na een bevalling maar daar komt langzaam aan wat meer duidelijkheid in.
Australie heeft een zeer ver ontwikkeld en goed zorgstelsel waarbij de keuze aan de patiënt wordt gelaten of hij/zij prive of openbare hulp wilt ontvangen. We hebben gelukkig een Private Health Insurance en vanaf oktober dit jaar zullen wij ook volledig verzekerd zijn voor zwangerschap (er is een jaar wachttijd voor zwangerschapsgerelateerde health care bezoeken). We mogen straks dus zelf de keuze maken of we naar een openbaar ziekenhuis gaan of toch liever naar een privé ziekenhuis waarbij wat meer persoonlijke begeleiding wordt gegeven, maar waar er wel out of pocket expenses kunnen zijn. Dit geeft mij en Michel dus de rust en zekerheid dat we ons geen zorgen hoeven te maken over of de zorg wel net zo goed is als in NL.
En tuurlijk zullen er moeilijke momenten zijn, als we de bevalling doormaken en er geen mensen buiten de kamer in afwachting zitten te wachten. En tuurlijk vinden we het erg rot dat we niet van familie en vrienden op aankunnen...een advies van om de hoek, een oppas, een geruststellend schouderklopje dat we het goed doen...dit zullen we allemaal gaan doormaken. Maar we weten zeker dat we voorlopig prima zitten waar we nu zijn.
De lente begint er weer aan te komen! Op het moment van schrijven zitten we in de tuin met de parasol op en Michel sleutelend aan 1 van de fietsen die hij opknapt voor 1 van zijn collega's. Het is hoe je het went of keert een bijzonder mooi stukje van de wereld, met op dit moment minder zorgen, meer ruimte, meer vrijheid en ontelbare dromen die we willen onderzoeken, uitwerken en willen ervaren.
Gelukkig krijgen we wel bezoek vanuit Nederland binnenkort. Lindsay, Michel's zusje, komt zeker langs eind dit jaar en Rob (we hopen er nog steeds op Rob!) is hard bezig om het voor elkaar te krijgen om ons te bezoeken. We hebben al mooie uitstapjes gepland rond Kerst, waarbij de woorden roadtrip, bbq, zon, zee, strand en camperen centraal staan.
En deze zomer zal sowieso alles behalve saai worden. We hebben zo langzamerhand een leuk stel mensen om ons heen verzameld die net zoals wij van gezelligheid houden. We hebben onlangs nog een weekendje weg gehad met Rhys (collega Michel) en vriendin Yvette en Rachel (ook collega Michel) en Italiaanse vriend Marco in Bindoon (1,5 uur rijden noordoostelijk van Perth) waar we een huisje voor 6 hadden gehuurd op een mooi stuk land (zie foto's).
En we zijn een stel Nederlanders tegen gekomen bij ons lievelings-koffie tentje Yelo! Werner en Daphne heten ze en ze wonen net zoals wij bijna een jaar (!!) in Perth begin volgende maand. Zij hebben ook weer een Nederlander in hun vriendenclub die met een Australische getrouwd is en zo breid je sociale netwerk zich elke keer weer een beetje meer uit. Het zijn de de eerste Nederlanders die we hier tegen zijn gekomen en toch geeft dat een klein beetje vertrouwdheid met zich mee...de gesprekken gaan al snel over hele andere dingen dan de gesprekken met onze Australische vrienden en tja misschien lig je wel gewoon net iets meer op dezelfde golflengte. Het zal vast allemaal wel met onze cultuur en achtergrond te maken hebben.

Oh ja, het is natuurlijk alweer even geleden, maar de Thailand foto's staan ook op de blog site onder het tabblad Photos. Deze vakantie was leuk, maar de 2e dag van de vakantie kwamen we er achter dat ik zwanger ben en dat gaf de hele 3 weken toch een andere wending. We wilde het liefste naar Perth om even thuis te kunnen zijn, naar de dokter te kunnen, mensen via Skype te spreken etc., maar uiteindelijk hebben we er het mooiste van gemaakt. We zijn nu in ieder geval heel blij om weer hier te zijn, want Perth voelt echt als thuiskomen.
We hebben wel plannen om volgend jaar met z'n drieën (als alles goed gaat) richting NL te komen. Michel is dan 1,5 jaar niet thuis geweest en we kunnen dan waarschijnlijk niet wachten om het kleine, grote wondertje aan familie en vrienden te showen! We houden jullie op de hoogte :-).
Voor nu is dit het weer even. We zullen het volgende bericht hoogstwaarschijnlijk de tweede (18/20 weken) echo hebben gehad en dan weten we ook wat het wordt! En nee we zullen dit niet voor ons houden, dus ook met jullie delen wat het zal worden. We genieten er met volle teugen van en zijn maar al te trots en gelukkig dat we dit met elkaar mogen delen. Het is het mooiste wat er is, zwanger zijn van de persoon waar je zoveel van houdt!

Heel veel liefs vanuit Down Under

Michel en Annemarie

Almost two months of silence....

Passionfruit in de trein:-)

Op het moment van schrijven zijn we onderweg van Bangkok naar Chiang Mai,Thailand en het is hoogste tijd dat ik jullie een beetje bijpraat over alle gebeurtenissen en ervaringen van afgelopen 2 maanden. Het laatste bericht was Michel nog in Shark Bay. Dit project heeft uiteindelijk bijna 7 weken geduurd. Dat duurde dus wat langer dan gedacht. Het was wel een goede eerste test om na dagen  in dag uit samen te zijn, maar het werd ook snel duidelijk dat de laatste situatie ons meer beviel dan alleen zijn. Michel voelde dat het werk hem snel weer opslokte en dat hij in een oud en vertrouwd patroon terugviel. Wat ook goed is als je weg van huis bent en niks anders te doen hebt dan werken, anders zou het hem de das omdoen. Ik daarentegen werd meer gedwongen om in een soort van oud patroon te vervallen, met 1 groot verschil; ik woon niet meer in NL. Dus.…geen vrienden meer om koffie op de Grote Markt mee te drinken, geen ouders meer om bij langs te gaan. Geen andere afleidingen die vertrouwd waren. Nee, nu was het echt een andere ervaring. Ondanks dat we al 7 maanden in Perth woonden voelde het heel anders om in een nieuw land de dag door te komen zonder je partner. Maar we zijn de tijd doorgekomen en 2 dagen voordat ik vertrok naar NL kwam Michel terug naar huis. Een kort en intens weerzien, maar toen was het tijd voor mij om de lange reis terug naar NL te maken.

Broers en ik 

En wat was het fijn om weer even thuis te zijn. Ik had mooi weer meegenomen en heb genoten van al het groen wat in dorre stad Perth echt ontbreekt. Verder heb ik nog meer genoten van het weerzien  van familie en vrienden, wat ben ik toch blij om jullie in mijn leven te hebben!!! Dat heeft mijn reis uiteraard compleet gemaakt. Ik heb tijdens mijn reis naar Nederland vaak nagedacht over mijn ”roots”. Vanaf het moment dat ik het vliegtuig uitstapte en bij mn ouders in de auto stapte voelde alles weer als normaal. Ik heb een beetje last van moeheid gehad na de reis, maar na een paar dagen voelde ik me weer optimaal. Ik had twee druk ingeplande weken, maar daarom was ik ook naar NL gekomen, om iedereen weer even te zien en vast te houden, weer even lekker te kletsen en bij te praten. Maar ook om de dingen te doen die ik altijd deed, zoals fietsen door de duinen, door den Haag heen, beetje rondwandelen in de stad, op het strand. Ik moest dit allemaal ook doen om erachter te komen of ik een juiste keuze heb gemaakt. En ja dat heb ik gemaakt. Ik kan nog steeds niet zeggen waar we uiteindelijk willen blijven wonen, of waar we nog naar toe zullen gaan, maar voor nu is Perth de plek om te zijn.

Je leert wel de waarde van vriendschappen en familie op een andere manier waarderen. Dat zou de enige en belangrijkste reden zijn waarom Nederland weer mijn thuisland zou worden, om dicht bij iedereen te zijn. Maar goed, sommige mensen leren leven met de afstand, anderen zullen het op de lange termijn als een te groot gemis gaan zien en voelen en zullen terugkeren naar Nederland. Ik blijf het ook nog steeds iets fascinerends vinden waarom de ene persoon het emigreren wel trekt en de andere persoon denkt: “Oost West, Holland Best”. Ik zou hier wellicht eens wat meer onderzoek naar moeten doen en misschien is het wel leuk om er wat gerichter over te gaan schrijven in de toekomst. Ik heb ook het boekje Emigreren voor beginners gelezen, geschreven door een Nederlandse journalist/ columnist die met zijn gezin vertrok naar Nieuw Zeeland. Hij schrijft over het ontstaan van de droom, de voorbereiding en het daadwerkelijke vertrek en waar hij daar allemaal tegen aanloopt. Het zal veel mensen absoluut niet raken, maar mij raakte het wel. Iedereen maakt het proces anders mee en ik heb mijn moeder bijvoorbeeld ook geadviseerd om het boekje te lezen. Het blijft namelijk erg moeilijk om de mensen die veel van je houden weer te moeten achterlaten en ergens anders door te gaan met je leven. Ik heb het idee dat naarmate je langer weg bent en je leven in een ander land meer settelt, het dan juist moeilijker wordt. Ik heb geen idee hoe wij er dan over zullen denken, maar 1 ding weet ik zeker...ik geef mijn sociale leven in NL nooit op!

Nou goed, om weer even in het moment van nu terug te komen vertel ik nog maar even waar we zijn beland en wat de plannen nog zijn. We waren dus op weg van Bangkok naar Chiang Mai in het Noorden van Thailand. We hebben de slaaptrein genomen en deze doet er 15 uur over. Dit lijkt lang maar je vertrekt s’avonds en omdat het een slaaptrein is merk je weinig van de lange nacht die je met de trein maakt. We zijn al eens in Chiang Mai geweest 6 jaar geleden toen ik op uitwisseling was tijdens mijn studie. Michel en ik waren toendertijd ook bij elkaar en hebben toen de reis naar Chiang Mai samen met vrienden Chris en Chantal gemaakt. We hadden toen niet heel lang in Chiang Mai doorgebracht en hebben er daarom voor gekozen om nu wat meer dagen in deze noordelijke stad door te brengen. 

Mo room's badkamer

We hebben in een bijzonder hotel geslapen, genaamd Mo Rooms waar elke kamer een thema bevat. Wij sliepen in de Snake room en hadden een bijzondere inrichting en badkamer. Verder hebben een met een motor Chiang Mai en omgeving verkend, hebben we tijgers geaaid, onder een waterval en een bijzondere riviertocht met gids gedaan . Ook hebben we authentiek Thaise gerechten leren koken tijdens een kookcursus; erg de moeite waard!

Nu is het tijd voor wat ander soort ontspanning (het moment van dit schrijven is dus weer wat dagen later J) , maar voor we daaraan mogen beginnen zullen we weer de lange reis terug naar Bangkok moeten maken. Vanaf Bangkok zullen we s’ochtends om 5.30u richting het vliegveld gaan en dan een korte vlucht van een uur naar Trat maken. Vanaf daar pakken we de boot richting….Koh Chang. Het is de 3e keer dat ik hier kom, maar het is dan ook een fijn eiland. En het ligt het dicht bij Bangkok en dus hoef je niet weer een halve tot hele dag te reizen om terug te komen. Het is regenseizoen, dus het risico dat er wat uit de hemel zal vallen is groot. Maar we hebben leesmateriaal bij ons en een zwembad om lekker in bij te komen. We zullen ons dus best vermaken. Het is de bedoeling om hier de laatste 8 nachten te blijven om even bij te komen van het reizen en alle hectische en drukke weken die we achter de rug hebben. En...als we terugkomen zal het niet anders zijn heb ik zo het idee, maar daarover in het volgende bericht meer!

Heel veel liefs van Michel en Annemarie

P.S. Foto’s zullen snel te bekijken zijn!

Did you know that....

Zoals iedere maand wederom een update van ons leven Down Under. Het goede nieuws wat ik absoluut als eerste met jullie moet delen is dat ons visum is goedgekeurd. Dit betekent dat Michel en ik tot mei 2014 legaal in Australië mogen verblijven en dat ik als de-facto partner mag werken en studeren waar en hoelang ik wil. Michel daarentegen mag voor zijn huidige werkgever blijven werken, maar mag niet van baan switchen (tenzij de nieuwe potentiële werkgever zijn visum wil overnemen, oftewel zijn sponsor wil zijn). Dit zal voorlopig ook niet van toepassing zijn, omdat Michel nog steeds op zijn plek zit bij BMT JFA Consultants. Maar we hebben ons in ieder geval geen zorgen meer te maken over of we mogen blijven....wat een opluchting :-). 


Verder zijn we erachter gekomen dat we in aanmerking komen voor een teruggave van bijna $9000,- per jaar via LAFHA (Living Away From Home Allowance). LAFHA is een 'tax office' die het, met medewerking van je Australische werkgever, mogelijk maakt om geld van de staat te ontvangen voor het feit dat je in het buitenland woont en extra kosten maakt voor 'relocating' (klinkt dit een beetje logisch??). Nou goed, we kunnen er van uit gaan dat we een flink bedrag terugkrijgen wat het sparen en opbouwen van een buffer een stuk makkelijker maakt. Fijn!


Michel is op dit moment al bijna weer 3 weken weg van huis omdat hij op site aan het werk is in Shark Bay (850 km ten noorden van Perth). Echt leuk is dit niet, want ik ben hier niet gekomen om weer lange tijd zonder hem te zitten, maar goed ook dit moest een keer gebeuren. Zo komen we er in ieder geval achter dat het leven met elkaar een stuk leuker is en dat het op site werken Michel niet meer die voldoening geeft als voorheen...gelukkig voor mij ;-). Hij zal hier waarschijnlijk nog een week tot 10 dagen zitten, dus ik moet nog eventjes volhouden. Gelukkig heb ik werk en vriendinnen om mee af te spreken als afleiding, dus zo erg is het allemaal niet hoor!


Ik heb verder niet heel veel te vertellen over wat er allemaal gaande is, behalve dan dat ik bijna (eind deze maand) naar Nederland ga. Ik kijk hier erg naar uit en in het bijzonder naar het weerzien van familie en vrienden. Ook ben ik best nieuwsgierig hoe de 2 weken mij zullen gaan bevallen in mijn thuisland na lang (9 maanden) weg te zijn geweest (lang, lang alles is betrekkelijk natuurlijk :-). Maar toch het blijft iets interessants om naderhand op terug te kijken. 


Los hiervan wilde ik de rest van mijn blog dit keer gebruiken om jullie wat meer te weten te laten komen over het land waar we wonen. Ik kreeg namelijk meerdere vragen op me afgevuurd over Australië, de cultuur, het klimaat, de mensen die er wonen etc.. Aangezien ik zelf ook nieuwsgierig van aard ben en mijn algemene ontwikkeling graag op niveau wil houden ben ik op zoek gegaan naar antwoorden en interessante weetjes. 


Zo nu een opsomming van de meest verbazingwekkende, uitzonderlijke, leukste, gekste, "niet te geloven" weetjes en feiten over Australië. ENJOY!


Wist je dat....

• Dat de Nederlander Willem Janszoon met het schip de Duyfken in 1606 de eerste 'officiële' ontdekkingsreiziger was die Australische bodem heeft geraakt? (Even los van de Aboriginals die hier al meer dan 50.000 jaar woonden).
• Het kleine kikkerlandje Nederland 240 keer (!!) in Australië past?
• Dat de Aboriginals nog maar 2% van de totale Australische bevolking bevatten?
• En dat 92% van de Australische bevolking van Europese afkomst is?
• Na het Engels de meest gesproken talen in Australië Italiaans, Grieks, Kantonees en Arabisch zijn?
• Dat Perth de meest geïsoleerde stad van de wereld is? (De dichtstbijzijnde stad Adelaide ligt op 2700 km afstand)
• Dat Australië een federale staat is met een door het volk verkozen Parlement? En dat de Britse monarch nog steeds aan het hoofd staat en door middel van een gouverneur-generaal zich laat vertegenwoordigen in Australië?
• Dat in 1788 de eerste gevangenen uit Engeland in Sydney aankwamen? En dat 26 januari (Australia Day) een belangrijke public holiday is om de komst van de eerste 'convicts' naar Australië te vieren?
• Dat in 2007 22% van de Australische bevolking een uit Engeland afkomstige gevangene als voorouder had?
• Dat Engelsen in Australië POME's worden genoemd? En dat dit afgeleid is van Prisoners Of Mother England?
• Dat de gemiddelde wereldbevolkingsdichtheid 117 personen per vierkante km is? En dat die van Amerika 76, die van Macao 69.000 en die van Australië 6 is?
•  Dat het scholing systeem in Australië is onderverdeeld in public (openbaar) en private (privé)? En dat kinderen verplicht een uniform naar school moeten dragen? En dat het inschrijfgeld per jaar per kind bij een private school tussen de $1.000,- en 20.000,- kan zijn?
• Dat ze Perth een slaapstad noemen in vergelijking met Sydney en Melbourne omdat alles hier dicht gaat na 18.00 uur en op zondag gesloten blijft?

• Dat de 7-puntige ster op Australische vlag (onder de Union Jack) de 6 staten en territoria vertegenwoordigt? En dat de 5 andere sterren aan de rechterkant het Zuiderkruis voorstelt?
• Dat Perth in de top-10 staat van de meest leefbare steden van de wereld (op nr. 8 om precies te zijn)?

Nou er zullen nog meer leuke weetjes volgen met de tijd, maar voor nu een leuk begin. Ik ga naar Bikram yoga nu, dus laat deze post voor wat het is.

Heel veel liefs van mij en Michel 

Another milestone....

Ik ben dertig jaar. Wat een leeftijd. Ik voel me niet anders. Ik voel me fit, op m'n plek en gelukkig! Het lijkt alsof ik de wereld aankan. Dit is misschien ook wel zo. Ik denk dat dertig een leeftijd is (afgelopen woensdag was ik jarig) waarbij je even stil staat bij je prestaties en doelen die bereikt zijn tot dusver, beslissingen die genomen zijn, wegen die je ingeslagen bent en hoe je verder wilt groeien de komende 10 jaar. Want van dertig naar veertig jaar...daarin zal ook nogal wat gaan gebeuren heb ik het idee.
Ik denk de laatste tijd veel na over mijn keuze om te vertrekken naar het buitenland en waarom ik Nederland zo graag wilde verlaten. Ik weet nog dat ik een paar dagen voor vertrek dacht en uitsprak dat het allemaal beter zou zijn in Australie; meer ruimte, nieuwe cultuur, beter Engels leren spreken, weinig effecten van de economische crisis in Australië, elke dag mooi weer...wat wil je nog meer zou je denken!

Nu 7 maanden later kan ik daar wel een beetje antwoord op geven (voor zover ik mezelf ingeburgerd kan noemen).  Ik mis het Nederlander zijn in Nederland best. Ik krijg het Hollander zijn niet uit mijn bloed en dit zal ook niet gaan gebeuren. Want het is zo slecht nog niet om Nederlander te zijn. Wij hebben namelijk iets bijzonders ontwikkeld (en misschien wel meer Europeanen) en dat is interesse in de medemens en diepgang. Ik kan soms wel eens denken dat de Australiërs net dat stukje missen en gewoonweg niet hebben meegekregen om nieuwsgierig en geïnteresseerd van aard te zijn. Ik zie het absoluut als een pre dat ik dit wel heb. Ik vind het heerlijk om andermans denkwijze te observeren, te analyseren en mijn eigen theorieën hierop los te gooien en een goede discussie of een goed gesprek hierover te hebben. Het geeft je meer relativeringsvermogen en je ziet alles met een meer wereldse blik in plaats van de soms wat kortzichtige en afgestompte visie die ik hier en daar bespeur. Nederlanders zijn echte avonturiers, opportunisten, ondernemers, creatievelingen en harde werkers. Ik realiseer me dit steeds meer en spreek ook echt met trots uit dat ik NL'er ben als mensen vragen waar ik vandaan kom.
Eerlijk....het weer is niet iets wat ik mis. Ja, jullie hebben niet slecht zo de afgelopen weken...ik weet het. En ja, de lente in NL is absoluut mijn favoriete seizoen. Maar ondanks dat wij de langste, heetste en soms onuitstaanbare zomer sinds decennia hebben gehad in Perth blijf ik elke dag zon (met af en toe wat bewolking) toch de voorkeur geven.

Wel mis ik mijn fietstochtjes door de duinen van Den Haag naar Wassenaar en omstreken, de frisse duinlucht, mijn oude veroeste oma fiets met grote mand en bloemen erop. Ook mis ik het café op de hoek van de straat en de Grote Markt op 5 minuten fietsafstand van huis.
In Australië wonen heeft natuurlijk ook veel positieve kanten. Er is hier bijvoorbeeld ruimte genoeg! Ons huis is heerlijk groot en we hebben zelfs kamers over. Dat is echt prettig als je dit in vergelijking trekt met de kamers/ kleine ruimtes waarin we hebben gewoond de afgelopen jaren. En we hebben een tuin en een carport die je in Nederland tegenwoordig pas kunt veroorloven als je heeeeel veel centjes verdiend. Ook kun je hier een uur rijden en dan letterlijk in de middle of nowhere terechtkomen en door kleine dorpjes rijden waar 100 mensen wonen. De natuur is overweldigend en dat geeft je elke keer weer het gevoel wat voor bijzonder land dit eigenlijk is.
De auto waar we in rijden is betaalbaar (in NL kost het je een vermogen om een Jeep aan te schaffen, te onderhouden en te verzekeren) en als je er geen pech mee krijgt, wat ons toevallig en helaas in het Paasweekend is overkomen, dan heb je er geen kind aan. ("Joep" zoals onze Jeep heet rijdt trouwens weer, nadat Michel eigenhandig de waterpomp heeft vervangen....ben heel trots op hem :-)

Al deze voors en tegens nemen wij weer mee in onze afwegingen waar wij ons samen het prettigste voelen. Michel en ik missen onze familie's en vrienden erg veel, maar we weten hier zo langzamerhand ook mee om te gaan (mede dankzij super uitvinding Skype). Maar hoe het de komende jaren zal gaan voelen....of Perth onze woonplaats blijft.....of Australië ons thuisland blijft...daar hebben we geen antwoord op. Ik vind het eigenlijk ook wel een fijn idee om te weten dat alle opties nog open staan. Waar staan we over drie jaar? Hebben we dan misschien al een gezin? Zijn we weer terug bij onze familie en vrienden in NL? Who knows....:-)

Nou los van deze interessante vragen en gedachtes, hebben we het erg leuk en genieten we van wat we hebben en de mensen om ons heen.

Mijn verjaardag was regenachtig, maar erg fijn omdat Michel de dag vrij had genomen. We hebben taart gegeten in Leederville, sushi gegeten in Kings Park, biertjes gedronken in Fremantle en thuis op de bank lekker film gekeken. Ik vond het een heerlijke dag! Afgelopen zondag hebben we wat vrienden uitgenodigd om het nog eens klein over te doen en hebben we de BBQ aangezet en tot in de avond lekker rondom een vuurtje gezeten. Wederom een erg leuke avond!


Ik zou bijna vergeten te vertellen dat de Bali trip met Michel's werk geweldig was! Veel te kort en ook regenachtig, maar desondanks een erg gezellige trip waarbij we Michel's collega's weer wat beter hebben leren kennen. De foto's staan online..:-)

Verder zijn we nog steeds in afwachting van het bericht of onze Visa is toegewezen, dus dat blijft spannend. Werk gaat ook hartstikke goed voor zowel Michel als mij. Michel krijgt mooie projecten toegewezen om hier zijn bijdrage aan te leveren. Eind deze week zal hij voor minimaal 2 weken vertrekken naar Shark Bay (800 km ten noorden van Perth) om bij een project aanwezig te zijn en ik zal dan alleen thuis blijven (best een beetje eng, maar het zal hopelijk snel wennen). Ik ga daarom maar veel werken zodat ik ook wat extra centjes voor mijn trip naar NL heb. (Nog 2 maanden!!)

Ik ga het hier bij laten voor nu. Ik blijf met veel plezier schrijven over mijn/ onze ervaringen in Australië en zie het als een groot geluk dit te mogen beleven en delen met jullie allemaal. Hopelijk lezen jullie allemaal ook nog steeds graag over onze belevenissen en gaat het niet vervelen :-)!

Heel veel liefs en tot een volgend bericht,

Michel & Annemarie

Just like old times...

Work outfit.. :-)

Het is eindelijk weer zover; 8 maanden (!!) nadat ik vaarwel heb gezegd aan mijn oude werkgever in de Scheveningse Haven, mag ik me dan eindelijk weer van mijn beste kant laten zien bij mijn nieuwe werkgever aan de West Australische kust! En qua ''views'' ben ik er niet op achteruit gegaan….geen zicht meer op haven met bootjes (ook mooi hoor J), maar zicht op de uitgestrektheid van de Indische Oceaan en de oh zo mooie zonsondergangen... Clancy's Fishbar heeft een bijzonder mooie stek weten te bemachtigen aan de kust. Ze hebben nog twee andere vestigingen in Fremantle ofwel Freo en Canning Bridge. De zaak waar ik werk is pas 2 maanden open, maar ze hebben het ontzettend druk mede dankzij hun toegankelijke menukaart, het uitzicht en de laagdrempeligheid qua dresscode. Ze zijn gevestigd aan het strand, dus mensen met badkleding aan worden gewoon binnengelaten.

View from Clancy's  

Ik heb een aantal shifts gehad en moet weer even wennen aan de manier van werken, het Engels spreken en de lange dagen. Maaaaar, daar staat dan wel een goed salaris tegenover. Horeca werk is niet onderbetaald zeker niet in vergelijking met Nederlandse maatstaven. We hebben nu dus eindelijk twee inkomens en kunnen goed gaan sparen voor wat er dan ook in de toekomst mag gaan gebeuren.

Om maar een voorbeeld te noemen; ik heb voor eind juni 2011 een ticket geboekt naar Nederland om mijn lieve familie en vrienden weer even te kunnen vasthouden en zien! Michel zal ditmaal niet meegaan. Volgende keer zullen we vast samen gaan, maar het was voor nu goedkoper om 1 ticket te boeken. Er zullen ook nog wat zaken in Nederland afgerond moeten worden, dus dit zal ik dan ook gaan regelen. 

Our new barbie

We blijven dus voorlopig nog wel even hangen in Australie, want het begint nu echt leuk te worden! We zijn ons huisje een beetje aan
het fine-tunen, dus een likje verf hier en een plantje daar...ik kan niet anders zeggen dat het een heerlijk en gezellig huis is geworden. Deze mening werd bevestigd tijdens onze officiële housewarming die we vorige week gehouden hebben. Meerdere collega's van Michel met aanhang, de buren en onze Belgische vriendin met vriend kwamen bij ons langs om lekker te BBQ-en (met onze eerste echte eigen bbq die we hebben gekregen van Michel's baas :-) en natuurlijk om het huis te bewonderen. Het was een mooie avond....:-) Nadat we alle mensen over hadden kwamen we tot de conclusie dat we aanvulling qua tuinmeubelen geen overbodige luxe zou zijn. Daarom hebben we nu een 'day bed' aangeschaft om heerlijk op te liggen/ hangen en om s' avonds naar de sterren te kijken. We hebben nog wat meer foto's gemaakt van de nieuwe tuinmeubelen (zie Tab Photos).

Nog een ander leuk iets om te vertellen is dat we EINDELIJK onze Visa applicatie hebben ingediend. En vandaag kregen we te horen dat deze goed is aangekomen en dat we binnen 6 tot 8 weken bericht krijgen of deze 'granted' is of niet. We gaan natuurlijk uit van het positieve en dat zou betekenen dat we hier nog voor 3/ 4 jaar kunnen blijven op dat Visum, afwachten dus! En.....morgen vliegen we einde van de middag naar Bali! Jeetje wat een feest! We zijn er echt aan toe en gaan er ook volop van genieten! Michel en ik zullen bij de douane nog een paar keer slikken, maar de Visa on Arrival is beschikbaar, dus we gaan er van uit dat we deze keer wel door worden gelaten ;-).

Ditmaal een ietwat korter bericht, maar we zullen vast en zeker een hoop te vertellen hebben volgende maand. We staan in ieder geval niet stil en beginnen het leven in Oz steeds meer te waarderen. Bij jullie begint de lente, bij ons de herfst...het is alleen nog net zo warm als afgelopen maanden, dus volgens mij is herfst een wijd begrip hier. Maar het schijnt echt koeler te gaan worden, waar Michel en ik best wel een beetje naar uitkijken. Voor nu, genieten jullie lekker van de lente en tot een volgend bericht!

Heel veel liefs van ons,

Michel en Annemarie

The Physics of The Quest...

Ik stap in de auto, doodsbenauwd, klamme handen, ik moet het gaan doen, ‘out in the open’, voet op de rem, draai de sleutel om, de auto start, voet op het gaspedaal en rijden maar. Nu is autorijden niks nieuws voor mij (april dit jaar heb ik mijn rijbewijs al weer 11 jaar), maar aan de linkerkant van de weghelft rijden is/ was wel een nieuwe ervaring. Ik zie het maar als 1 van de grote uitdagingen die bij het opbouwen en werken aan een nieuw bestaan aan de andere kant van de wereld horen. Ik kan nu met overtuiging zeggen dat ik een betrouwbare aan-de-linkerkant-van-de-weg-rijder ben. Maar het is zoals met alles wat ik voor het eerst doe in het leven…eerst wat onzeker, kat uit de boom kijkend (typical me), observerend en terughoudend, maar dan komt mijn vertrouwen langzaam weer op, ik trek mezelf uit die onaangename situatie, dat vervelende gevoel en sla langzaam weer om naar de optimistische, zelfverzekerde Annemarie die ik zo graag ben.

Zo is het met vele andere situaties die ik meemaak als ‘new immigrant’. Ik heb lange tijd zonder sociale contacten geleefd (en geloof me, ik kan heel goed op mezelf zijn, maar er komt een tijd dat socializen echt wel weer nodig is) en dit begint nu eindelijk een beetje vorm te krijgen. Michel heeft een aantal aardige collega’s die ook weer aardige vriendinnen/ echtgenotes hebben. Ik heb afgelopen weken met een aantal van deze dames afgesproken en dit was erg gezellig. Michel en ik zijn gek op elkaar, laat daar geen misverstand over ontstaan, maar die momenten zonder elkaar en eens lekker kletsen over alles wat er in je opkomt met 1 van de meiden, heeerlijk! Het geeft me weer het idee dat ik een eigen identiteit heb, met vele interesses, ideeën, ambities etc. Het is in ieder geval een welkome verandering in het leven wat we nu leiden!

Daarnaast ben ik eindelijk begonnen met Yoga. En dan bedoel ik niet het ''adem nog een keer diep in, mediteer in de lotus houding met een hummend geluid makende soort Yoga''.....nee nee. Deze vorm van yoga (Bikram Yoga genaamd) is keihard werken! Even een korte uitleg zodat ik jullie kan overtuigen dat ik geen onzin uitkraam. Stel je voor: 90 minuten mentaal en fysiek tot het uiterste gaan in een grote ruimte die verwarmd is tot 40 (!!!) graden. Je begint de les met wat stretch oefeningen en dan als je denkt dat je op de helft van de les bent, dan moet het pas beginnen. In totaal zijn het 26 houdingen die je elke les weer in dezelfde volgorde afwerkt om zo de houdingen steeds beter onder controle te krijgen voor maximaal resultaat. Je transpireert natuurlijk als een gek, wat de afvalstoffen uit je lichaam drijft. De ruimte is ook zo erg verwarmd omdat het je lichaam voorbereid op de uitzonderlijke spanning en druk die op je lichaam en spieren komt te staan. Dus minder kans op blessures. Ik ben lekker op dreef met lessen volgen...3 keer in de week is mijn streven, dus eens kijken hoe soepel en lenig een menselijk lichaam kan worden ;-)..

Op visum vlak zijn we ietwat opgeschoten. We hebben nu al het bewijs en officiële documenten bij elkaar. Er moeten alleen nog wat documenten gecertificeerd worden door een daarvoor aangewezen persoon bij the Justice of The Peace. Als dat is gedaan kunnen we een afspraak gaan maken bij het visum bureau en dan gaan ze de aanvraag in behandeling nemen. Dit wordt wel spannend, want we hebben geen idee of al het bewijs (voor het aantonen van de echtheid van onze relatie) voldoende en relevant genoeg is. So fingers crossed!!!!

Ik heb ook wat vorderingen gemaakt met mijn job hunt. Ik heb mijn CV aangepast naar de Australische lay out en heb deze ingekort om deze wat overzichtelijker te maken.  Tanya, 1 van de dames die ik ontmoet heb, heeft een vriendin die in city centre een café/ function venue heeft samen met haar man. Zij was op zoek naar een event/ function coordinator en Tanya dacht gelijk aan mij. Helaas heeft de eigenaresse al een andere (tijdelijk) persoon aangenomen, maar Tanya stelde voor om een keer met haar af te spreken zodat ze mij toch nog in persoon kan zien en spreken. Je weet nooit hoe het loopt met degene die net is aangenomen... Ik heb ook een ander mooi restaurant (Clancy's Fish Bar) ontdekt bij City Beach (10 minuutjes met de auto vanaf huis)

Clancy's Fish Bar

We zijn hier in het weekend langs geweest en ik heb gevraagd of ze nog mensen zochten. En daar kreeg ik een ‘ja’ op en of ik mijn CV door wilde mailen. Nog niet gedaan, maar ik zal dit zeer binnenkort (als de visumaanvraag eruit is)  doen.

Goed, wat een verhaal weer. Ik schrijf wellicht wat veel over mijn ervaringen, maar dat is nu eenmaal hoe het is. Michel is een blij en gelukkig mens en wil niks liever dan hier zijn. Hij doet het goed op werk, voelt zich thuis 'Down Under' en heeft ook veel dromen, ideeën en ambities die hij graag ten uitvoering wil gaan brengen. Oftewel...we zijn erg gelukkig! We houden ons ook zo goed omdat we contact kunnen onderhouden met jullie allemaal. Dat maakt ook zeker het verschil! We hebben nog wat foto's op de site gezet en deze kunnen jullie bekijken onder het bekende mapje Pictures.

En dan tenslotte nog even dit....

Iemand van jullie het boek gelezen of de film gezien Eat, Pray, Love (Eten, Bidden, Beminnen)? Ik ben een voorstander van eerst het boek lezen en dan de film bekijken, maar ik kwam niet door het boek heen (de eerste 20 pagina's waren al een worsteling....) Geen idee of het aan de schrijfstijl lag of omdat het verhaal voor mijn gevoel langzaam op gang kwam, het is me gewoonweg niet gelukt. Maar de film was me aangeraden door meerdere vriendinnen dus die toch maar gekeken. En wat een heerlijke film om naar te kijken. Op de bank met chocola en thee en dan wegdromen in het verhaal....Reizen naar Italië, India, Bali...ik had een aantal déjà vu's, behalve met India, want daar ben ik (nog) niet geweest. Ik benoem deze film en dit moment even omdat aan het einde van het verhaal een bijzonder pakkende tekst wordt uitgesproken, die denk ik op iedereen toepasbaar is in elke fase van het leven. Om die reden wil ik deze graag met jullie delen. 

“I’ve come to believe that there exists in the universe something I call ‘The Physics of The Quest’ – a force of nature governed by laws as real as the laws gravity or momentum. And the rule of Quest Physics maybe goes like this: If you are brave enough to leave behind everything familiar and comforting (which can be anything from your house to your bitter old resentments) and set out on a truth-seeking journey (either externally or internally), and if you are truly willing to regard everything that happens to you on that journey as a clue, and if you accept everyone you meet along the way as a teacher, and if you are prepared – most of all – to face (and forgive) some very difficult realities about yourself….then truth will not be withheld from you. Or so I’ve come to believe.”

Veel liefs van ons en tot snel!

Michel & Annemarie

Weeks full of positivism and creativity...

En weer zijn er een paar weken voorbij en het lijkt elke week wel sneller te gaan. Ik wen aan de omgeving, de mensen, de buurt, de straten, het weer,  het ‘links’ rijden, het samenzijn en leven met iemand waar je van houdt, het discussiëren en soms moeilijke momenten doorkomen samen met iemand waar je van houdt, het dromen met iemand waar je van houdt. Ik vind mijn leven in ieder geval heerlijk!

We hebben onze eerste bezoeker van ‘overseas’ gehad afgelopen week en het was een geheel nieuwe ervaring voor Michel en mij.  Na weken/ maanden samen te zijn geweest en dan iemand in de buurt te hebben die je kent, die Nederlands spreekt, die je vrienden kent en je nog wat nieuwtjes vertelt is erg fijn en gek tegelijk. Kim is een oud collega van The Harbour Club en is aan het rondreizen door Australië en Thailand. 

Het was erg fijn om haar hier te hebben ook omdat we eindelijk (!!) als trotse bewoners ons huis konden laten zien. We zijn vooral rondom en in Perth gebleven omdat we nu niet al te gek kunnen doen financieel gezien, maar volgens mij was dit voor Kim wel even fijn. Ze had weken regen en bewolking gehad en de warme, zonnige dagen waren daarom dan ook meer dan welkom.

We hebben nog wat nieuwtjes die we op deze manier graag met jullie delen. Zoals ik vorig bericht ook aangaf, zou Michel zijn evaluatiegesprek krijgen na zijn 3 maanden proeftijd. Afgelopen week was het zover en ondanks dat ze altijd positief zijn over Michel, was het toch even spannend. De kans dat ze minder optimistisch zijn over de toekomst van Michel binnen JFA is er natuurlijk altijd, maar alles behalve dit was waar. Ze hadden zich juist zeer positief uitgesproken over zijn prestaties, kennis en de ervaring die hij heeft opgedaan afgelopen jaren en hoe hij dit gebruikt in zijn huidige functie. Ze willen hem graag meer verantwoordelijkheid geven en hem meer op het niveau van de andere twee shareholders krijgen die ook zo beiden hun specialisatie hebben. Voor Michel zou dit dan vooral gericht zijn op de bagger en de praktische ervaring die hij hierin heeft opgedaan. Ze trekken er ongeveer een jaar voor uit om Michel daar te krijgen. Dit is natuurlijk fantastisch nieuws en het kwam ook echt op het juiste moment omdat Michel af en toe het gevoel had dat er niet echt naar hem geluisterd werd. Een pak van ons hart dus! Verder heeft Michel zijn IELTS test (Engels examen) met een overall cijfer van een 7 afgerond. Deze uitslag kunnen we gebruiken bij onze 457 visumaanvraag die we zeer binnenkort zullen gaan indienen. Bedankt voor diegene die de verklaringen hebben geschreven en zo eerlijk en mooi over ons geschreven hebben! We hopen binnen een maand of 2 dan officieel temporary residents te zijn. Hiermee mogen we in ieder geval voor 4 jaar in het land blijven. 

Ik ben natuurlijk ook bezig met mijn toekomst en helaas kan ik zonder internet niet heel veel bewerkstelligen m.b.t. solliciteren. (Op het moment van publiceren werkt internet weer). Het internet is nu eenmaal een medium waar we niet meer zonder kunnen en wat echt nodig is om op een professionele manier te solliciteren en mezelf te presenteren. Ik ben wel veel in de omgeving aan het rondkijken wat mij leuke bedrijven lijken, maar ook om mijn creativiteit de vrije loop te kunnen geven. Want hospitality is waarin ik mijn ervaring heb opgedaan, maar ik kom erachter dat ik nog zoveel andere interesses heb en dat het leven met Michel mij ook veel waard is. Oftewel, het kan alle kanten opgaan….ik houd jullie in ieder geval op de hoogte van enige ontwikkelingen.

Het leuke van niet stil kunnen zitten ondanks geen werk te hebben is dat er een hoop creativiteit loskomt. Het huis is mijn grote tekendoek waar ik elke keer weer nieuwe en leuke ideeën op uitwerk samen met Michel of alleen. (Michel heeft wat beter technisch inzicht dan ik en dat helpt vaak bij het recht ophangen of uittekenen van dingen :-) ) De foto’s van ons huis zijn te bekijken op de pagina foto’s.

 We hebben ook een ander nieuw projectje opgezet, namelijk het opknappen van meubels. We hadden een junk collection afgelopen week wat ongeveer hetzelfde is als grofvuil, alleen hier zijn deze collections maar 2 keer per jaar en dus wordt alles van oude meubels, tv’s, koelkasten tot aan houtwerk en rotzooi buiten gezet. We reden door een straat in onze buurt en ik zag daar een heel leuk kastje en een houten bijzettafel staan. Vies, wat verotte plekjes, maar ondanks dit kon ik er iets moois inzien. We hebben het kastje en tafeltje opgepakt, in de auto gelegd en thuis volledig gestript. En het resultaat mag er zijn! Soms kan vrije tijd ook hele creatieve en positieve momenten opleveren, zoals deze. Dus wellicht wat leuks om mee te doen voor in de toekomst? Who knows….. :-)

Naast creatieve uitspattingen is het soms ook tijd voor wat ontspanning en sociale ondernemingen. We zitten hier nu bijna 4 maanden en voor Michel is het makkelijk contact maken met collega’s om  hier zo nu en dan mee te kite- of golfsurfen of andere dingen mee te doen. Ik daarentegen heb nog wat minder aanspraak aangezien ik niet aan het werk ben en ook geen vreemden wil aanspreken of ‘lastigvallen’ om mijn verhaal te doen… Nu hebben we afgelopen vrijdag een barbecue georganiseerd bij ons thuis om de contacten die er zijn wat uit te diepen en dit was zeer geslaagd. Collega’s van Michel kwamen langs en 1 van hen woont letterlijk recht achter ons met zijn vriendin. Zij was ook mee en ik heb leuk met haar zitten praten en we hebben afgesproken snel iets te gaan ondernemen met z’n vieren. Erg blij ben ik daar mee, omdat ik mijn verhaal zo nu en dan echt wel eens kwijt wil. En omdat we weken zonder internet hebben gezeten, valt dit soms extra zwaar om hier zonder vrienden en familie te zitten. Daarnaast heb ik contact gekregen met een Vlaamse dame die hier al 3 jaar woont samen met haar Australische vriend. Ook zij wonen relatief dichtbij en ik heb een paar weken geleden met haar afgesproken. Zij spreekt Nederlands/ Vlaams en het is soms best fijn om in je eigen taal te kunnen praten. Zij is ook erg aardig en een fijne gesprekspartner en ik zal haar vast en zeker nog vaker gaan zien.

Dit was weer een update van wat we hier afgelopen weken hebben meegemaakt, de vooruitgang die we hebben geboekt, de fijne ontmoetingen en inspirerende momenten. We zijn ontzettend gelukkig alles hier mee te mogen maken en ook om alle lieve vrienden en familie in Nederland te mogen hebben. We denken veel aan jullie en houden jullie op de hoogte!

Heel veel liefs Michel en Annemarie

Back to normal life again....

Het is alweer even geleden maar niet zonder reden. We kunnen zeggen dat we het best druk hebben gehad met allerlei zaken. Ik noem een verhuizing, het schilderen en schoonmaken van een best groot huis J , de container uit NL die aankwam, een vakantie zuidelijk van Perth, Kerst en Oud en Nieuw tussendoor….het was wel weer even genoeg zo. Nu weer over naar de orde van de dag.

We zijn dus verhuisd naar onze nieuwe stek in Doubleview en wat een heerlijk huis is het! We hebben er al wat leuks van geprobeerd van te maken met de spullen die we hebben, maar het huis is een stuk groter dan wat we hadden. We zullen dus wat nieuw meubilair moeten gaan aanschaffen tzt. Ik heb natuurlijk alweer duizend ideeën om het in te richten en er een echt thuis van te maken en Michel doet vrolijk mee. Het is letterlijk 5 minuten fietsen om bij het strand te komen en we hebben een groot winkelcentrum met werkelijk ALLE winkels die je nodig hebt in de buurt dus we zitten qua locatie helemaal goed. We hebben een filmpje gemaakt tijdens de dag dat we de sleutel kregen, dus als jullie geïnteresseerd zijn dan kunnen jullie deze hier bekijken (Helaas is de internet connectie in dit internet café heel slecht dus de foto's en filmpjes worden later op de site gezet...)

17 december kregen we de sleutel en dat weekend hebben we de eerste kamers geschilderd. Alles was een grijzige kleur en best een beetje viezig, dus we zijn er met een likkie gebroken wit en een flinke scheut schoonmaakspul doorheen gegaan en het resultaat mag er zijn (vinden we zelf). We zijn nog lang niet klaar, maar de ‘main rooms’ zijn klaar en moeten alleen nog een beetje aangekleed worden. We zullen dat beetje bij beetje doen aangezien de geldboom ergens een beetje begint op te raken. Maar ergens voor sparen geeft ook meer voldoening dan je hele huis kant en klaar hebben op de eerste dag.

Michel had 11 dagen vrij in verband met de feestdagen en het is hier zomervakantie, dus vandaar dat hij wat langer vrij had dan wij in NL gewend zijn tijdens kerst en oud en nieuw. En we hebben er goed van genoten. We zijn langs de kust richting Bunbury, Dunsborough, Yallingup naar Margaret River gereden en hebben daar een nachtje bij een collega van Michel geslapen. De volgende dagen zijn we meer ‘inland’ gegaan om de indrukwekkende bossen van zuidwest Australië te bekijken. Die Karri trees zijn immens hoog! Bekijk onze filmpjes en foto’s hier. We zijn na 6 dagen weer terug gereden (toch nog 1200km in gereden in totaal) en thuis bezig geweest nog wat te schilderen en natuurlijk ook om hier van het mooie weer te genieten. Michel heeft kunnen golfsurfen en ik heb mijn boekje kunnen lezen dus het waren heerlijke dagen.

Nu is de eerste week van januari 2011 van start gegaan en we hebben er zin in! We hebben geen cliché voornemens bedacht want gestopt met roken zijn we al ;-) en genoeg bewegen doen we ook. Nee we hebben onszelf voorgenomen om dit jaar ons thuis nog meer thuis te maken. We zullen eraan  gaan geloven door een BBQ aan te schaffen en een kleine housewarming doen om mee te beginnen. Wat meer mensen leren kennen in de omgeving lijkt ons erg fijn (onze buren hebben we al ontmoet en zijn ontzettend aardig). Verder zal ik graag aan de slag willen, dus ik zal mijn CV de deur uitgooien en kijken wat voor gesprekken hier uit komen rollen. Michel zal op zijn werk eigenlijk doorgaan zoals hij al deed. Ergens begin volgende week zal zijn eerste officiële evaluatie gesprek na drie maanden proeftijd zijn, maar hij maakt zich geen zorgen. Ze laten merken dat ze hem echt een aanwinst vinden en ik kan me dan ook niet voorstellen dat het een negatief oordeel wordt.

We gaan door met groeien, door met leven, door met ontwikkelen want we doen dit leven maar 1 keer. Ik denk vaak genoeg aan thuis waar mijn familie en vrienden zijn. Maar dit is een leven dat altijd in mijn dromen voorkwam en daar ga ik samen met Michel het beste van maken. Niks is perfect, als ik hier ben heb ik dingen waar ik niet blij om ben, maar dat was in NL niet anders. Niks is voor altijd en ik blijf relativeren, dat maakt het vaak makkelijker voor me als ik het even moeilijk vind. En we hebben het heel goed hier en dat realiseer ik me maar al te goed. We mogen zelfs alweer uitkijken naar onze volgende officiële public holiday namelijk Australia Day (26 januari, mooie datum hè pap!). Michel heeft dan weer een paar extra dagen vrij dus dat is altijd fijn. Verder komt een oud collegaatje van mij ons voor een weekje opzoeken rond de 14^e van januari wat ook erg gezellig is. Ik ben benieuwd hoe het is om na lange tijd weer bekende in de buurt te hebben! En we hebben natuurlijk onze trip naar Bali in het vooruitzicht in maart !!!!!!! Heeeeeeerlijk.

Nou goed, we willen iedereen op deze manier nog het allerbeste toewensen voor 2011; dat het maar een jaar mag worden met veel geluk, gezondheid, liefde en plezier. Meer hebben we niet nodig toch?

Liefs Michel en Annemarie