Pagina's

zondag 20 juli 2014

Lost...

Ter nagedachtenis van mijn vriendin Dafne die nog zoveel te geven had..omgekomen in de MH17 ramp. Terugkomend van een interessante twee weken in NL wat het begin was van een mooie carierre als Nederlands lerares in Perth. Die twee weken die eigenlijk niet meer nodig waren voor een "NL fix", want ze waren in april al geweest. Maar de uitdaging van een nieuwe baan en een veelbelovend toekomstbeeld maakte deze reis natuurlijk meer dan waard.... zo had het moeten zijn. 

Dafne had zin om naar huis te komen en het mooie leven wat ze hier al 4 jaar leidde met Werner verder samen aan te gaan. De toekomst lachte hen toe...nu lacht niks en niemand meer. Alles lijkt overschaduwd te worden door black and grey skies...ondanks dat ik uitkijk op een prachtig blauwe oceaan en helder blauwe hemel. 
Dafne was voor mij een vriendin die het leven in een nieuw land zoveel mooier maakte. Die vriendin die ik elke dag sprak om te vragen hoe haar dag was en wat wij allemaal hadden gedaan. Dafne was Finn's beste maatje vanaf z'n geboorte....samen met Boab. 
Een leven opbouwen in een ander land is niet makkelijk, maar gelukkig hadden we elkaar gevonden. Dafne, Werner, Heidi, Bart en de kinderen zijn onze familie in Perth en daar is een groot gat ingeslagen wat nooit meer opgevuld kan worden. 
Want zo iemand als Dafne, daar is er maar eentje van. Dafne had een sprankeling in haar ogen en was altijd zo positief en lief voor anderen. Ze was een mooi en bijzonder mens waar ik veel om ben gaan geven in die 4 jaar. Daarom heb ik pijn, pijn in mijn hart, want ik weet hoeveel mensen haar prachtige ziel zullen gaan missen...

Wees lief voor anderen en zuinig op elkaar lieve mensen...


I'm lost for words now..