Nou niet echt een inspirerend begin van mijn blog....al klagend inleidend, maar ik kan maar beter eerlijk over de situatie zijn. Het is een bijzonder mooie tijd, maar naarmate het einde nadert komen er nu eenmaal irritaties op en hunkeringen naar de oude-ik naar boven wat denk ik een goed teken is. Mijn oude kleren weer aan, uit bed kunnen komen zonder een zucht en steun, weer 'fit and firm' rondlopen in plaats van al waggelend met steunende handen in je zij (hihihi). Zo erg is het niet hoor, ik vond het gewoon een mooie manier om vrouwen in hun laatste trimester te omschrijven. Ik krijg tegenwoordig ook een hoop opmerkingen/ teksten naar mijn hoofd zoals "jeetje, 34 weken nou dan zie je er ook groot/klein uit..." of " oh je weet al wat je krijgt, nou dat is toch zonde, dan is het geen verrassing meer!" en "ik had toch gezegd dat je een jongetje kreeg, je draagt je buik zo naar voren"...iedereen leeft in ieder geval mee en dat is ontzettend leuk en soms een beetje gek met vreemden die een volledige mening over je kunnen geven.
 |
| Babykamer |
Zoals jullie wellicht begrijpen hebben afgelopen weken dus vooral in het teken gestaan van de baby en ons aanstaande ouderschap. We hebben wekelijkse workshops gevolgd bij het Family Birth Centre, 3-wekelijkse check-ups gehad en ook nog een extra echo om te bekijken wat de ligging van de placenta is (deze ligt ver van de cervix vandaan, dus helemaal goed). Thuis moesten we toch ook nog flink wat klusjes klaren; de laatste spulletjes aanschaffen (of bestellen vanuit NL) om het geheel af te maken. En er was een babyshower voor mij georganiseerd waar ik hieronder wat foto's van heb! Ik ben nog steeds aan het werk, maar heb besloten om na mijn 36e week te stoppen en mezelf op de bank neer te zetten totdat het zover is. Nee... dat is niet mijn insteek, maar veel meer dan dat zal ik waarschijnlijk thuis niet kunnen doen. Gelukkig ben ik wel nog steeds in staat om yoga te doen en buiten te lopen en zwemmen, dus ik ga proberen mijn dagen op een actieve manier in te delen, zover mogelijk. 
Michel is zich mentaal ook aan het voorbereiden op wat gaat komen en leest zo nu en dan in het boek 'So you're going to be a dad'. Hierin wordt op een hilarische manier beschreven wat de man nu echt kan verwachten voor, tijdens en na de bevalling (geschreven door een ervaren vader). Verder hebben de workshops ons ook een goed beeld gegeven van de realiteit en wat we zouden kunnen verwachten.
Het is een grote, grote verandering waar we nu de impact nog niet eens van kunnen inschatten, maar ik weet 1 ding zeker; alles wordt anders. We groeien in deze tijd nog meer naar elkaar toe, zeker omdat we weten dat we het zonder familie en vrienden uit NL moeten doen. Gelukkig hebben we een heleboel lieve mensen om ons heen verzameld die allemaal net zo uitkijken naar de komst van kleine Freggle en dat stelt ons gerust.
Maar er komen wel gesprekken los die over de toekomst gaan, zoals hoe lang zou jij hier willen blijven wonen? Zou je naar een andere stad willen verhuizen...misschien wel naar de oostkust of naar een heel ander land? Zou je dichter bij NL willen gaan wonen en werken? Het blijven allemaal vragen waar we met de tijd antwoord op zullen gaan krijgen. Voor nu is het belangrijk om te blijven waar we zijn. Alles is op een rijtje hier, we hebben lieve mensen om ons heen, we hebben een ruim huis, we hebben werk en we kunnen "rustig" gaan genieten van (of ons laten overweldigen door) het nieuwe gezinslid en alles wat daarbij komt kijken. 1 ding is wel zeker, Michel en ik zijn nog niet klaar met de wereld en het avontuur, dus een nieuwe uitdaging (naast het ouderschap) staat ons en baby T... of F... zeker op te wachten in de toekomst!
Tot snel en liefs,
Michel en Annemarie + een half
