What if...

De titel die ons leven beheerst op het moment van schrijven.. Maar nu is het de vraag, willen we nog meer verandering en weer opnieuw beginnen, met alle opstart problemen en uitdagingen die zich zullen gaan voordoen? Of kiezen we voor rust, regelmaat en "even niks"? Ons grootste dilemma dusver, met natuurlijk het verlies van Dafne en het gemis van familie en vrienden in ons achterhoofd.

Want wat als we teruggaan naar NL? Wat zal ons dit geven?
*Het allerbelangrijkste is dat we dichter bij jullie allemaal zijn. Dit wil niet zeggen dat we jullie dan ook dagelijks zien, maar het feit dat de reistijd verkort is van 24 uur naar gemiddeld 24 minuten is echt een plus. En dichterbij de mensen die voor ons nu letterlijk ad andere kant vd wereld wonen (you know who you are ;).
*De kleine dingen die ik mis (en misschien wat romantiseer) zoals op de fiets naar de winkels, bakkie op de Grote Markt, kerst in de kou, de Albert Heijn en de Hema.. hmmm ik kijk er nu eigenlijk zelf een beetje van op, maar dit is waar ik aan denk als ik NL voor me schets. Dat is het hem nou juist. Het land is niet het gemis maar de mensen...dat is waar het allemaal vandaan komt.

Wat zal NL ons ook geven?
*Meer onzekerheid op werk, woon en financieel vlak
*Minder ruimte
*Minder zon... en geloof me dat valt zwaar
*Een opstart/ aanpas/ gewenningsfase die gemiddeld een jaar tot twee jaar zal duren (denk aan inschrijving gemeente, huis huren/kopen, auto aanschaffen, zorgverzekeringen, scholen

, dokter, tandarts, problemen die veel Australische documenten hoogstwaarschijnlijk zullen geven bij nederlandse instanties, ander soort verzekeringen afsluiten, opslag regelen voor de vele spullen die waarschijnlijk niet in huis en garage kunnen staan door minder ruimte, kinderopvang (want ik zal sowieso een paar dagen moeten gaan werken) en dus minder tijd met de kinderen door kunnen brengen….Klinkt allemaal beetje negatief, maar het is wel de harde realiteit waar wij straks mee te maken krijgen.

Wat ik geleerd heb (of eigenlijk dus nog niet) is wanneer de emoties hoog oplopen, je beter je nog niet uit kunt spreken over dingen die je dan op dat moment het liefste wilt laten gebeuren. Wij hebben uitgesproken dat NL ons thuisland weer zal worden, misschien binnen twee jaar alweer. Maar nu we er beiden achterstaan terug te willen, ga je ook de goede kanten van het leven hier bekijken (maar vooral meer waarderen). Het emigratieproces is zo intens en maakt mij zo wispelturig, het is echt ongekend. Maar dat komt omdat beide opties hun voors en tegens hebben. De vier jaren in Australië hebben ons dusdanig beïnvloed dat het niet zomaar meer een beslissing is van "ja, nu weten we het zeker dat we terug willen!". 



Het is niet alleen de lifestyle, maar vooral ook het feit dat wij als gezin (eerst Mies en ik alleen) alles van scratch hebben opgebouwd. Onze bankrekening was de eerste maanden in Oz zo goed als leeg, ons eerste huisje had vooral veel bij elkaar geraapte meubelstukken en vrienden hadden we al helemaal niet. Maar kijk nu eens na 4 jaar waar we wonen met onze prachtige kinderen, wat een goede baan Mies heeft, een fijn thuis we hebben gecreëerd en toch ook het netwerk wat in de jaren is opgebouwd is benoemenswaardig. Alleen ik ben mijn stuk vangnet kwijt. Mijn rots (naast Michel natuurlijk) in de branding, Dafne. Dat maakt nu de keuze waar voor we staan zo verdomde moeilijk (excuse my French). Vijf vriendinnen zijn weg uit Perth of staan op het punt te vertrekken. En een week geleden zei ik nog tegen Mies "moet ik dan wéér helemaal opnieuw beginnen met relaties opbouwen?" Het antwoord is ja.. Hoe hard en moeilijk dit soms ook is. Dit is waar Oz voor staat. Een cultuur van mensen die komen en gaan, omdat het hier nu economisch gezien een stuk beter gaat dan in veel andere delen in de wereld.

Want ondanks de intensiteit van het gemis van iedereen in NL...ons gezin en hun welvaren gaat voor alles. Ik wil op dit moment even helemaal geen verandering, omdat niemand hier nu baat bij heeft. Ik wil hier alleen door mijn verdriet heen en niet "vluchten" omdat dat dat het prettigste lijkt om nu te doen. Want dat is wat misschien rationeel gezien het beste lijkt, maar diep in mijn hart weet ik dat ik hier alle herinneringen heb liggen met Dafne en niet in NL. Diep in ons hart weten we ook dat we zo'n goed bestaan hebben opgebouwd, dat we hier niet zomaar afstand van kunnen doen. We moeten een gedegen plan hebben voordat we terug komen, met een vaste baan waar we van op aan kunnen als basis.

Zoals jullie begrijpen zal dit "wikken en wegen" proces nog even voortduren, maar het delen hiervan geeft mij meer rust. Ik neem jullie graag mee in dit bijzondere, soms verdrietige, soms intens gelukkige avontuur wat wij mogen beleven. Ik heb het gevoel dat ik alles moet verantwoorden naar anderen toe, maar weet dat dit niet zo is. Het is óns leven en dus ook onze keuze om te doen wat goed lijkt. Ik ben er voor nu uit dat hier blijven ons voorlopig meer rust zal geven, dan het hele voorbereidingsproces om te remigreren nu al in te gaan. Zo kunnen we ook niet meer genieten van ons bijzonder mooie thuisland Australië.

Tijd geeft ons de mogelijkheid om te helen, te overdenken, te genieten, te laten, te geven, te nemen en gewoon om te zijn. En dat is wat ik nu wil, gewoon even zijn en niets anders...

Liefs van ons vier

East, West, which home is best...?

Lange tijd geen bericht vanuit Perth, maar daar waren genoeg redenen toe. "Lost for words..." was mijn laatste bericht en dit is nog steeds de harde realiteit waar we in leven. Mijn vriendin Dafne heeft haar leven verloren en heeft zoveel mensen met een grote lege plek in hun hart achtergelaten. We proberen allemaal op onze manier met het verlies en verdriet om te gaan en soms sta je dan ineens heel dichtbij mensen, maar soms ook heel ver weg. Want het uitleggen van je verdriet en  het mensen moeten vertellen wat je op dat moment even nodig hebt is lastig. Op een afstand NL/ Oz, maar ook op korte afstand bij mensen in de buurt. 

De rollercoaster waar wij inzitten heeft een zodanige val gemaakt dat ik er even niet meer uit kwam. Ik kan normaal goed mijn gevoel verwoorden en hier zelf wat mee doen door er over te praten of het op een andere manier van me af te zetten...maar dat ging hem nu niet worden. Teveel emoties die opgekropt werden en te weinig mensen om het mee te delen. Een counsellor heeft me hier bij kunnen helpen, door wat richtlijnen te geven en me daar per week aan vast te houden. Het is zoiets waar veel mensen nogal sceptisch tegenover kijken, maar halleluja voor deze vrouw. Zij kan de juiste vragen stellen, mijn gevoel op een bepaalde manier bewerken en mij helemaal vrij laten om te zeggen wat ik denk. Iets wat ik heel erg nodig had/ heb. 

Naast dat we het grote verlies een plek moeten geven, is Michel zó druk met werk geweest dat ik hem ook even uit het zicht verloor. Esperance was een lang en intens project, maar gelijk opvolgend kwamen er een aantal andere projecten aan. Michel werd weer volledig opgeslokt door de werkzaamheden en druk waardoor hij zichzelf niet meer was. In dezelfde tijd kwam mijn lieve halfzus Margreeth mij weer opzoeken om ons te helpen en gezelschap te houden in deze moeilijke tijd. Zo fijn! We hebben hele fijne dagen met elkaar doorgebracht en heb veel kunnen praten over van alles en nog wat. Ook haar viel het op dat het tussen Michel en mij even wat stroef verliep door de afwezigheid van Michel. Gelukkig hebben Michel en ik nadat Margreeth weer naar NL vertrok tijd samen gehad en kunnen praten over hoe het allemaal gaat. Michel zag zelf ook in dat zijn prioriteiten soms wat verkeerd liggen en omdat hij zo gefocust kan zijn op werk, hij geen oog meer heeft voor wat er in zijn omgeving gaande is. Ik heb hem, net zoals Finn en Tom, hard nodig nu. Meer werken vanuit kantoor en minder taken op zich nemen die niet eens zijn verantwoordelijkheid zijn hebben al een hoop veranderd.

Want in de tussentijd hebben Finn én Tom zo'n groei doorgemaakt, waar je als ouders zijnde alleen maar heel heel trots op kan zijn. Finn slaapt sinds twee weken in een grote mensen bed, praat de oren van onze kop ad (in het Engels/ Nederlands), is bijna zindelijk én is van zijn speen af (door ze van de één op andere dag weg te gooien)! Ik weet het...een beetje veel in één keer, maar mijn gevoel zei dat hij er klaar voor was. En het resultaat is dat hij opeens zo'n grote jongen wordt dat wij er zelf een beetje van schrikken. Tom is nog steeds wel baby ;), maar gaat ook super goed. Hij rolt van buik naar rug en andersom, eet drie keer per dag vast eten en brabbelt wat af. Nog geen 7 maanden is hij, maar jeetje wat gaat het allemaal snel..

Nu Michel en ik wat tijd hadden om alles op een rijtje te krijgen werd het ook duidelijk dat een reis naar NL er nu niet in zit...Mede door alle gebeurtenissen en drukte van afgelopen maanden hebben we besloten om dichtbij huis te blijven en het wat rustig aan te doen. Een vakantie met z'n vieren naar de Oost kust of Nieuw Zeeland gaat het waarschijnlijk worden. Het ge-ren en gevlieg wat in NL onvermijdelijk is, slaan we een keer over. Best jammer, maar ook wel even lekker om echt eens een mooie trip als gezin te maken en wat meer van onze omgeving te zien. 

Het verliezen van een belangrijk persoon in je leven is iets wat ik nog nooit heb meegemaakt. Het heeft me veranderd en is iets wat ik voor de rest van mijn leven met me mee draag. Het heeft ook onze kijk op leven in Australie veranderd en er zullen dan ook beslissingen gemaakt moeten worden in de nabije toekomst.. Hier blijven, teruggaan…het kan alle kanten opgaan. Maar vast en zeker meer hierover in mijn volgende blogposts.

Life is fragile and therefore so precious...no time to waste. Make the most of every day lovely people...

Veel liefs van ons vier

Lost...

Ter nagedachtenis van mijn vriendin Dafne die nog zoveel te geven had..omgekomen in de MH17 ramp. Terugkomend van een interessante twee weken in NL wat het begin was van een mooie carierre als Nederlands lerares in Perth. Die twee weken die eigenlijk niet meer nodig waren voor een "NL fix", want ze waren in april al geweest. Maar de uitdaging van een nieuwe baan en een veelbelovend toekomstbeeld maakte deze reis natuurlijk meer dan waard.... zo had het moeten zijn. 

Dafne had zin om naar huis te komen en het mooie leven wat ze hier al 4 jaar leidde met Werner verder samen aan te gaan. De toekomst lachte hen toe...nu lacht niks en niemand meer. Alles lijkt overschaduwd te worden door black and grey skies...ondanks dat ik uitkijk op een prachtig blauwe oceaan en helder blauwe hemel. 

Dafne was voor mij een vriendin die het leven in een nieuw land zoveel mooier maakte. Die vriendin die ik elke dag sprak om te vragen hoe haar dag was en wat wij allemaal hadden gedaan. Dafne was Finn's beste maatje vanaf z'n geboorte....samen met Boab. 

Een leven opbouwen in een ander land is niet makkelijk, maar gelukkig hadden we elkaar gevonden. Dafne, Werner, Heidi, Bart en de kinderen zijn onze familie in Perth en daar is een groot gat ingeslagen wat nooit meer opgevuld kan worden. 

Want zo iemand als Dafne, daar is er maar eentje van. Dafne had een sprankeling in haar ogen en was altijd zo positief en lief voor anderen. Ze was een mooi en bijzonder mens waar ik veel om ben gaan geven in die 4 jaar. Daarom heb ik pijn, pijn in mijn hart, want ik weet hoeveel mensen haar prachtige ziel zullen gaan missen...

Wees lief voor anderen en zuinig op elkaar lieve mensen...

I'm lost for words now..

Holy moley...

What did just happen over the last few weeks....? Een nieuwe baby in ons leven, schoonouders op bezoek, een meid die we niet kende in ons huis als hulp, mama en Margreeth op bezoek en nu....nu alweer 3 weken in Esperance. 

A lot has happened so it seems....op dit moment zitten we nog middenin ons avontuur hier in het mooie dorp aan de Indische Oceaan. Ik prijs me elke dag gelukkig als ik de knop van de rolgordijnen indruk en deze glijden naar boven met dan een uitzicht op....
Ja is het niet prachtig!? Wie wil nou niet zo elke dag wakker worden. Maar het geluksmomentje wordt nog eens versterkt als ik naast ons bed in mijn kleine man z'n ogen kijk en die dan oplichten van blijdschap. En dan nog die andere kleine man die maar al te blij is om mij en zijn broertje een dikke kus te geven. Yes, life is sweet down here, maar ook hard werken met twee mannen om voor te zorgen. 


Marleen, ik kan alleen maar zeggen dat ik je heel erg dankbaar ben voor al je hulp en je goede zorgen voor onze mannetjes de afgelopen weken. Die zijn helemaal blij met jou...je weet onderhand beter hoe Tommy stil te krijgen dan Michel (maar dat neem ik je niet kwalijk hard werkende man van me...:).

Zoals ik al zei, het is geweldig om hier te zijn, maar een hunkering naar een wat normaler en rustiger leven back in Perth is er zo langzamerhand wel. Eventjes samen na een lange en drukke dag en de weekenden samen vrij en het huis weer tot ons zelf hebben lees; ons eigen huis....ja dat is wel weer iets om naar uit te kijken. Marleen zal 5 juli vertrekken en wij zullen hier blijven tot het project is afgerond en de boot op weg naar Fremantle is. Dan zullen we met een huurauto langs de kust terug rijden naar Perth. Een week of wat zullen we hierover doen, dus zoals het er nu uitziet zijn we voorlopig nog niet terug. 

Soms ben ik het wel een beetje zat om van huis weg te zijn en niet onze vrienden uit Perth in de buurt te hebben, maar ik probeer elke dag een klein geluksmomentje te vinden. We zitten hier nu op deze prachtige plek en hebben zo lang hulp gehad...allemaal dingen om dankbaar voor te zijn. Maar toevallig zei ik vandaag nog tegen Marleen...nu het in NL zomer is, het Nederlands elftal maar blijft winnen en de spanning stijgt en gezelligheid in de kroegen en op het strand te vinden is...hmm ja dan zou ik wel even daar willen zijn.
Mijn gezin is me alles waard, maar je onder andere mensen bevinden en misschien een middag/ avond zonder kids is iets wat ik nauwelijks tot niet heb meegemaakt tot dusver. Maar goed, genoeg geklaag....het is nu zo en niet anders en over een paar jaar zou ik waarschijnlijk willen dat de kinderen juist meer tijd met ons zouden doorbrengen. We gaan in ieder geval uitkijken naar december aangezien het niet ons zal gaan lukken om in september naar NL te komen. Dan zal onze kleinste man alweer 8 maanden zijn! Time flies...

Liefs van ons vier

Welcome to my world...

Welkom in de wereld van Annemarie waarin alles letterlijk op zijn kop staat. Ik moet even een aantal van deze dagelijkse momenten die ik meemaak en me soms tot totale waanzin drijven met jullie delen. En nee, dit is geen ‘cry for help’, maar meer een entertainend stukje tekst voor de mensen die dit al hebben meegemaakt, nog zullen gaan meemaken of door dit te lezen nooit mee willen maken.

Welcome to my world waarin ik s’avonds doorgaans met huilend kind op mijn arm mijn andere kind aan het corrigeren ben en ondertussen twee pannen op het vuur aan het bedienen ben.

Welcome to my world waarin een glas wijn in de avond niet voldoet, eerder een fles…helaas zal mijn kind hierdoor enigszins intoxicated in slaap vallen wat ook niet de bedoeling is.

Welcome to my world waarin scheten laten (op de scheten app of in het echt) werkelijk de highlight van de dag zijn voor de mannen.

Welcome to my world waarin het maar goed is dat we een goedkope IKEA bank hebben aangeschaft aangezien deze als springkussen/ stoeiplek wordt gebruikt.

Welcome to my world waarin s’avonds (of überhaupt) douchen een luxe is voor mama (die onder de borstmelk en kots van haar baby zit).

Welcome to my world waarin reizen naar onbekende plekken met een rugzak mee wel een droom uit een ander leven lijkt.

Welcome to my world waarin een tripje naar de supermarkt met de auto wel een militaire oefening lijkt….met de planning en precisie van het timen, inpakken van de tas, beide kinderen gevoed en happy de auto in krijgen en dan ook zo houden tijdens het winkelen….pffffff.

Welcome to my world waarin boos worden op je kind soms met een schaterende lach (van ons) in de gang eindigt…2 jarigen kunnen zooo ondeugend (en dus eigenlijk heel schattig) kijken dat het nauwelijks mogelijk is om boos op te worden.

Welcome to my world waar je het sexy vindt wanneer de vader van je kinderen met lego en afstand bestuurbare vliegtuigjes aan het spelen is, who would’ve thought…

Welcome to my world waarin de gedachte aan een nacht ongestoorde rust en een relaxte bank-hang-dag mij soms met weemoed doen terug laten denken aan de tijd zonder kinderen…is best erg dat ik dit schrijf, maar wel eerlijk toch..?

Welcome to my world waarin ik soms s’ nachts net zoveel aan het multi-tasken ben als overdag omdat mijn ene kind zich beroert voelt en alleen maar om “mama mama mamaaaaa” roept en waarin de andere ook laat weten dat hij mamaaaaaa wil aangezien hij honger heeft en ja inderdaad hoe dit op te lossen. Kom ik op het volgende punt....

Welcome to my world waarin ik niet wist dat ik zo goed in multi-tasken was en omdat je het alleen moet doen in sommige gevallen het beste in jezelf naar boven brengt (en soms het slechtste….zie het volgende punt)

Welcome to my world waarin ik mij heb voorgenomen nooit mijn kind een lollie of een koekje te geven terwijl ik boodschappen aan het doen ben, maar mijn twee jarige met geen mogelijkheid stil krijg en dus overstap op de zondiging van elke moeder…geef ze iets wat vol me suikers en calorieën zit.

Welcome to my world waarin ik mij heb voorgenomen nooit te schreeuwen (of netter gezegd mijn stem te verheffen) omdat ze dan hetzelfde gedrag kunnen vertonen. Ik sla alle goed bedoelde en verantwoorde adviezen overboord, want deze aanpak werkt namelijk heel goed bij mijn kind.

Welcome to my world waarin de liedjes van Peppa Pig en The Wiggles maar niet uit mijn hoofd verdwijnen.

Welcome to my world waarin het terugzien van foto’s van mezelf voordat ik zwanger was mij een beangstigend gevoel geeft of het ooit nog goed komt.

Welcome to my world waarin ik niets liever wil dan dit….ok sommige momentjes mogen gewist worden, maar verder is het allemaal goed zo. Ik voel me een bevoorrecht mens en wil op dit moment niks veranderen aan ons hectische, drukke maar gezellige bestaan hier in Perth…. Of Esperance. Nog een paar weken en dan vliegen we met gezin die kant op. Michel is daar al een aantal keer in de week te vinden om alles in goede banen te leiden en ik kijk er eigenlijk ook wel heel erg naar uit. Andere plek, mooi groot huis waar we in mogen zitten, geweldig mooie natuur…we gaan er het beste van maken zoals je kunt lezen.

Maaaaar eerst krijgen we nog bezoek van mijn moeder en halfzus die op het moment van schrijven net aangekomen zijn.  Ze zullen twee weken bij ons verblijven en ik hoop dat ze het leuk zullen hebben bij ons.

We hebben de afgelopen twee weken ook nog iemand anders in huis gehad, Marleen genaamd, die met haar vriend door Oz aan het reizen is. Haar vriend is tijdelijk voor Michel aan het werk om wat geld bij te verdienen om zo de rest van hun reis te kunnen betalen. Marleen wilde ook graag wat doen tijdens zijn afwezigheid en zo kwam ze bij ons terecht en helpt ze mij met de twee mannetjes als een soort nanny/ au pair . Ze heeft daarnaast besloten om mee te gaan naar Esperance aangezien haar vriend daar ook aan het werk gaat voor Michel.

Zo heb ik de eerste drie maanden van Tom zijn leven een flinke hulp….twee kindjes is zoals we hier in Oz zeggen “full on” en daar is niks van gelogen. Maaaar we kijken ook wel weer uit naar wat quality time met gezin alleen hier in Perth. Nu maar zien wanneer de rust voor ons gezin weer terugkeert met alle drukte van Michel's werk… We will keep you posted!

Liefs van ons vier

P.s. We wilde iedereen nog hartelijk bedanken voor alle lieve kaarten en cadeautjes die we hebben ontvangen! Sorry dat ik geen persoonlijke reactie heb verstuurd, maar helaas wat druk op het moment.

Euphoria…

2 weken en 3 dagen geleden zijn wij papa en mama geworden van een prachtig klein mensje, Tom Rover Willemen genaamd. Alle 10 vingers, 10 teentjes en de rest zit erop en eraan en ik kan alleen maar zeggen, wat een wonder weer dat een mensje zo mooi afgeleverd kan worden na 9 maanden groeien. Euforisch is hoe wij ons voelde na toch een klein beetje teleurstelling toen ik wederom op de operatietafel belandde voor een keizersnee. Gelukkig heb ik de bevalling ditmaal heel anders mogen ervaren dan de eerste keer; ik had minder hoge verwachtingen dat het dit keer wel allemaal zou lopen zoals ik wilde. Ik ben weer tot het einde gekomen op eigen been, maar toen zei de dokter dat ik een medische conditie heb CPD genaamd oftwel Cephalo-pelvic disproportion. Mijn bekken zijn niet goed gepositioneerd om het hoofdje van de baby er goed door te laten komen. Nou goed, het is zoals het is en het gaat uiteindelijk om het eindresultaat….en dat is Tommy!! Wat een heerlijkheid en zo anders dan Finn. In uiterlijk en ook al qua innerlijk. Hij lijkt meer op Michel, heeft lange dunne vingers (niet zoals de kolenschoppen van Finn) en is wat fijner in zijn gezicht. Hij huilt wat minder dan Finn deed in het begin, maar doet verder alles wat elke baby zou moeten doen.

We zijn na 5 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen lekker naar huis gegaan en een paar dagen later stonden opa en oma Willemen al op de stoep, wat ontzettend fijn is. Finn is heel lief voor zijn broertje maar heeft uiteraard wel aandacht nodig en nu ik niet zo mobiel ben en daarnaast als melkmachine voor Tommy fungeer, is het echt fijn om wat mensen om ons heen te hebben die je een beetje kunnen bijstaan en helpen met de dagelijkse bezigheden. Want ik was even vergeten hoeveel vuile was zo’n kleintje kon produceren….en hoe vies een huis kan worden in 2 dagen tijd….en dat het eten voorbereiden een stuk makkelijker is als je kindjes wat ouder zijn…maar goed allemaal zaken die te overkomen zijn.

Michel is niet echt vrij geweest, maar heeft gelukkig een baan waarin hij vrij is om te gaan en staan waar hij wilt. Ondanks dit is hij ontzettend druk met de voorbereidingen voor de twee projecten die binnenkort zullen gaan starten, in Esperance en daarna Adelaide. Ik heb besloten om Michel te vergezellen als mijn moeder en halfzus 8 juni weer terug naar NL vliegen, wat betekent dat er geen rust voor ons is de komende maanden. Spullen inpakken, verschepen naar plaats van bestemming en daar voor een korte periode opnieuw je thuis maken is wat ons te wachten staat. We hebben ons erbij neergelegd dat het hectisch, druk en een wat onvoorspelbare tijd zal worden.. maar ik denk maar zo; we leven maar 1 keer, pak de kansen en uitdagingen die op je pad komen aan en we komen er samen alleen maar sterker uit. Ik heb het besluit genomen om mee te gaan omdat ik Finn, Tom en mezelf niet zonder papa en man een paar maanden ergens anders zie leven. Dus dan doen we het zo. We zien het maar als een kleine Oz trip en waarschijnlijk komt het allemaal best goed daar. Eerst maar eens een beetje settelen met Tom, de nachten door komen (want die zijn weer kort en onderbroken) en genieten van het gezelschap uit NL. 

En ook wennen aan het feit dat we nu papa en mama zijn van twee kinderen. Soms dringt het nog niet helemaal tot me door; het gaat allemaal zo snel! Ik weet in ieder geval wel al dat ik dit aan kan. Ik ben nu beperkt omdat ik niet kan rennen vliegen springen zoals een moeder van meerdere kinderen doet, maar wanneer de wond geheeld is en ik weer een klein beetje normale nachtrust kan krijgen (ik weet het, dit duurt nog even….) dan sta ik mn mannetje weer. En kan ik mijn mannen weer helemaal aan. Want ik kan je wel vertellen…..dit is een echt echt echt mannenhuis. Rennen door het huis, springen van bedden, banken, boeren, scheten, stoeien, kilo’s zand in huis, smerige modder voetjes en handjes…ik hou er van! En ik hou zielsveel van mijn mannen. Euforisch voel ik me, met het geluk en de rijkdom van een gezin als dit.

Oh en dan nog even dit…voor diegene die "Rover" zooooo'n rare naam vinden om aan een kind te geven…..Wat dacht je van Paas, Polo, Kip, Tong of….Wous????? Rover heeft uiteindelijk nog een betekenis wat ergens op slaat. Rover betekent in het Engels namelijk 'wanderer' of 'traveller' en dat is wat onze kindjes zijn….kleine wereldreizigers :) zo.... blij dat nog even gezegd te hebben. 

Veel liefs van ons VIER!!

Hectic times ahead...

Als ik er aan denk wat ons te wachten staat de komende maanden, dan ben ik aan de ene kant nieuwsgierig en kijk ik er enorm naar uit. Maar door recente ontwikkelingen ben ik ook een beetje onrustig.  
Baby nummer twee zit in zijn 38e week op het moment van schrijven, dus erg lang zal het nu niet meer duren. Dat betekent ook dat familie gauw onze kant op zal komen, waar we echt heeeel erg naar uitkijken! De zomer lijkt aan zijn einde te komen (gelukkig pfffffff) en de kortere dagen en aangename temperaturen doen wederom zijn intrede. Babykamer is klaar, Michel is er klaar voor (althans dat hoop ik voor hem), Finn lijkt het ook wel een beetje te begrijpen en straks zal hij niet beter weten dan dat hij er een speelmaatje bij heeft 24/7 :) en ik….ja ik moet er wel klaar voor zijn, because there's no turning back now!! 

Vrienden die nu weer in Melbourne wonen en wat mama's van de moedergroep zijn onlangs de verandering van drie naar vier in gezinssamenstelling ondergaan en ze geven mij hoop en stellen me gerust dat als het je met eentje is gelukt, met een tweede wel druk zal zijn maar niet onmogelijk. Time management en organisational skills komen goed van pas de komende tijd en gelukkig heb ik daar wat van meegekregen van mijn beide goed georganiseerde ouders dus kom maar op met de chaos en slaap deprivatie…

Het enige wat me wel een beetje zorgen baart is dat Michel na lang aanhouden (en ja ik ben heel trots op jou!) een tweetal mooie projecten heeft binnen gehaald voor WA Dredging. Hij zal vanaf juni naar Esperance gaan (South West Australia) en daarna voor een maand of 3 naar Adelaide (South Australia). Dit is een overwinning voor Michel, want hij heeft er de afgelopen 2 jaar keihard voor gewerkt om projecten als deze binnen te halen. Alleen is het timing-wise natuurlijk een uitdaging voor ons gezin. Ik ga niet lopen zeuren dat ik het allemaal anders had gewild met Michel en zijn passie voor baggeren, want passies in het leven hebben is iets geweldigs. Maar het is geen 9 to 5 job en dus zullen er uitdagingen in privé leven ontstaan om alles georganiseerd te krijgen. De projecten zullen vanaf juni 2014 van start gaan, dus reken maar uit waarom dit een uitdaging wordt. De kleine zal niet ouder dan 2/3 maanden zijn en dat baart me een beetje zorgen hoe dit allemaal (alleen) te doen. 
We hebben een paar opties. 

Optie 1. Ik vlieg samen met mijn moeder en halfzus terug naar NL begin juni nadat ze hier twee weken zijn geweest. Zo hoef ik niet alleen met twee kleintjes te vliegen. Dan kan ik tot en met september in NL verblijven, waar ik in ieder geval overdag naar familie en vrienden kan gaan en waar Finn, baby 2 en ik leuke afleiding heb, maar wel zonder man/ papa voor 3 maanden. Michel komt dan naar NL en dan vliegen we met z'n vieren weer terug naar Perth. Helaas zal er ook een uitloop tijd van projecten kunnen zijn wat betekent dat het Michel niet zal lukken om op tijd in NL te zijn voor de geplande feestelijkheden van zijn zusje en mijn moeder.
Optie 2. Ik blijf in Perth met de 2 kleintjes, waar alles vertrouwd is voor zowel mij als Finn en baby 2, maar huur een au-pair/ nanny in om de lasten wat te verlichten, maar wederom zonder man/ papa. 
Optie 3. Ik vlieg overal mee naartoe en verblijf daar waar Michel werk aan het verrichten is, maar dan ook met nanny/ au-pair om mij overdag te helpen.
Ik denk dat we hier wel uitkomen, laten we eerst maar eens afwachten hoe baby 2 het zal gaan doen en of hij gezond zal zijn. Dit zijn zaken waar we maar vanuit gaan, maar wat absoluut niet altijd het geval hoeft te zijn. Ziekte, ongelukken, tegenslagen….er zijn zoveel gebeurtenissen die we niet in de hand hebben en dat maakt me soms onrustig/ bezorgd maar laat me ook realiseren dat we in het NU moeten leven. “Realize that the present moment is all you have. Make the NOW the primary focus of your life” zoals Eckhart Tolle mooi weet te omschrijven. 

Dit is dan ook wat we gaan doen. Nu genieten van elkaar, van Australië, van alles wat dit land ons te bieden heeft. Zowel Esperance als Adelaide hebben prachtige natuur en zijn weer heel anders dan Perth. Adelaide heeft mooie (wijn)valleien waar ik straks best wel weer een keer een glaasje kan drinken :-). Esperance heeft een geweldig mooie kustlijn en het heeft een koeler klimaat. Het is weer even wat anders en het zal ons vast goed doen.
Maar wat ik al schrijf, keuzes moeten nog gemaakt worden en teleurstellingen zullen daar ook bij komen kijken. Want als we niet naar NL zouden gaan, dan is dat natuurlijk heel jammer omdat we Lindsay's bruiloft en mijn moeders 70e verjaardagsfeest zullen missen. Maar helaas komen dit soort minder leuke dingen kijken bij het wonen aan de andere kant van de wereld... We kunnen niet zomaar meer op het vliegtuig stappen met twee kleine kindjes. Plus dat de geldboom helaas ook niet in onze achtertuin groeit. Het opbouwen van een carrière, geld sparen voor een huis/ je kinderen/ etc. .... allemaal voor de hand liggende bouwstenen die veel mensen van onze leeftijd aan het leggen zijn, die worden nu hier gelegd in Australië voor ons gezin. 

Onze laatste weken met z'n drieën zijn in ieder geval ingegaan en we hebben het er nog maar één keertje van genomen door naar het zuiden te gaan voor een weekend. Heerlijk aan zee in een beach chalet. Verder zijn we Finn z'n verjaardagfeestje ook aan het voorbereiden die maandag 31 maart 2 jaar wordt! We gaan naar een mooi park in de buurt van ons huis waar vrienden ons zullen vergezellen voor cake en gezelligheid. We kijken er naar uit en ik kan niet geloven dat ons kleine vriendje alweer een jaartje ouder is!!! Time flies, because we're having so much fun! Wie weet komt baby 2 wel op zijn verjaardag, maar ik zal zeker proberen dit uit te stellen. 

We houden jullie in ieder geval op de hoogte en voor nu veel liefs van ons drie!

Family Business...

Een goede dag allemaal! Onlangs nog met je familie gebeld/ gemaild/ afgesproken? Voor de meeste zal het antwoord 'ja' zijn en dit geldt ook voor mij. Maar om toch een keer de focus te leggen op wat familie voor mij betekent wilde ik hier wat in één van mijn blogs over kwijt. De uitspraak: 'familie kies je niet, je vrienden wel' zal voor iedereen als bekend in de oren klinken. Ik vind dit een uitspraak met een nogal negatieve ondertoon en ondanks dat er soms een kern van waarheid in zit, wil ik toch in de verdediging gaan om familie ansicht in een positief daglicht te zetten. Ik denk namelijk vaak aan vroeger en aan alle tijd die ik met mijn familie heb doorgebracht en heb een hoop goede herinneringen aan deze tijd. Samen met mijn broers kattenkwaad uithalen, met z'n allen op de boot over het IJsselmeer, Sinterklaas vieren met cadeau's en surprises, discussies aan tafel…allemaal herinneringen die mij soms met weemoed terug laat denken aan die tijd als gezin bij elkaar. Tuurlijk, tijden veranderen en iedereen krijgt zijn eigen leven; met kinderen, een druk sociaal leven en/ of hobby's, werk verplichtingen en ga zo maar door. Daarnaast woont niet iedereen om de hoek van elkaar en kan dit soms leiden tot het wat minder vaak contact met elkaar hebben. Ondanks dit allemaal ben ik ontzettend blij met mijn familie en mis ik hen elke dag...

Want ik ben écht ver van huis, van wat vertrouwd en eigen is en ben mij in de laatste drie jaar maar al te goed gaan realiseren wat het hebben van een familie betekent. Niet alleen de familie die we thuis hebben achtergelaten maar ook de familie of het gezin wat wij aan het creëren zijn hier in Australië. Mijn familie is gelukkig nog compleet….mama, papa, m'n twee broers..iedereen is nog in levende lijve, gezond en fit. Ik kan hier enorm dankbaar voor zijn. Maar soms kan het me ook zo verdrietig maken dat ik zo ver van hen vandaan ben. Want vroeger….vroeger nam ik het maar voor lief dat mijn familie er was, zij die er altijd voor mij waren en om op terug te vallen (zeker in mijn jongere jaren) en al mijn vrije tijd mee door te brengen. Tegenwoordig mag ik blij zijn als ik hen allemaal 1 keer in de twee weken spreek...oké, mijn moeder en ik spreken elkaar wat vaker. Maar het is zo'n gekke gedachte dat alles wat mijn ouders voor ons opgebouwd hebben, een vaste basis, onderdak, opleiding, geborgenheid en veiligheid etc. wij nu allemaal zelf aan het creëren zijn…met ons eigen gezin. En dat ik nu niet dichtbij mijn broers en ouders kan zijn om dit met hen te delen is iets wat mij diep raakt. Tuurlijk, we Skypen en delen zo nu en dan onze gedachten en dagelijkse dingen met elkaar…maar vergeet niet dat dit echt niet hetzelfde is als bij elkaar over de vloer komen en 'zomaar' even binnen komen vallen wat me zo heerlijk lijkt om te kunnen doen nu.

Het feit dat we allemaal kindjes krijgen en zij allemaal neefjes (en misschien ooit nog nichtjes in de toekomst??) voor elkaar kunnen zijn, dat is toch een geweldig iets? Want ook al kies je je familie misschien niet uit, je zult altijd een bloedband met elkaar houden. En dat is alles waard. Ik heb nooit een hele 'close' band met hen gehad, lees; een-ik-bel-dagelijks-en-we-zien-elkaar-vijf-keer-in-de-week-relatie. Maar gewoon een gezonde relatie band waarin we elkaar op de hoogte hielden van al ons wel en wee. En dat is iets wat ik nu ontzettend begin te missen. Want het krijgen van kinderen verandert echt iets in je leven! Ik kan het misschien niet zo goed uitleggen of omschrijven maar ga het toch proberen. Want een kind krijgen en daar de zorg voor hebben en de liefde….ja de overweldigende liefde die je voor je kind hebt, dat is iets wat ik nog nooit heb ervaren. Dat is wat je leven voor altijd anders maakt. Het kan me niks schelen dat er nu mensen zijn die denken: "daar heb je er weer eentje die niet anders dan vol lof over haar kind en rol als moeder praat", want wacht maar tot je het zelf ervaart. Ik zal mijn leven geven voor mijn kind(eren) en zal er ook alles aan doen om hem/ hen een toekomst te geven zoals ik die ook van mijn ouders heb gekregen.

Ik ben zo ontzettend benieuwd hoe Finn zal reageren op zijn broertje en of hij zijn jeugd ook zo intens zal beleven met hem. Ook vraag ik me af of de kleintjes er ooit problemen mee zullen hebben dat we straks misschien weer in NL wonen of misschien nog wel in Oz. Wat zal dit voor hun betekenen? Zullen ze nog te jong zijn om zich te realiseren dat ze in een ander land dan Nederland geboren zijn? En zal dit invloed op hun manier van doen en denken hebben? Als moeder zijnde komen dit soort onderwerpen vaak in mijn hoofd op. Maar niet alleen voor hen, ook voor mij en Michel is dit een terugkomend onderwerp waar we altijd weer wat over te zeggen hebben.
Iemand zei ooit tegen mij dat Finn voor altijd een beetje anders zal zijn omdat hij in het buitenland geboren is…tenminste niet anders, maar hij zou zich later wel kunnen gaan afvragen hoe het dan is waar hij is geboren (als we hier niet meer wonen) of andersom, hoe NL is en wat die cultuur voor hem betekent. Met als gevolg dat hij zijn vleugels uit zal slaan om op zoek te gaan naar antwoorden. Dit lijkt nog heel ver weg, maar dat moment zal een keer komen, dat onze kinderen weg zullen vliegen op zoek naar hun doel en missie in het leven…Ik zal hem altijd stimuleren om dit ook te gaan doen. "Be brave, take risks, nothing can subsitute experience". Onderneem, ontdek en bewonder. Zo kom je erachter wat je wilt in het leven en wat bij je past. Want zonder de ervaring van de afgelopen jaren, zouden Michel en ik altijd blijven gissen naar hoe het zou zijn geweest als we naar het buitenland zouden gaan en hierdoor altijd dat stuk van onszelf blijven missen….Dankbaar en optimistisch kijken wij de toekomst in, with an open en flexibel mind that is. Zo kunnen wij het leven aan en zal niks een te groot obstakel zijn…

Nog 6 weken (officieel) te gaan, maar wie weet is deze jongeman ook eigenwijs en blijft hij lekker zitten waar hij zit. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Liefs van ons drie

Chasing our dreams...

Het nieuwe jaar is goed van start gegaan, met een visumaanvraag de deur uit (yesss eindelijk!!!!) en een goed verloop van de zwangerschap, een neefje op komst van mijn broer Jorn en vrouw Joelle, het nieuws dat Lindsay en Jeroen gaan trouwen in 2014 en daarop handelend een reis naar NL in het vooruitzicht! Mooie ontwikkelingen die het leven zo leuk maken en het vooruitkijken naar de toekomst mij een glimlach op het gezicht doet toveren.

Nu we de PR aanvraag hebben ingediend komen er toch weer een aantal zaken bij mij op….het op zoek gaan naar mijn droom…. Mijn droom om hier iets op te zetten en succesvol te worden. Ik ben hier sinds kort weer mee bezig omdat het toch maar aan mij blijft knagen. De productie van de beachmatten stonden volledig op hold omdat het op financieel vlak niet haalbaar was. Nu zijn er toch wat lichtpuntjes aan de horizon, want onze permanente verblijfsvergunning zal hier hopelijk wat verandering in gaan brengen. Niet dat ik het nu hoog in mijn bol heb dat mijn plan gelijk een groot succes wordt, maar het geeft me wat mogelijkheden om aan de slag te gaan. Creatief bezig zijn en wat ideeën uitwerken en dan zien wat er uit komt….Hoe, wie, waar en wat, daar zal ik jullie op een later moment over inlichten.

Het feit dat we in het buitenland wonen is opzicht al een droom die uitkomt, alhoewel mijn berichten soms het tegendeel beschrijven…niks is minder waar, maar vandaag realiseerde me ik maar weer dat je niet altijd dezelfde gedachten en hetzelfde gevoel behoudt over zo'n grote verandering in je leven. Voor de Kerst dacht ik veel met heimwee terug aan mijn landje en liet dit ook blijken in mijn blog. Maar ik denk dat dat nou eenmaal onderdeel van het emigratieproces is. Nu Michel weer op kantoor in Fremantle aan het werk is en s'avonds op tijd thuis is, is het gevoel van eenzaamheid en hunkering naar vertrouwde gezichten weer een beetje gezakt. Wat toch ook wel heel erg fijn is. Want op deze manier kun je verder en kun je ook weer met een open mind de toekomst in kijken. Er zullen vast wat lezers zijn die zo hun twijfels zullen hebben of we dit nog lang zullen volhouden, maar dat zal de toekomst uitwijzen. Sowieso is het niet de bedoeling om ons hele leven in Australië te blijven wonen en zullen we een kéér terugkeren naar Europa/ NL. Dat is een ding wat zeker is…..vraag me alleen niet wanneer :).

Want op dit moment is daar echt nog geen sprake van mede door de economische ontwikkelingen en de veranderingen in ons gezin. Met straks een tweede mannetje in ons leven, zullen we blij zijn met de ruimte en 'the outdoors' wat zo belangrijk blijkt te zijn voor ons in een leven met kinderen. Met je kleintjes in de tuin spelen (op elk moment van de dag), naar het strand of het park (in elk seizoen van het jaar), de ruimte in huis om beide kinderen een kamer te kunnen geven en een extra slaapkamer voor gasten vrij te hebben is een luxe waar we dankbaar gebruik van maken. Misschien voor anderen niet zo belangrijk, maar voor ons wel in dit stadium van ons leven. Ik zie hoe Finn zijn ontwikkeling hierdoor vooruit gaat en hoe hij geniet van het naar buiten kunnen gaan en rondbanjeren in de tuin met al z'n speelgoed en fietsjes etc. Plus het feit dat de prijzen van koophuizen hier belachelijk gestegen zijn en voor het huis waar we nu inzitten bijvoorbeeld zo minimaal $800.000 moeten neerleggen. Nou, dit lijkt me dus niet. En omdat we toch in deze wijk/ buurt willen blijven omdat dit nu ons thuis is, zullen we met dit soort prijzen rekening moeten houden….echt belachelijk dus. Huren lijkt dus voorlopig de beste oplossing. Maar wie weet met een permanente verblijfsvergunning op zak dat er toch nog andere ideeën hierover opkomen. We will see...

Michel's droom om zijn eigen 'man shed' te hebben is ook uitgekomen en ik moet zeggen hij maakt hier ook echt veel gebruik van. Van dingen in elkaar timmeren tot aan zelf een motor bouwen. Dit gebeurt allemaal in zijn eigen schuur. Zijn ultieme droom zou denk ik toch wel zijn om zijn eigen auto garage te hebben, waar hij zijn services kan aanbieden aan andere mensen…want ik moet zeggen hij is er erg goed in om van niks iets te maken en om van iets wat niet werkt, weer een werkend geheel te maken. Daar mag hij best trots op zijn. Deze droom mag hij van mij achterna gaan. Een autogarage aan huis (of vlakbij), Finn (en baby nr. 2) die lekker met pap aan het klussen zijn. Mama aan het werk vanuit huis met haar goedlopende business….ja dat zou toch wel de ultieme droom zijn! Maar dromen zijn er om achter na te gaan. Wanneer al je dromen verwezenlijkt zijn, dan is er niks meer om naar uit te kijken of om naartoe te werken….so keep on dreaming everyone!!!!

En zoals ik al in mijn vorige blog schreef….2014 is het jaar van veranderingen, familie, liefde en stappen in de richting van het onbekende…Wat een heerlijk idee dat we ons leven zo mogen leiden.

Fijne week weer voor iedereen en liefs van ons drie

P.s. Er staan wat foto's van onze holiday in Yallingup onder het bekende tabblad :)