Na negen, sorry... tien maanden zwangerschap is het dan zover, ik ben mama! Mama van een prachtige zoon genaamd Finn! Hij is geboren op 31 maart om 23:54 uur, 4073 gram zwaar en 56 cm lang. De bevalling was alles wat we niet gehoopt hadden, maar het gaat natuurlijk om het eindresultaat. In plaats van een natuurlijke bevalling ben ik uiteindelijk op de operatietafel beland voor een keizersnede. Finn bleek niet goed voor de uitgang te liggen, namelijk met zijn hoofdje naar achteren getild. Na een lange 48 uur van weeën, lachgas, ruggenprik, een oxytocin drip (weeën opwekkers) en een aantal keren persen moest het onvermijdelijke gebeuren...ik werd naar de operatiekamer gereden en niet lang daarna was Finn veilig op de wereld gezet.
Het is een flinke jongen en hij doet het hartstikke goed! Baby Finn heeft ons al flink op de kast gejaagd door zijn gehuil, maar heeft ons ook tranen in de ogen bezorgd door zijn gekke bekken, zijn lieve koppie en zijn heerlijke geur. Het is een genot om naar te kijken...je eigen kind waar er geen ander van is die je met zijn grote onschuldige ogen aankijkt.
De eerste dagen/ weken als kersverse moeder zijn me alleen niet echt meegevallen. De kleine man heeft maandenlang heerlijk warm gezeten en wordt letterlijk en ongevraagd op de wereld gezet en dat is voor ons allemaal best wel eens een uitdaging. Als moeder zijnde ga ik door een fase heen waar alle first time mums doorheen zullen gaan...huilen, slapeloze nachten, je gek maken van onzekerheid of je het wel goed doet, je soms opgesloten voelen in je eigen huis, je als een melkmachine voelen enzovoort. Ik moet erg wennen aan deze nieuwe rol die ik heb gekregen als moeder. En ik ga ook zeker niet zeggen dat het allemaal geweldig is en dat mijn baby de meest voorbeeldige baby is die er bestaat.
Wat mij erg geruststelt is dat velen moeders mij voorgegaan zijn in deze beginfase en dat uiteindelijk iedereen hier doorheen komt. "Geniet van deze periode, want voor je het weet zijn ze groot" wordt vaak tegen me gezegd en ik zal al deze mensen op hun woord moeten geloven. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet kan wachten tot kleine Finn wat groter is en we wat meer interactie met hem zullen gaan hebben. Baby's zijn lief en schattig, maar als ze wat ouder zijn zal het (denk ik) een stuk leuker worden. Maar iedereen zal hier vast een andere mening over hebben. Michel doet het als vader ook hartstikke goed. De onderbroken nachten zijn soms best zwaar voor ons beiden, maar ook dit zal niet voor eeuwig zijn bedenken wij ons dan maar.
We zijn nu ondertussen 4 weken verder en ik ga steeds beter aanvoelen wat kleine Finn wil en waarom hij huilt. Michel's ouders zijn 2 weken geleden als verrassing aangekomen en ook zij zijn natuurlijk een grote hulp. We hebben al flink wat ondernomen met z'n allen en zijn zelfs naar Denmark gereden (5 uur ten zuiden van Perth). We zijn erachter gekomen dat Finn autorijden erg prettig vindt. En ook in de kinderwagen wil wel helpen als hij een huilbui heeft.
Het leven als moeder heeft mij wel met beide benen op de grond gezet. Weinig flexibel zijn, veel plannen, een aan huis gebonden leven leiden, momentje voor mezelf....nee die slaan we even over de komende tijd.... ja in 20 minuten tijd eten klaarmaken of de post openen en wellicht nog een mailtje sturen. Maar dan moet ik wel weer klaarstaan om de kleine man wat liefde, aandacht of melk te geven. En weet je, het went en ik denk geen seconde na over of dit nou wel iets is wat ik wil doen. Je kind daar geef je je leven voor, onvoorwaardelijke liefde die gebroken nachten, melk-, poep- en plasvlekken teniet doen.
Ik kan niet wachten om dit geweldig lieve en knappe mannetje aan alle familie en vrienden te laten zien! September lijkt nog een eeuwigheid van nu vandaan, maar waarschijnlijk is het zover voor ik het weet. Want een kind krijgen in een land wat (nog) niet helemaal eigen is, is wel andere koek. Ten eerste was de bevalling al heel anders gelopen en dat zonder het bijzijn van je moeder...nou mam ik heb je gemist en mis je alleen maar meer nu de dagen met kind voorbij vliegen!
Verder heb ik natuurlijk geen ervaring met het Nederlandse zorgsysteem als je zwanger bent, maar hier in Australië is het verder goed geregeld. Toch moet je het wel allemaal alleen uitzoeken want veel van onze Australische vrienden hebben geen kinderen en weten dus net zo weinig als wij. Nou is dit allemaal goed gegaan en we hebben absoluut de beste zorg gekregen. Zouden we in NL zijn dan zou ik dit waarschijnlijk wel anders hebben ervaren en een stuk meer informatie en adviezen hebben gekregen van mijn vrienden. Maar uiteindelijk komt het allemaal wel goed. Toch denk ik nu vaak aan NL en of het anders en misschien makkelijker zou zijn als ik daar zou zijn met baby en manlief. We zijn er nog niet uit....De eerste weken wilde ik maar 1 ding en dat was naar huis omdat dat toch een eerste reactie is als je niet lekker in je vel zit of onzeker bent over iets of een bepaalde situatie. Nu voel ik me nu gelukkig heel anders...een stuk fitter, zekerder en rustiger. We zullen de tijd eroverheen moeten laten gaan om tot een antwoord te komen...
Finn laat weer van zich horen...dus ik moet me even melden :-).
Tot een volgend bericht!
Liefs,
Michel, Annemarie en Finn
Het leven als moeder heeft mij wel met beide benen op de grond gezet. Weinig flexibel zijn, veel plannen, een aan huis gebonden leven leiden, momentje voor mezelf....nee die slaan we even over de komende tijd.... ja in 20 minuten tijd eten klaarmaken of de post openen en wellicht nog een mailtje sturen. Maar dan moet ik wel weer klaarstaan om de kleine man wat liefde, aandacht of melk te geven. En weet je, het went en ik denk geen seconde na over of dit nou wel iets is wat ik wil doen. Je kind daar geef je je leven voor, onvoorwaar
