We hebben namelijk weer een mooie (en leerzame) week achter de rug en daarom blijven we lachen! We hebben elkaar, we hebben een (voor nu) fijn huisje om in te wonen (op het moment van bewerken van dit bericht hebben we net te horen gekregen dat we het allerleukste(!!) huis in de suburb Doubleview mogen gaan betrekken vanaf 17 december, zie foto's), we hebben een (stoere, grote) auto die ons van A naar B brengt, we leren de stad stukje bij beetje beter kennen (en wat een leuke stad is het), we hebben goed contact met de familie en alle lieve vrienden in NL, Michel heeft een baan met veel potentie en doorgroei mogelijkheden, ik begin een klein netwerkje op te bouwen waar op den duur vast een mooie baan of iets anders interessants uit komt, ja ik kan nog even doorgaan. Het komt erop neer dat alles wat we in Nederland hadden we hier dunnetjes over doen, maar met meer (of andere) motivatie en inspiratie om het beter neer te zetten. We hadden het in NL absoluut goed, laat hier geen misverstand over ontstaan. Maar er waren ook zaken waar we ons aan konden irriteren, bijv. regen, drukte, negativiteit (wij Nederlanders hebben het echt heel goed namelijk, dus geen reden om negatief of ontevreden te zijn, uitzonderingen daargelaten uiteraard), het dure leven, etc..
Wat we ook wel eens deden was afgeven op de burgerlijke typjes die we vaak voorbij zagen komen of de burgerlijke dingen die Nederlanders nou eenmaal graag doen. Toch moeten wij onze oordelen hierover terugnemen, want jaaaaaa wij hebben hier ook een handje van gekregen maar bestempelen het niet als 'burgerlijk' omdat we het aan de andere kant van de wereld doen, lekker puh. Om even een voorbeeld te geven: we doen 1 keer in de week boodschappen voor de heeeele week....met zn tweetjes hahaha, we eten aan tafel en niet op de bank voor de tv...eet gewoon lekkerder...we verdelen de taken, Michel werkt, ik doe de rest...ach we komen er niet onderuit, het hoort bij het leven toch? Maar ondanks de regelmatigheden is het toch best een heftige ervaring voor een individueel en voor de personen die het samen doen..
Ik spreek nu even voor mezelf, maar je leven in een ander land opbouwen heeft een ontzettende impact op je persoon. Ik confronteer mezelf graag met de persoon die ik ben en met vragen als "waartoe ben ik eigenlijk in staat, waar sta ik voor?". Eerlijk zijn naar jezelf over het doel wat je wilt bereiken en hoe je dit wilt doen is echt niet even makkelijk voor iedereen. Of eerder gezegd, een hele moeilijke taak voor juist heel veel mensen. Hoeveel mensen zitten er wel niet op een (werk) plek waar ze eigenlijk helemaal niet willen zitten. En ik vergeet niet te kijken naar de mensen die in een bepaalde situatie zitten waardoor ze niet anders kunnen...maar veel mensen kunnen meer en dromen over meer, maar durven het risico niet te nemen.
Ik kan je vertellen; het is een heerlijk, bevrijdend en puur gevoel om het juist wel te doen. Terugvallen op 1 ding of op de basis, jezelf..... Je helemaal in het diepe te laten vallen en van 'scratch' af aan beginnen. In Nederland zijn we (ik zelf inbegrepen) allemaal gewend om een bepaalde status hoog te houden, die onze ego heel houdt en ons zo (voor ons gevoel) verder brengt in het leven. Maar dit brengt ons eigenlijk niet echt verder (vind ik). Je komt pas verder door die ego aan de kant te zetten en goed naar jezelf te luisteren, wat WIL IK NU ECHT?! En ik moet hierbij zeggen dat Michel en ik ontzettend veel geluk hebben met elkaar en de situatie die we gecreëerd hebben, het gebeurt natuurlijk ook niet vanzelf. Maar diegene met een sterke wil, doorzettingsvermogen en een beetje lef komen een heel eind, toch?
Ik ben erachter wat ik graag wil, wat mijn grote droom voor in de toekomst is. Zoals Michel ook zijn droom heeft voor in de toekomst. Maar om hier te komen, moeten we eerst een lange, zware tocht maken, met bergtoppen, hellingen, ravijnen, stormen etc. want het is geen rechte lange weg. We krijgen na een maand namelijk ook wel weer een terugslag; de harde realiteit komt aankloppen. Want niet alles verloopt makkelijk. Michel is ontzettend aan het stoeien over hoe hij nu lekker op die stoel bij JFA kan zitten zonder zich te storen aan de vervelende klussen die ook gedaan moeten worden, zonder zich te irriteren aan zijn collega's die niet allemaal even hard (willen) werken als hij doet, zonder eraan te denken dat de afgelopen 4 jaar hem zoveel gebracht hebben en hem een gevoel van 'gemis' geven, zonder zijn motivatie en geduld kwijt te raken om binnen JFA te groeien en een bepaald niveau te bereiken die hem weer verder brengt in zijn carrière...ja ja ook dat is de realiteit, Michel is nog niet waar hij in zijn hoofd al lang zit, deze fase moeten we eerst door. En dat door veel te praten, discussies, irritaties, frustraties noem het maar op. Het leven hier lijkt perfect, maar op zulke momenten is het alles behalve dat. Vrienden en familie worden dan echt gemist en we kunnen elkaar dan soms wel in de (palm)boom hangen. Maar desondanks zijn we blij met elkaar hoor, dit zijn ook de uitdagingen van een relatie toch?
Ik heb ondertussen ook nog een aantal goede gesprekken gehad met de honorair consul van Nederland in Perth en een business partner van hem (de CEO van de AICC oftewel van de Australlia-Israel Chamber of Commerce) die een ontzettend groot business netwerk heeft in WA. Ik heb alleen nu nog niet het gevoel dat ik het in die richting moet zoeken. Het is al moeilijk genoeg om me een beetje thuis te voelen, laat staan om in zo'n zakelijke/ formele omgeving mezelf te moeten 'verkopen'. Ik ben nog niet helemaal mezelf hier, dus ik denk dat ik mijn eerste baan toch eerst in een andere hoek moet zoeken. Zodra we gaan verhuizen naar ons nieuwe thuis zal ik me gaan oriënteren in die wijk/ omgeving voor een baan die in mijn leven en bij mijn persoon past. Klinkt dit verstandig of heel onlogisch? Het maakt eigenlijk niet heel veel uit; ik voel me daar het beste bij en zal iets vinden wat volledig aansluit in deze fase van mijn leven, daar twijfel ik geen seconde aan!
And that's life here in Australia! Ik heb mijn zegje weer gedaan :-). Sorry voor de lange teksten, maar ik vind het heerlijk om over ons leven hier te schrijven, het werkt ook enigszins therapeutisch :-). Wij hopen dat het jullie allemaal goed gaat, de feestdagen komen eraan natuurlijk, dus dat is een leuk vooruitzicht. Hier is de eerste publiekelijke kerstverlichting aangezet en wij zijn hier ECHT NIET mee bezig, maar misschien komt dat als we in onze nieuwe woning zitten en eindelijk een echt thuis kunnen maken :-)!!Tot heel snel!
Liefs Michel en Annemarie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten