2 weken en 3 dagen geleden zijn wij papa en mama geworden van een prachtig klein mensje, Tom Rover Willemen genaamd. Alle 10 vingers, 10 teentjes en de rest zit erop en eraan en ik kan alleen maar zeggen, wat een wonder weer dat een mensje zo mooi afgeleverd kan worden na 9 maanden groeien. Euforisch is hoe wij ons voelde na toch een klein beetje teleurstelling toen ik wederom op de operatietafel belandde voor een keizersnee. Gelukkig heb ik de bevalling ditmaal heel anders mogen ervaren dan de eerste keer; ik had minder hoge verwachtingen dat het dit keer wel allemaal zou lopen zoals ik wilde. Ik ben weer tot het einde gekomen op eigen been, maar toen zei de dokter dat ik een medische conditie heb CPD genaamd oftwel Cephalo-pelvic disproportion. Mijn bekken zijn niet goed gepositioneerd om het hoofdje van de baby er goed door te laten komen. Nou goed, het is zoals het is en het gaat uiteindelijk om het eindresultaat….en dat is Tommy!! 
Wat een heerlijkheid en zo anders dan Finn. In uiterlijk en ook al qua innerlijk. Hij lijkt meer op Michel, heeft lange dunne vingers (niet zoals de kolenschoppen van Finn) en is wat fijner in zijn gezicht. Hij huilt wat minder dan Finn deed in het begin, maar doet verder alles wat elke baby zou moeten doen.
We zijn na 5 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen lekker naar huis gegaan en een paar dagen later stonden opa en oma Willemen al op de stoep, wat ontzettend fijn is. Finn is heel lief voor zijn broertje maar heeft uiteraard wel aandacht nodig en nu ik niet zo mobiel ben en daarnaast als melkmachine voor Tommy fungeer, is het echt fijn om wat mensen om ons heen te hebben die je een beetje kunnen bijstaan en helpen met de dagelijkse bezigheden. Want ik was even vergeten hoeveel vuile was zo’n kleintje kon produceren….en hoe vies een huis kan worden in 2 dagen tijd….en dat het eten voorbereiden een stuk makkelijker is als je kindjes wat ouder zijn…maar goed allemaal zaken die te overkomen zijn.
Michel is niet echt vrij geweest, maar heeft gelukkig een baan waarin hij vrij is om te gaan en staan waar hij wilt. Ondanks dit is hij ontzettend druk met de voorbereidingen voor de twee projecten die binnenkort zullen gaan starten, in Esperance en daarna Adelaide. Ik heb besloten om Michel te vergezellen als mijn moeder en halfzus 8 juni weer terug naar NL vliegen, wat betekent dat er geen rust voor ons is de komende maanden. Spullen inpakken, verschepen naar plaats van bestemming en daar voor een korte periode opnieuw je thuis maken is wat ons te wachten staat. We hebben ons erbij neergelegd dat het hectisch, druk en een wat onvoorspelbare tijd zal worden.. maar ik denk maar zo; we leven maar 1 keer, pak de kansen en uitdagingen die op je pad komen aan en we komen er samen alleen maar sterker uit. Ik heb het besluit genomen om mee te gaan omdat ik Finn, Tom en mezelf niet zonder papa en man een paar maanden ergens anders zie leven. Dus dan doen we het zo. We zien het maar als een kleine Oz trip en waarschijnlijk komt het allemaal best goed daar. Eerst maar eens een beetje settelen met Tom, de nachten door komen (want die zijn weer kort en onderbroken) en genieten van het gezelschap uit NL.
Michel is niet echt vrij geweest, maar heeft gelukkig een baan waarin hij vrij is om te gaan en staan waar hij wilt. Ondanks dit is hij ontzettend druk met de voorbereidingen voor de twee projecten die binnenkort zullen gaan starten, in Esperance en daarna Adelaide. Ik heb besloten om Michel te vergezellen als mijn moeder en halfzus 8 juni weer terug naar NL vliegen, wat betekent dat er geen rust voor ons is de komende maanden. Spullen inpakken, verschepen naar plaats van bestemming en daar voor een korte periode opnieuw je thuis maken is wat ons te wachten staat. We hebben ons erbij neergelegd dat het hectisch, druk en een wat onvoorspelbare tijd zal worden.. maar ik denk maar zo; we leven maar 1 keer, pak de kansen en uitdagingen die op je pad komen aan en we komen er samen alleen maar sterker uit. Ik heb het besluit genomen om mee te gaan omdat ik Finn, Tom en mezelf niet zonder papa en man een paar maanden ergens anders zie leven. Dus dan doen we het zo. We zien het maar als een kleine Oz trip en waarschijnlijk komt het allemaal best goed daar. Eerst maar eens een beetje settelen met Tom, de nachten door komen (want die zijn weer kort en onderbroken) en genieten van het gezelschap uit NL. 
En ook wennen aan het feit dat we nu papa en mama zijn van twee kinderen. Soms dringt het nog niet helemaal tot me door; het gaat allemaal zo snel! Ik weet in ieder geval wel al dat ik dit aan kan. Ik ben nu beperkt omdat ik niet kan rennen vliegen springen zoals een moeder van meerdere kinderen doet, maar wanneer de wond geheeld is en ik weer een klein beetje normale nachtrust kan krijgen (ik weet het, dit duurt nog even….) dan sta ik mn mannetje weer. En kan ik mijn mannen weer helemaal aan. Want ik kan je wel vertellen…..dit is een echt echt echt mannenhuis. Rennen door het huis, springen van bedden, banken, boeren, scheten, stoeien, kilo’s zand in huis, smerige modder voetjes en handjes…ik hou er van! En ik hou zielsveel van mijn mannen. Euforisch voel ik me, met het geluk en de rijkdom van een gezin als dit.
Oh en dan nog even dit…voor diegene die "Rover" zooooo'n rare naam vinden om aan een kind te geven…..Wat dacht je van Paas, Polo, Kip, Tong of….Wous????? Rover heeft uiteindelijk nog een betekenis wat ergens op slaat. Rover betekent in het Engels namelijk 'wanderer' of 'traveller' en dat is wat onze kindjes zijn….kleine wereldreizigers :) zo.... blij dat nog even gezegd te hebben.
Veel liefs van ons VIER!!
