The Physics of The Quest...

Ik stap in de auto, doodsbenauwd, klamme handen, ik moet het gaan doen, ‘out in the open’, voet op de rem, draai de sleutel om, de auto start, voet op het gaspedaal en rijden maar. Nu is autorijden niks nieuws voor mij (april dit jaar heb ik mijn rijbewijs al weer 11 jaar), maar aan de linkerkant van de weghelft rijden is/ was wel een nieuwe ervaring. Ik zie het maar als 1 van de grote uitdagingen die bij het opbouwen en werken aan een nieuw bestaan aan de andere kant van de wereld horen. Ik kan nu met overtuiging zeggen dat ik een betrouwbare aan-de-linkerkant-van-de-weg-rijder ben. Maar het is zoals met alles wat ik voor het eerst doe in het leven…eerst wat onzeker, kat uit de boom kijkend (typical me), observerend en terughoudend, maar dan komt mijn vertrouwen langzaam weer op, ik trek mezelf uit die onaangename situatie, dat vervelende gevoel en sla langzaam weer om naar de optimistische, zelfverzekerde Annemarie die ik zo graag ben.

Zo is het met vele andere situaties die ik meemaak als ‘new immigrant’. Ik heb lange tijd zonder sociale contacten geleefd (en geloof me, ik kan heel goed op mezelf zijn, maar er komt een tijd dat socializen echt wel weer nodig is) en dit begint nu eindelijk een beetje vorm te krijgen. Michel heeft een aantal aardige collega’s die ook weer aardige vriendinnen/ echtgenotes hebben. Ik heb afgelopen weken met een aantal van deze dames afgesproken en dit was erg gezellig. Michel en ik zijn gek op elkaar, laat daar geen misverstand over ontstaan, maar die momenten zonder elkaar en eens lekker kletsen over alles wat er in je opkomt met 1 van de meiden, heeerlijk! Het geeft me weer het idee dat ik een eigen identiteit heb, met vele interesses, ideeën, ambities etc. Het is in ieder geval een welkome verandering in het leven wat we nu leiden!

Daarnaast ben ik eindelijk begonnen met Yoga. En dan bedoel ik niet het ''adem nog een keer diep in, mediteer in de lotus houding met een hummend geluid makende soort Yoga''.....nee nee. Deze vorm van yoga (Bikram Yoga genaamd) is keihard werken! Even een korte uitleg zodat ik jullie kan overtuigen dat ik geen onzin uitkraam. Stel je voor: 90 minuten mentaal en fysiek tot het uiterste gaan in een grote ruimte die verwarmd is tot 40 (!!!) graden. Je begint de les met wat stretch oefeningen en dan als je denkt dat je op de helft van de les bent, dan moet het pas beginnen. In totaal zijn het 26 houdingen die je elke les weer in dezelfde volgorde afwerkt om zo de houdingen steeds beter onder controle te krijgen voor maximaal resultaat. Je transpireert natuurlijk als een gek, wat de afvalstoffen uit je lichaam drijft. De ruimte is ook zo erg verwarmd omdat het je lichaam voorbereid op de uitzonderlijke spanning en druk die op je lichaam en spieren komt te staan. Dus minder kans op blessures. Ik ben lekker op dreef met lessen volgen...3 keer in de week is mijn streven, dus eens kijken hoe soepel en lenig een menselijk lichaam kan worden ;-)..

Op visum vlak zijn we ietwat opgeschoten. We hebben nu al het bewijs en officiële documenten bij elkaar. Er moeten alleen nog wat documenten gecertificeerd worden door een daarvoor aangewezen persoon bij the Justice of The Peace. Als dat is gedaan kunnen we een afspraak gaan maken bij het visum bureau en dan gaan ze de aanvraag in behandeling nemen. Dit wordt wel spannend, want we hebben geen idee of al het bewijs (voor het aantonen van de echtheid van onze relatie) voldoende en relevant genoeg is. So fingers crossed!!!!

Ik heb ook wat vorderingen gemaakt met mijn job hunt. Ik heb mijn CV aangepast naar de Australische lay out en heb deze ingekort om deze wat overzichtelijker te maken.  Tanya, 1 van de dames die ik ontmoet heb, heeft een vriendin die in city centre een café/ function venue heeft samen met haar man. Zij was op zoek naar een event/ function coordinator en Tanya dacht gelijk aan mij. Helaas heeft de eigenaresse al een andere (tijdelijk) persoon aangenomen, maar Tanya stelde voor om een keer met haar af te spreken zodat ze mij toch nog in persoon kan zien en spreken. Je weet nooit hoe het loopt met degene die net is aangenomen... Ik heb ook een ander mooi restaurant (Clancy's Fish Bar) ontdekt bij City Beach (10 minuutjes met de auto vanaf huis)

Clancy's Fish Bar

We zijn hier in het weekend langs geweest en ik heb gevraagd of ze nog mensen zochten. En daar kreeg ik een ‘ja’ op en of ik mijn CV door wilde mailen. Nog niet gedaan, maar ik zal dit zeer binnenkort (als de visumaanvraag eruit is)  doen.

Goed, wat een verhaal weer. Ik schrijf wellicht wat veel over mijn ervaringen, maar dat is nu eenmaal hoe het is. Michel is een blij en gelukkig mens en wil niks liever dan hier zijn. Hij doet het goed op werk, voelt zich thuis 'Down Under' en heeft ook veel dromen, ideeën en ambities die hij graag ten uitvoering wil gaan brengen. Oftewel...we zijn erg gelukkig! We houden ons ook zo goed omdat we contact kunnen onderhouden met jullie allemaal. Dat maakt ook zeker het verschil! We hebben nog wat foto's op de site gezet en deze kunnen jullie bekijken onder het bekende mapje Pictures.

En dan tenslotte nog even dit....

Iemand van jullie het boek gelezen of de film gezien Eat, Pray, Love (Eten, Bidden, Beminnen)? Ik ben een voorstander van eerst het boek lezen en dan de film bekijken, maar ik kwam niet door het boek heen (de eerste 20 pagina's waren al een worsteling....) Geen idee of het aan de schrijfstijl lag of omdat het verhaal voor mijn gevoel langzaam op gang kwam, het is me gewoonweg niet gelukt. Maar de film was me aangeraden door meerdere vriendinnen dus die toch maar gekeken. En wat een heerlijke film om naar te kijken. Op de bank met chocola en thee en dan wegdromen in het verhaal....Reizen naar Italië, India, Bali...ik had een aantal déjà vu's, behalve met India, want daar ben ik (nog) niet geweest. Ik benoem deze film en dit moment even omdat aan het einde van het verhaal een bijzonder pakkende tekst wordt uitgesproken, die denk ik op iedereen toepasbaar is in elke fase van het leven. Om die reden wil ik deze graag met jullie delen. 

“I’ve come to believe that there exists in the universe something I call ‘The Physics of The Quest’ – a force of nature governed by laws as real as the laws gravity or momentum. And the rule of Quest Physics maybe goes like this: If you are brave enough to leave behind everything familiar and comforting (which can be anything from your house to your bitter old resentments) and set out on a truth-seeking journey (either externally or internally), and if you are truly willing to regard everything that happens to you on that journey as a clue, and if you accept everyone you meet along the way as a teacher, and if you are prepared – most of all – to face (and forgive) some very difficult realities about yourself….then truth will not be withheld from you. Or so I’ve come to believe.”

Veel liefs van ons en tot snel!

Michel & Annemarie