Dit is iets waar ik me erg
aan vast moet houden de laatste tijd, want ik laat me soms volledig overspoelen
door de nare berichten die de wereld rond gaan…. Ik kan niet meer onbevangen naar
een vliegtuig in de lucht kijken zonder aan 17 juli 2014 te denken... Als
Michel een vliegtuig instapt voor werk dan moet ik weten hoe laat hij aankomt
en ik dwing hem zijn vluchtgegevens door te sturen. Zodat ik op flight tracker
kan kijken of hij veilig overgevlogen wordt. What is happening in our world…? Ik
krijg tranen in mijn ogen terwijl ik dit intyp. Onlangs in Europa weer een
vliegramp met een gek van een co-piloot die het lef heeft al die onschuldige
mensen de dood in te vliegen, ik heb er nauwelijks van kunnen slapen. Mijn
gedachten malen en malen…ik zit hier in Australië met mijn drie grote liefdes en er komt een moment dat we weer naar NL of waar dan ook naar toe zullen reizen. Vliegen zal nooit meer
hetzelfde zijn. De onbezorgdheid die ik had als ik op reis ging omdat ik alleen mezelf had om zorgen over te maken daar is niets meer van over...nu heb ik twee prachtige
mannetjes waar ik mijn leven voor zou geven én die ik veilig over wil brengen naar
een bestemming.
Ik deel dit omdat dit mij al
maanden achtervolgt. Ik weet niet of deze angst komt omdat ik het van zo
dichtbij heb mee moeten maken of omdat ik nu moeder ben. Waarschijnlijk beiden.
Ik weet wél dat ik zeer ongerust ben over alles wat zich afspeelt in de wereld.
De verschrikkelijke berichten vanuit het Midden-Oosten worden hier gelukkig
maar spaarzaam gedeeld op het nieuws, want ik kan het gewoon niet aan om alles
hierover te horen/ lezen.
Moeten we maar proberen dit
allemaal te negeren en met de dag te leven? Ik probeer dit uiteraard, maar soms dwaalt
mijn gedachte toch ook weer af…Mensen doen maar wat en
maken levens kapot van zóveel mensen. Maar het leven is gelukkig niet overschaduwd met alleen maar negativiteit en angst. Want zo komt dit eerste bericht wel een beetje over. We hebben het namelijk ook heel erg goed. Ik ben zeer dankbaar voor het leven wat Michel en ik mogen leiden en het leven wat we onze kinderen mogen geven. We wonen in een prachtig land met bijzonder mooie natuur, veel ruimte en zon. Dit is wat ons betreft een hele fijne start in hun leven. Ondanks het gemis van de familie, die zich blijft uitbreiden in Nederland, is dit iets waar alleen wij nu last van hebben. De kindjes weten niet beter dan dat hun familie uit papa, mama, Finn en Tom bestaat. Ze zullen hier in de toekomst natuurlijk over gaan vragen en daar zijn we ons ook op aan het voorbereiden. Veranderingen zullen gaan plaatsvinden. 
Maar hoe we ons leven in korte tijd hebben opgebouwd aan de andere kant van de wereld is toch echt iets wat we onze kinderen mee wil geven…leven in een land waar papa en mama eigenlijk niet vandaan komen, een andere taal naast de moedertong spreken. Kansen pakken die op je pad komen. Niet bang
zijn voor het onbekende. Situaties eigen maken en je niet meer onzeker hoeven voelen of je het
wel goed doet. 'Open minded' de wereld ingaan en nieuwe landen, culturen,
gebruiken en talen ontdekken. Dit is wie Michel en ik zijn en waar we onze kinderen aan bloot willen stellen.
Het is misschien idioot om dit te zeggen,
maar het volgende is iets waar ik elke dag een moment aan denk. Dat ik hoop dat wij
nog gezond, lang en een gelukkig leven mogen leiden…De impact van het verlies van
Dafne is immens. Als mijn goede vriendin, als maatje van Finn, als schakel tussen
vriendschappen…mijn kijk op het leven is voor altijd anders. Niet minder mooi,
maar wel anders. Ik ben zo dankbaar dat ik haar heb mogen leren kennen en dat ze ons met zoveel mooie, waardevolle herinneringen en lessen heeft achtergelaten. Voor altijd een plek in ons hart…x
