We zijn nu alweer een paar weken terug en je zou denken dat ik rustig de tijd heb gehad om terug te blikken op de reis en alles wat er is gebeurd. Alles behalve dit is waar, maar daar kom ik later op terug. Nu eerst die terugblik op 6 weken Nederland en wat dit met ons heeft gedaan.
Onze reis naar Nederland was in een paar woorden uitgedrukt: overweldigend, vol liefde, verhelderend, maar vooral erg leuk en druk (in positieve zin).
Het was echt geweldig op Schiphol waar alle familie en een aantal vrienden ons op stonden te wachten. Om even voor Finn te mogen spreken.... WOW wat vond ik het leuk alle ogen op mij gericht en de kusjes en knuffels die ik kreeg! Finn was enigszins hyper door wat slaaptekort, maar vond het maar al te leuk al die aandacht. Michel en ik waren beiden ook behoorlijk vermoeid geraakt door de reis, maar kregen een flinke boost toen we de deuren doorliepen. Want daar staan ze dan… je familie, die je zo’n lange tijd niet (in het echt) hebt gezien. Michel was ondertussen alweer twee jaar niet in Nederland geweest, dus dit was echt een bijzonder moment voor ons beiden die voor altijd in onze herinneringen gegrift zal staan.
Mijn moeder had voor de eerste drie weken dat Michel, Finn en ik samen waren een huisje gehuurd waar we heerlijk konden vertoeven. Hier zijn we na aankomst bij mijn ouders naartoe gegaan. Na een huurauto te hebben opgehaald zijn we naar Den Haag geraced om op de Grote Markt ons eerste bakkie koffie te doen. Dit klinkt een beetje suf, maar dit plein heeft toch een speciale betekenis voor ons. Hier hebben we elkaar voor de eerste….. (en tweede 😉) keer ontmoet! Dus zeker een plek om altijd terug te komen. Die eerste weken stonden vooral in het teken van bezoekjes aan familie en vrienden om Finn te showen en om bij te praten en ons weer even thuis te voelen. Maar een andere belangrijke reden om was om er achter te komen of we niet wellicht weer terug wilden komen naar Nederland….om te wonen en werken. Want het leven aan de andere kant van de wereld met zoon en zonder jullie allemaal heeft toch twijfels gebracht bij mij. Voor Michel is dit gevoel anders, maar het is geven en nemen in een relatie. Als ik me er prettiger bij zou voelen om terug te verhuizen naar NL, dan zou Michel daar in meegaan.
Maar ik denk dat we na twee weken al een antwoord hadden op wat we wilden. Michel´s hart ligt in Australië, dus voor hem was het makkelijker, maar voor mij lag dit toch wat anders. Ik had dan ook wat langer de tijd nodig om er achter te komen hoe het leven met kind in NL zou zijn en wat ik precies wilde. Het komt er op neer dat ik een geweldig stel vrienden en familie heb, maar dat Australië het land is waar we nu graag zijn. Heerlijk weer, relaxte mensen en de-niet-zoveel-moeten mentaliteit spreekt ons ontzettend aan. Ook dat we alles goed op een rijtje hebben en nog zoveel mogelijkheden zien voor in de toekomst ....dat is waarom we nu voor Down Under kiezen. Ik zeg nu trouwens wel dat alles goed op een rijtje is, maar dat is op het moment van schrijven even anders....
Toen Finn en ik 5 weken geleden aankwamen op Perth Airport en Michel ons met wijde armen ontving, vertelde hij me gelijk dat het huis wat we huren, in de verkoop kwam te staan. Dit betekende voor mij; gelijk op zoek naar iets anders. Nu is de huizenmarkt, in tegenstelling tot Nederland, flink actief wat betekent (en zeker begin zomermaanden) een erg krappe huurmarkt. Je moet er echt bovenop zitten om kans te maken bij één van de mooie huizen. Wat ik dan ook heb gedaan. Elke dag internet op, huizen zoeken en afspraken maken. En zo hebben we binnen 2 weken na terugkomst een heel fijn huis gevonden. Het ligt iets noordelijker (zeg 5 minuten van ons oude huis), maar met gelijke afstand van de kust. Het is een groter huis, 4 slaapkamers (visitors are more than welcome 😃) met hele grote tuin en overdekt gedeelte plus een grote schuur voor Michel. Foto's volgen snel. We zitten alleen zonder internet, dus dat moet nog even wachten.
Nou goed, een nieuw huis is al best een grote verandering in één keer, maar toen bleek ook nog eens dat Michel gelijk na de verhuizing naar een project zou vertrekken voor minimaal 2/3 weken. Gadver, wat vond ik dat stom. En nog steeds, want op dit moment zit ik daar waar Michel aan het werk is (2 uur ten zuiden van Perth) om niet weer een heel weekend alleen te zijn met Finn. Doordeweeks heb ik altijd wel genoeg te doen, maar de weekenden alleen vind ik echt niks aan.
Dus zo vliegen de weken voorbij zonder voor mijn gevoel overzicht te krijgen op alles. Veel dozen staan nog onuitgepakt in de kamers, Michel die überhaupt nog niet in het huis heeft geleefd en ik kan niet de dingen ondernemen die ik van plan was om te doen als ik terug zou komen.
Nou ja, zo lopen de dingen in het leven en voor we het weten is alles weer op orde. We hebben een prachtige zoon die zo makkelijk en lief is, we hadden echt niks beters durven wensen. Nederland heeft ons in ieder geval goed gedaan. Finn heeft zijn familie gezien, heeft geleerd ook zonder mama en papa te zijn, krijgt alleen nog maar fles en vaste voeding en rolt nu de hele kamer door. Nog even en deze man kruipt!
Michel weet nu dat het werk wat hij hier doet zo uniek is en goed bij hem past dat hij op geen andere plek zou willen zijn. WA Dredging is onderdeel van Total AMS en de grote baas hiervan heeft Michel verteld dat er een serieuze toekomst in dit bedrijf voor Michel zit. Als hij zou willen (en hier hard voor werkt natuurlijk), dan zou hij zich in de toekomst in kunnen kopen en wellicht zelfs onafhankelijk van Total AMS verder kunnen gaan. Wat inhoudt dat hij misschien ooit zijn eigen baggerbedrijf zal hebben!!! Echt nog toekomst muziek, maar zeker niet onbereikbaar.
En ik, tja...ik weet dat ik geweldige vrienden en familie in NL heb, waarvan ik met pijn in mijn hart weer afscheid heb moeten nemen. Maar ik zeg altijd tegen Michel, "Wij moeten op één of andere manier altijd de moeilijke weg willen pakken". En dat is waar we ons nu het beste bij voelen. Helaas zonder jullie allemaal dichtbij ons, maar wel met een heerlijk huis, lekker klimaat, ontelbare mogelijkheden qua ontwikkeling en veel potentie voor in de toekomst, een fijne, lieve man en kind....dit is hoe het nu moet zijn.
Veel liefs van ons drie
P.s. Excuses voor dit lange verhaal, maar ik loop een paar maanden achter met mijn blog...😉
Sent from Annemarie's iPhone
