Those good old (and new) memories we cherish...

Die goeie oude tijd... geen zorgen en grote verantwoordelijkheden om ons mee bezig te houden, waarin de tijd soms stil stond. Gewoon genieten van het leven en wel zien wat er morgen komt. Jong zijn heeft absoluut zijn voordelen, maar oud(er) worden nog meer ondanks mijn uitspraak hierboven. Ik ben méér dan blij met hoe mijn jeugd is verlopen en zou het voor geen goud anders of over willen doen. Mijn verleden heeft de Annemarie van nu gemaakt en die persoon ben ik graag. Ouder worden geeft je misschien wel meer kopzorgen maar oh wat is het fijn om te weten wie je bent en waar je voor staat. 

Afgelopen weken werd ik op verschillende manieren mee terug genomen naar mijn jeugd. De tijd met mijn allereerste vriendje zo'n 15 jaar geleden en die met mijn oude (Nuts)schoolgenoten van wel 20 jaar geleden. Ik geloof er wel in dat gebeurtenissen zich met een reden voordoen en wat het dan ook is, ik vind het belangrijk genoeg om erover te schrijven en het te delen.  

Een oude vriendin uit Wassenaar had de moeite genomen om al haar oude video tapes, gemaakt in de jaren, om te zetten naar DVD. Ze heeft er twee naar mij opgestuurd en wat erg leuk om te zien was, maar ook om te zien hoe iedereen zijn eigen weg is gegaan in die 15 jaar....de één is er beter uitgekomen dan de ander, maar dat is hoe het leven loopt. Ik vond het heel gek om mezelf te zien, want jeetje ik zag er nog zooo jong uit en wat was ik toen onzeker. Dat komt gelijk bij je terug als je jezelf zo ziet rondlopen. Maar in die tijd heb ik ook zoveel geleerd en met de meeste van hen heb ik nog steeds contact wat wel aangeeft wat voor hechte band in die tijd is opgebouwd. Ben je erg dankbaar Sheila, dat je mij dit hebt verstuurd en dat kleine beetje jeugd weer even hebt teruggegeven. 

Toen waren we op een Nederlandse borrel in Fremantle om op koning Willem-Alexander te toosten. Normaal ben ik niet zo van de Nederlandse bijeenkomsten, maar iets zei mij dat ik gewoon maar even moest gaan. Daar kwam ik een hele oude klasgenoot van mij en een andere oude schoolgenoot van mijn broer Jorn tegen, die ons nog feilloos wist te vertellen wat voor dingen we hadden uitgevroten in onze jeugd. Het liet mij ook maar weer inzien dat Perth misschien wel aan de andere kant van de wereld ligt, maar er zijn meer mensen met een droom of een andere reden om Nederland achter zich te laten en ergens anders te gaan wonen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat we daarna niet als beste maatjes gelijk hebben afgesproken, want in al die jaren heeft iedereen zijn eigen wereld opgebouwd en daar is niet altijd meer ruimte of behoefte aan iets ouds, vertrouwds en bekends. Fair enough, maar toch ook wel weer een moment van inzicht dat iedereen anders is.

Maar goed... niet alleen oude maar ook recente herinneringen laten me inzien dat vriendschappen en ervaringen met mensen je laten groeien. De vriendschappen die we in de jaren hebben opgebouwd zijn ontzettend dierbaar en laten me zien wie ik ben en waarom ik deze mensen in mijn leven heb en hoe erg ik deze mensen mis. Het verschil met de vriendschappen die we hier opbouwen is dat we dat verleden niet delen. En wat dat verleden dan ook zo belangrijk maakt…er is absoluut een verschil in de hechtheid van de vriendschap nu en toen.  We zijn vluchtiger en wat meer afhoudend als het gaat om energie steken in een relatie opbouwen, gewoonweg omdat je weet dat mensen weer zullen vertrekken binnen een jaar of twee. Maar gelukkig zijn niet alle relaties zo. Ons wereldje hier wordt er misschien niet snel heel veel groter van, maar liever een paar lieve, vertrouwde mensen om ons heen dan 20 kennissen die we eens in de zoveel tijd zien. 

We hebben ons voorgenomen om de tijd die we hier doorbrengen tot het maximale te benutten en alle ervaringen die we met ons meenemen te koesteren. Voor je het weet ben je misschien wel weer terug in eigen land. Een aantal ideeën staan in de planning waaronder de meest geweldige reis die iedereen wel eens in zijn leven wil doen (in mijn ogen), namelijk met de camper Australië rond met gezin. YES!!! Dat is één van de ondernemingen die we graag gedaan willen hebben, mocht het inderdaad zover komen dat we dit mooie land gaan verlaten. Ho ho niet zo snel, want we zijn voorlopig nog niet weg hoor voor diegene die ons graag zien terugkomen :-). Eerst maar eens kijken of we nog wat aan de gezinsvorm kunnen doen en zien wat de toekomst ons dan gaat brengen. 

Zoals we het nu zien, kunnen we nog wel 3 Finnetjes erbij hebben, want wat is hij leuk! Hij heeft al behoorlijk wat karaktertrekjes ontwikkeld waar we nog vaak mee in de weer zullen zijn, maar dat is mens eigen. Hij is nog niet zo van het praten....eerder brabbelen, maar heeft wel al helemaal zijn eigen sign-language ontwikkeld waarbij het meer dan duidelijk is wat hij WIL....want ja het is wederom een WILlemen oma Karin!! Michel en ik proberen de taken zoveel mogelijk te verdelen en het is heerlijk om kind met vader zo'n lol te zien hebben, stoeien, kletsen (of brabbelen dan) en Finn Michel spontane kusjes zien geven. Erg schattig.

Michel heeft het weer erg druk op werk en er zitten een aantal mooie projecten in de pijpleiding. Waaronder Elizabeth Quay. Elizabeth Quay is een uitdagend project waarbij het centrum van Perth een flinke boost zal krijgen op gebied van toerisme, werkgelegenheid en aanzien van de stad.  http://getthebiggerpicture.wa.gov.au/elizabeth-quay/ Via deze link kun je zien wat het allemaal inhoudt. WA Dredging is gevraagd om het baggergedeelte op zich te nemen. Prestigieus en fantastisch om dit op je naam te hebben mogen staan natuurlijk en als het goed is zullen ze vanaf juli van start gaan. Daarnaast zijn er nog wat andere projecten waaronder in Darwin en Adelaide die hoogstwaarschijnlijk los gaan komen, dus genoeg werk (en leuke trips om naar uit te kijken) voor de komende tijd! Dan hebben we ook nog het leuke vooruitzicht om Lindsay en Jeroen in november te mogen zien in Sydney. Zij zullen een half jaar rond de wereld gaan reizen en wij zullen hen gaan opzoeken als ze eind november in Sydney aankomen...Leuk leuk leuk!!

Ik ben nog steeds bezig met mijn eigen kleine onderneming, die van de beach matten. Maar het is allemaal niet zomaar in één keer opgezet en geregeld. Gelukkig is het nu winter hier en heb ik nog een maand of twee om alles voor elkaar te krijgen. Verder is werken bij Clancy's Fish Bar nog steeds leuk en doe ik dit nu twee vaste dagen, de donderdagavond en de zondag van 11 tot 5pm. En als je me nou vraagt, "Wat doe je dan de rest van de tijd?"...mijn kind vermaken en happy houden. That's what it's all about right now. Helemaal leuk en absoluut een keuze waar we volledig achter staan. Want die oude herinneringen zijn er om te koesteren, maar er worden nu een paar fantastische momenten gecreëerd die je het liefst voor altijd vast wilt houden en voor geen goud zou willen missen. Keep on coming with them!!!

Liefs van ons drie