Dit keer een open blog over hoe het leven met drie kinderen onder 5 jaar wordt ervaren. Zoals jullie misschien al door hadden het is wat druk....ik probeer echt elke maand mijn blog bij te houden, maar het is me afgelopen tijd gewoonweg niet gelukt. Ook qua inspiratie ontbrak het er een beetje aan. Ik ga eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat ik dit allemaal zo zou ervaren, maar van 2 naar 3 kinderen is toch echt een ander verhaal dan van 1 naar 2. Nu ga ik uiteraard niet alleen maar zeuren over hoe zwaar het wel niet is, maar wel een over hoe het allemaal volledig in de sh*t kan lopen op sommige dagen.
Finn en Tom zijn schatjes naar Jack toe, dus dat is gelukkig geen probleem. Tom was wat ruig in het begin, maar begrijpt nu heel goed dat hij rustig kusjes en knuffels moet geven zonder Jack in huilen uit te laten barsten. Finn helpt me zo nu en dan als ik Jack even moet laten liggen en shhhhhst dan wat af om hem stil te houden...heel schattig om de zorgzaamheid in je oudste zoon naar boven te zien komen. Jack is ook echt een lieverd, alweer bijna 5 maand oud en doet leuk mee. Hij is eigenlijk altijd wel vrolijk, tenzij het tijd is voor slaap of melk. Dus als je het zo bekijkt is het allemaal goed te doen, maar er zijn van die dagen...
We hebben bedacht dat het waarschijnlijk wat heftig aanvoelt, omdat de kindjes qua leeftijd redelijk dicht op elkaar zitten. Finn gaat nog niet naar school, Tom zit in zijn 'tantrum two years' en Jack is volledig afhankelijk van mij en kan zichzelf niet langer dan een half uur vermaken. Dus ja, dat kan soms van die momenten veroorzaken. Maar goed, ik ben een hele trotse mama van drie prachtige jongens met elk hun unieke persoonlijkheid. Ik weet maar al te goed dat het hebben van drie gezonde kinderen een gift is en daar ben ik heel dankbaar voor.We zijn in de tussentijd wel lekker een paar dagen naar Bundaberg geweest 5 uur ten noorden van Brisbane. Daar was een bagger project gaande en we bedachten ons dat het wel leuk zou zijn hier met z'n allen naartoe te gaan. Heerlijk even eruit, alhoewel het weer niet geweldig was. We sliepen in het dorpje Bargara, vlakbij Mon Repos, het wereldberoemde strand waar jaarlijks honderden schildpadden hun eieren komen leggen. Hier kun je het wonder van nieuw leven aanschouwen, honderden kleine schildpadjes die de grote oceaan inlopen en alle uitdagingen die hen te wachten staat aan zullen gaan. Helaas was het niet in het seizoen, maar dit strand alleen al is reden genoeg om een keer terug te gaan. Wat een magische plek!
Om even terug te komen op de persoonlijkheden van mijn jongens..Het fascineert me hoe verschillend de jongens nu al zijn. Ik heb het er vaak met mijn moeder over, of wij ook vanaf jong al zo verschillend waren. Ik denk dat de karaktereigenschappen die ik nu op merk hun leven flink zal gaan beinvloeden. Zo was ik vroeger een verlegen, onzeker meisje met een gemiddelde interesse voor heel veel dingen. Dat zie ik nu ook weer terug in hoe ik ben en wat ik doe. Ik ben nog steeds vaak onzeker over mijn kwaliteiten. Ik ben heel blij dat ik nu iets aan het doen ben wat helemaal van mij is. Zo leer ik mezelf uitdagen, voor mezelf opkomen en leer ik elke dag nieuwe dingen. Dit is MIJN project waar alleen ik kan falen of succes kan boeken. Ik heb altijd een springplank nodig gehad waarbij andere mensen mij dat duwtje gaven om zo weer een stap verder te komen. Hier in Australie heb ik niemand, behalve Michel, die mij dat duwtje kan geven. Wij delen alleen al zoveel met elkaar dat ik heb besloten dat ik dit echt alleen moet doen. Sommige zaken moet je niet met je partner willen delen om je relatie gezond te houden. Ik ben blij dat het nu zo gaat. Ik dwaal een beetje af merk ik, maar dit was meer een voorbeeld om te geven over karaktereigenschappen die we vanaf jongs af aan met ons mee dragen voor de rest van ons leven.
Finn zie ik als een hele gevoelige, zelfbewuste, kieskeurige, soms wat onzekere jongen. Wat hele mooie eigenschappen zijn, begrijp me niet verkeerd. Hij leunt erg op mij en is heel behulpzaam en kan gevoelens van andere mensen heel goed oppakken. Hij zal wel een klein beetje op mij lijken denk ik hihi. Tom daarentegen...Hij is niet van de details, vindt al het eten wat je hem voorschotelt wel prima, "want als ik honger heb wil ik eten" (kleine bouwvakker)...als hij iets wilt dan zal hij het je duidelijk laten weten, maar als er gedeeld moet worden geeft hij ook alles graag af. Kan ook heel moeilijk doen, maar is over het algemeen een vrolijke, 'don't fuss' jongen. Meer Michel denk ik of niet Karin :-)?? Jack lijkt een makkelijke jongen te worden, maar dat is nog lastig in te schatten. We zullen zien hoe hij zich ontwikkelt...
Ik denk er wel eens over na welke jongens bij ons in de buurt willen blijven later als ze volwassen zijn, of dat ze allemaal over de hele wereld verspreid zullen zijn. Ik hoop natuurlijk op het eerste, maar als ze hun vleugels willen spreiden dan snappen we dat natuurlijk heel goed. We kijken ook echt wel heel erg uit naar de volgende fase...de baby-af fase. Want poeeeee heeeee, het is erg intens deze eerste jaren. We doen het goed. Hoop ik. Op naar de volgende fase. We hebben er zin in!Veel liefs van ons
