There comes the summer...!

Michel en ik hebben weer drukke dagen gehad. Maar naast hard werken voor Michel en ik hard werken thuis/ op internet/ tijdens interviews voor potentiële banen/ tijdens gesprekken om nieuwe contacten op te doen hebben we ook tijd om te genieten. Want hoe je het went of keert, het is een heerlijk land om erop uit te gaan en de omgeving te ontdekken en het geweldige weer te ervaren......en de zomer komt eraan!! Het is nauwelijks voor te stellen dat het seizoen waar we hier nu in zitten (lente is hier vanaf september tot december) niet als zomer wordt gezien; wij Nederlanders vinden alles boven de 20 graden met zon al een verademing, maar de Ozzies zijn pas blij als het december is en de gemiddelde temperatuur oploopt naar 30+. We hebben nu een aantal flink warme dagen gehad, maar je kan merken aan de avonden (wanneer het toch wat afkoelt) dat de zomer zijn intrede nog niet heeft gedaan. Maar wie zijn wij om daar over te klagen! En dat doen we dus ook niet.

We hebben namelijk weer een mooie (en leerzame) week achter de rug en daarom blijven we lachen! We hebben elkaar, we hebben een (voor nu) fijn huisje om in te wonen (op het moment van bewerken van dit bericht hebben we net te horen gekregen dat we het allerleukste(!!) huis in de suburb Doubleview mogen gaan betrekken vanaf 17 december, zie foto's), we hebben een (stoere, grote) auto die ons van A naar B brengt, we leren de stad stukje bij beetje beter kennen (en wat een leuke stad is het), we hebben goed contact met de familie en alle lieve vrienden in NL, Michel heeft een baan met veel potentie en doorgroei mogelijkheden, ik begin een klein netwerkje op te bouwen waar op den duur vast een mooie baan of iets anders interessants uit komt, ja ik kan nog even doorgaan. Het komt erop neer dat alles wat we in Nederland hadden we hier dunnetjes over doen, maar met meer (of andere) motivatie en inspiratie om het beter neer te zetten. We hadden het in NL absoluut goed, laat hier geen misverstand over ontstaan. Maar er waren ook zaken waar we ons aan konden irriteren, bijv. regen, drukte, negativiteit (wij Nederlanders hebben het echt heel goed namelijk, dus geen reden om negatief of ontevreden te zijn, uitzonderingen daargelaten uiteraard), het dure leven, etc..

Wat we ook wel eens deden was afgeven op de burgerlijke typjes die we vaak voorbij zagen komen of de burgerlijke dingen die Nederlanders nou eenmaal graag doen. Toch moeten wij onze oordelen hierover terugnemen, want jaaaaaa wij hebben hier ook een handje van gekregen maar bestempelen het niet als 'burgerlijk' omdat we het aan de andere kant van de wereld doen, lekker puh. Om even een voorbeeld te geven: we doen 1 keer in de week boodschappen voor de heeeele week....met zn tweetjes hahaha, we eten aan tafel en niet op de bank voor de tv...eet gewoon lekkerder...we verdelen de taken, Michel werkt, ik doe de rest...ach we komen er niet onderuit, het hoort bij het leven toch? Maar ondanks de regelmatigheden is het toch best een heftige ervaring voor een individueel en voor de personen die het samen doen..

Ik spreek nu even voor mezelf, maar je leven in een ander land opbouwen heeft een ontzettende impact op je persoon. Ik confronteer mezelf graag met de persoon die ik ben en met vragen als "waartoe ben ik eigenlijk in staat, waar sta ik voor?". Eerlijk zijn naar jezelf over het doel wat je wilt bereiken en hoe je dit wilt doen is echt niet even makkelijk voor iedereen. Of eerder gezegd, een hele moeilijke taak voor juist heel veel mensen. Hoeveel mensen zitten er wel niet op een (werk) plek waar ze eigenlijk helemaal niet willen zitten. En ik vergeet niet te kijken naar de mensen die in een bepaalde situatie zitten waardoor ze niet anders kunnen...maar veel mensen kunnen meer en dromen over meer, maar durven het risico niet te nemen.

Ik kan je vertellen; het is een heerlijk, bevrijdend en puur gevoel om het juist wel te doen. Terugvallen op 1 ding of op de basis, jezelf..... Je helemaal in het diepe te laten vallen en van 'scratch' af aan beginnen. In Nederland zijn we (ik zelf inbegrepen) allemaal gewend om een bepaalde status hoog te houden, die onze ego heel houdt en ons zo (voor ons gevoel) verder brengt in het leven. Maar dit brengt ons eigenlijk niet echt verder (vind ik). Je komt pas verder door die ego aan de kant te zetten en goed naar jezelf te luisteren, wat WIL IK NU ECHT?! En ik moet hierbij zeggen dat Michel en ik ontzettend veel geluk hebben met elkaar en de situatie die we gecreëerd hebben, het gebeurt natuurlijk ook niet vanzelf. Maar diegene met een sterke wil, doorzettingsvermogen en een beetje lef komen een heel eind, toch?

Ik ben erachter wat ik graag wil, wat mijn grote droom voor in de toekomst is. Zoals Michel ook zijn droom heeft voor in de toekomst. Maar om hier te komen, moeten we eerst een lange, zware tocht maken, met bergtoppen, hellingen, ravijnen, stormen etc. want het is geen rechte lange weg. We krijgen na een maand namelijk ook wel weer een terugslag; de harde realiteit komt aankloppen. Want niet alles verloopt makkelijk. Michel is ontzettend aan het stoeien over hoe hij nu lekker op die stoel bij JFA kan zitten zonder zich te storen aan de vervelende klussen die ook gedaan moeten worden, zonder zich te irriteren aan zijn collega's die niet allemaal even hard (willen) werken als hij doet, zonder eraan te denken dat de afgelopen 4 jaar hem zoveel gebracht hebben en hem een gevoel van 'gemis' geven, zonder zijn motivatie en geduld kwijt te raken om binnen JFA te groeien en een bepaald niveau te bereiken die hem weer verder brengt in zijn carrière...ja ja ook dat is de realiteit, Michel is nog niet waar hij in zijn hoofd al lang zit, deze fase moeten we eerst door. En dat door veel te praten, discussies, irritaties, frustraties noem het maar op. Het leven hier lijkt perfect, maar op zulke momenten is het alles behalve dat. Vrienden en familie worden dan echt gemist en we kunnen elkaar dan soms wel in de (palm)boom hangen. Maar desondanks zijn we blij met elkaar hoor, dit zijn ook de uitdagingen van een relatie toch?

Ik heb ondertussen ook nog een aantal goede gesprekken gehad met de honorair consul van Nederland in Perth en een business partner van hem (de CEO van de AICC oftewel van de Australlia-Israel Chamber of Commerce) die een ontzettend groot business netwerk heeft in WA. Ik heb alleen nu nog niet het gevoel dat ik het in die richting moet zoeken. Het is al moeilijk genoeg om me een beetje thuis te voelen, laat staan om in zo'n zakelijke/ formele omgeving mezelf te moeten 'verkopen'. Ik ben nog niet helemaal mezelf hier, dus ik denk dat ik mijn eerste baan toch eerst in een andere hoek moet zoeken. Zodra we gaan verhuizen naar ons nieuwe thuis zal ik me gaan oriënteren in die wijk/ omgeving voor een baan die in mijn leven en bij mijn persoon past. Klinkt dit verstandig of heel onlogisch? Het maakt eigenlijk niet heel veel uit; ik voel me daar het beste bij en zal iets vinden wat volledig aansluit in deze fase van mijn leven, daar twijfel ik geen seconde aan!
And that's life here in Australia! Ik heb mijn zegje weer gedaan :-). Sorry voor de lange teksten, maar ik vind het heerlijk om over ons leven hier te schrijven, het werkt ook enigszins therapeutisch :-). Wij hopen dat het jullie allemaal goed gaat, de feestdagen komen eraan natuurlijk, dus dat is een leuk vooruitzicht. Hier is de eerste publiekelijke kerstverlichting aangezet en wij zijn hier ECHT NIET mee bezig, maar misschien komt dat als we in onze nieuwe woning zitten en eindelijk een echt thuis kunnen maken :-)!!

Tot heel snel!

Liefs Michel en Annemarie

And the weeks fly by...

Dear all,

Het gaat goed hier in Australië als net geëmigreerden, althans vinden wij zelf. De eerste weken voelen gek, soms eenzaam, fijn, stressvol, bijzonder, verloren zo nu en dan, tja alle gevoelens en emoties die komen kijken bij een drastische verandering als deze. Maar we zijn ontzettend blij de keuze te hebben gemaakt. Op de 1 of andere manier wisten we van tevoren dat, ondanks dat het moeilijk wordt, het vooral erg bij ons past en dat het goed zou komen. We zijn er nog lang niet, dat weten we ook, maar we zijn goed op weg.

Zoals in elke relatie zal je strubbelingen hebben over van alles en nog wat en die hebben wij hier ook. We hebben eigenlijk alleen maar elkaar om gevoelens en emoties mbt tot dit avontuur uit te spreken en dat loopt nou eenmaal niet altijd samen. Maar wie heeft dat niet....toch? Natuurlijk is er Skype, kunnen we mailen, bellen, faxen, brieven schrijven en ga zo maar door en het stelt ons ook gerust dat we de mogelijkheid hebben om contact te zoeken met familie en vrienden. Maar we doen het best goed samen door af en toe wat langer te discussiëren over alles wat belangrijk is en hoe we er uit kunnen komen als we het niet eens zijn met elkaar. Kort gezegd....Michel en ik zijn blij met elkaar en gaan ervoor!

Een korte update van wat er afgelopen dagen/ weken is gebeurd...

Michel heeft een tussen-evaluatie gehad op werk waar een aantal zaken uitkwamen: werkgever is erg blij met Michel. Ze willen hem wat meer een bepaalde richting opduwen, (voor)namelijk richting de dredging department maar deels ook breakwater designing. Hierin heeft Michel zijn praktische ervaring opgedaan afgelopen jaren en hij blijkt er zoveel van te hebben opgestoken, dat ze hem op den duur als project manager en adviseur willen gaan inzetten. Oftewel....goed nieuws!
Michel heeft wel aangegeven dat hij best moeite heeft met 'de hele dag binnen zitten' aangezien hij dat niet gewend is. Geduld is een schone zaak, want op den duur went dit ook weer en zal hij met nog meer kennis en ervaring alleen maar meer gewild zijn in zijn vakgebied.

Ik ben dan wel niet aan het werk, maar heb het afgelopen tijd druk met een heleboel andere dingen behalve wennen aan de omgeving en cultuur.

Ik ben actief op zoek naar een nieuw en wat meer permanente woning in de omgeving Scarborough, Doubleview. Wie dit niks zegt....we zitten nu in 'the city centre' een wijk genoemd Northbridge. Maar met de droom om dicht bij het strand te wonen, een tuin of 'buiten' te hebben en nog dichter bij Michel's werk te wonen zijn we op zoek in bovenstaande suburbs. We hebben op dit moment een optie op 1 huisje. Helaas waren wij niet de enige geïnteresseerden en zullen we moeten afwachten wie de eigenaar als nieuwe huurders aanwijst. Ik heb ook een ander potentieel huis op internet gezien en ben er achter gekomen dat je heel snel moet zijn met reageren wil je je kansen vergroten om succes te hebben. Dus dat heb ik gedaan en wacht nu om een afspraak voor bezichtiging met hen in te plannen.

Daarnaast ben ik via via in contact gekomen met een dame genaamd Nonja Peters, auteur van meerdere boeken over migratie, etniciteit etc en dan met name in Australië. Ze is zelf in de jaren '50 met haar ouders naar Australië vertrokken vanuit Nederland en heeft hier verder haar leven opgebouwd (en spreekt dus ook geen Nederlands meer). Ze heeft mij thuis uitgenodigd voor koffie en we hebben een boeiend en fijn gesprek gevoerd over mijn komst naar Oz, haar verleden en heden, wat ze voor mij zou kunnen betekenen en wat ik graag wil gaan doen qua werk. Hier is uitgekomen dat ik haar mijn CV heb gegeven en ze me heeft voorgelegd aan de vertegenwoordiger van het Nederlandse consulaat hier in Perth als zijnde een ervaren event manager die op zoek is naar een uitdagende baan. Ik heb hier alleen nog niks op gehoord, dus wacht in spanning af!

Verder heb ik ook een sollicitatiegesprek gevoerd met de eigenaar van Ristretto, een klein maar fijn bedrijfje waar het allemaal draait om kwaliteitskoffie. Hij is gevestigd in het midden van het business district van Perth en er worden zomaar een 400 koffie verkocht op een dag. Hij werkt met locale koffieboeren gevestigd in Guatemala, Costa Rica, Ethiopië etc. Hij wil de boodschap brengen; goede koffie met een eerlijke en transparante weg van boer naar verkoper. Hij had interesse om mij in te zetten om wat meer marketinggerichte taken uit te voeren om zijn koffie en winkels meer naamsbekendheid te geven. Erg leuk en uitdagend maar op kleine schaal aangezien hij nu nog maar 1 zaakje heeft en de andere over een paar weken open gaat. We hebben afgesproken weer contact met elkaar op te nemen zodra zijn 2e zaak geopend is en wie weet wat hier verder uit komt.

Ik ben ook bezig met de aanvraag voor ons temporary resident visa (457) om het proces zo snel mogelijk in te zetten. We zitten hier nu met een Working Holiday visum waar we in principe een jaar mee in het land mogen blijven. Maar ik krijg zo het idee dat we het daar niet bij willen laten :-) !! We zijn ondertussen ook nog in het weekend naar Bunbury geweest (2 uur ten zuiden van Perth) en hebben hier met een vriend van Michel afgesproken die hij kent via van Oord. De omgeving blijft overweldigend en het rijden ernaar toe is een feestje met de omgeving en het heerlijke klimaat.

Dus we zitten niet stil! We denken aan NL, maar we kwamen tot de conclusie dat de gedachtes alleen maar uitgaan naar familie en vrienden, vooral niet naar Nederland zelf. De ruimte, de mogelijkheden en de potentie die het land hier heeft, geeft ons veel meer energie en stimulans dan het kleine, te volle kikkerlandje...no offense. Maar wie weet praten wij hier over een tijd wel heel anders over...niks is veranderlijker dan de mens toch?

Veel liefs Michel en Annemarie

P.s. Bij het volgende bericht zullen we weer foto's plaatsen ;-)