Suburban bliss...

Drie maanden na mijn laatste blog en ik heb eindelijk even wat tijd voor een update over ons leven in Oz....druk druk druk!!

Even bij het begin beginnen en dat is Jack die een operatie voor z'n oortjes heeft gehad. Hij had oorontsteking op oorontsteking en het was zo zielig om het kleine ventje elke keer te zien lijden. We hebben hem in november door een ervaren arts laten behandelen en sindsdien geen problemen meer gehad! Wel moet Jack nog voor een andere operatie onder zeil aanstaande maandag voor zijn piemeltje. Dit is een zelfde operatie die Finn met 9 maanden heeft moeten ondergaan om alles enigszins te reconstrueren na een niet volledige ontwikkeling van het plasbuisje en een niet ingedaald balletje...lekker plastisch allemaal, maar dit is tenminste duidelijk wat Jack heeft. Ik ben best zenuwachtig voor deze operatie, want hij moet weer onder volledige narcose en dat is erg vervelend voor zo'n kleintje.

Ik moet wel zeggen dat Jack zo ontzettend snel aan het ontwikkelen is sinds hij de operatie voor z'n oren heeft gehad. Hij had opeens meer balans en zat niet lang daarna rechtop. Nu probeert hij zich op te trekken aan de bank en voor je het weet loopt ie achter zijn broers aan.
Tom is nog steeds een ondeugende rakker met echte pestkoppen streken, dus dit is er eentje om op te letten. Hij is verder een heerlijk knuffel kind en geniet van zijn dagen op de kindy waar hij met zijn vriendjes speelt en veel activiteiten doet. Hij begint steeds meer te kletsen in zowel nederlands als engels, maar soms is er nog maar weinig van te begrijpen. Het komt allemaal vast goed met die twee talen (hoop ik dan).
Finn is heeelemaal klaar voor school! We hebben een aantal oefen middagen gehad en vanaf februari 2017 is het zover. 5 dagen in de week volle dagen naar school, met uniform en al. Ontzettend spannend en ook erg fijn voor mij om wat rust te hebben in huis. Finn en Tom zijn veel ruzie aan het maken op het moment en dan is het altijd goed om ze even te scheiden zodat ze allebei wat meer ruimte krijgen voor de dingen die ze willen doen.

Ik krijg zo natuurlijk ook wat meer ruimte om me bezig te houden met mijn eigen bedrijfje! Het gaat best goed zo (zeker de weken voor kerst) en verkoop veel! Het is wel echt een juggle om alle pakketjes mooi verpakt en op tijd op het postkantoor te krijgen (met vaak drie kinderen meezeulend), maar ik doe het echt ergens voor. Ik vind dit geweldig en het geeft me het gevoel van onafhankelijkheid, het motiveert me enorm....als je het echt wilt dan kun je het voor elkaar krijgen! Het is nu de tijd om te investeren in iets wat ik leuk vind om te doen, zodat als de drie jongens allemaal op school zitten ik wat om handen heb.

Michel doet het super goed op werk, maar heeft het heel erg druk naast alle veranderingen en chaos van afgelopen weken. Want ik vergeet eigenlijk een niet onbelangrijk gebeurtenis te vermelden en dat is dat we alweer drie weken in ons eerste gekochte huis wonen!!!! Whoohoooo! We hadden nadat ik
terug was gekomen uit Nederland afgesproken dat het kopen van een eigen huis een prioriteit is om zo de zuur verdiende centjes niet in andermans zak te stoppen, maar in ons eigen hypotheek en toekomst.

Na de financiën op een rijtje te hebben gekregen en wat huizen in de buurt te hebben bekeken, liepen we tegen dit huis aan...en we waren verkocht. We hebben toen een bluf bod gedaan (wat ver onder de verkoopprijs lag), maar dachten dat het een goede ervaring zou zijn om eens te kijken hoe dit proces verloopt, maar gek genoeg gingen ze bijna gelijk met ons bod akkoord! Wat een gevoel, je eigen huis inlopen en de tienduizend dingen zien die je wilt aanpakken, maar in ieder geval kunnen we zeggen "dit is van ons"! Het huis heeft karakter, staat op een heuvel dus veel wind, heeft een heerlijke tuin, een groot terras en genoeg ruimte voor al onze troep die we verzameld hebben in de afgelopen jaren...pfffff. Daar kwamen we maar weer achter na de zoveelste verhuizing. Maar nu even niet meer. We blijven hier voorlopig nog wel even hangen en zorgen dat de jongens een goede basis hebben wat als thuis voelt. Hier gaan we hun jeugd herinneringen maken die wij vroeger in ons ouderlijk huis hebben gemaakt en wat zo erg als thuis voelde voor ons.

Dat stukje van onze jeugd maakt ons, Michel en mij, echte nederlanders dat nooit zal veranderen. De ervaringen en herinneringen van vroeger die ons hebben gemaakt tot wie we nu zijn, die zullen de jongens hier gaan maken. We zeggen nog steeds niet dat we hier voor altijd zullen blijven, want niets is veranderlijker dan de mens, maar dit is waar we ons op ons gemak voelen en waar we onze jongens met een gerust hart kunnen laten ontwikkelen. Het leven is en blijft een groot avontuur en we zitten hier nu, dus waarom niet alles eruit halen wat eruit te halen valt! We leven in Australië wat voor velen een droom is en vaak zal blijven! Ik knijp mezelf nog steeds na 6 jaar hier te wonen, dat we dit mooie leven mogen leiden.

Ik hoop dat het jullie allen goed gaat. Tot een volgende blog.

Liefs

Reflections...

Een terugkijk op de afgelopen weken brengen een achtbaan aan emoties met zich mee... Ik ben zoals velen van jullie hebben gemerkt, twee weken in Nederland geweest samen met Jack. Dit was allemaal héél onverwacht en op het laatste moment geboekt, dus het spijt me als ik sommige mensen niet heb ingelicht en/ of heb kunnen zien.
Wat een fijne, maar ook intense tijd hebben we gehad. Jack deed het super goed tijdens de vlucht, maar daar maakte ik me ook het minst zorgen om. Voor mij was dit de eerste keer na Dafne's overlijden dat ik dezelfde reis ging maken. Ik wilde niet langer wachten om dit te doen, omdat het al zo lang in mijn hoofd speelt dat de angst om deze vlucht te maken alleen maar groter werd. Ik weet dat het raar is, aangezien ik in de afgelopen twee jaar al een paar keer heb moeten vliegen. Maar het was deze reis die het leven voor altijd veranderde...Vliegen zal nooit meer goed voelen en daar moet ik mee leren leven.
Na twee achterlijk lange vluchten, een vertraging en 24 uur verder waren we dan eindelijk daar. Na drie jaar!!!!! Het eerste gevoel wat in me opkwam na alle emoties die van binnen door me heen gingen tijdens de vlucht, was "ik wil gelijk weer naar huis!" Ik laat mijn andere twee kinderen en man achter en ze zijn zo ver weg. Zo ver! Dat gevoel hing nog een paar dagen om me heen samen met het onwerkelijke gevoel om weer zo dichtbij mijn familie en vrienden te zijn. Wat heb ik genoten van jullie gezelschap, warmte, gezelligheid, liefde en het even 'gewoon' samen zijn. Iedereen die ik heb gezien...jullie weten hoe ik over jullie denk, hopelijk blijven we tot we oud en grijs zijn vrienden en wat een groot cadeau om jullie weer even vast te mogen houden.
Thuis in Brisbane heeft Michel zijn beste beentje voor gezet en voor de kinderen gezorgd en daarnaast natuurlijk ook gewerkt. Het was soms best zwaar volgens mij, maar de kinderen zijn gek op hun papa dus het was allemaal goed. Maar god god god, wat was ik blij om weer thuis te zijn! Wat een bizar gevoel om je kinderen (voor maar 16 dagen) niet te zien, maar wat een extase om ze dan weer vast te kunnen houden. Ik ben een gezegend mens met al deze mooie mannen om me heen. Ik merkte gelijk toen ik weer thuis in Oz was, dat ik meer geduld had en ook minder hard was (dit gevoel is trouwens weer volledig weggezakt na alweer een maand thuis te zijn haha).
Wat ik ook uit deze reis heb meegenomen is dat Brisbane echt onze thuisplek is. We hebben een super mooi leven hier, we zijn van alle gemakken voorzien en ik zie geen reden om nu terug te gaan. Jullie begrijpen dat het gemis niet minder is, maar ik heb echt meer rust in mijn hoofd, wetende dat het oké is waar we zijn. Nederland is en blijft thuis, maar Australië is dat ook. Kan ik dit dan nu eindelijk na 6 jaar zeggen???!!!! Haha het heeft even geduurd, maar dit is wat ik voel. Ik denk dat thuis is waar je samen met je gezin bent. We zijn een geweldig leven aan het opbouwen met Finn die vanaf januari 2017 naar school gaat (hoeraaa), Tom die twee dagen in de week naar kindy blijft gaan en het daar geweldig vindt en Jack die zich aan het ontwikkelen is van hulpeloos klein baby'tje naar baby-af. De jongens hebben na onze terugkomst een kleine slaapkamer metamorfose gekregen, met Finn en Tom die samen op 1 kamer slapen en met Jack die naar Tom zijn oude kamertje is verhuisd...wat betekent dat Michel en ik eindelijk weer onze slaapkamer terug hebben, yay!!! En zo gaan we stapje voor stapje vooruit in ons avontuur als gezin van 5 in Aussieland.

We blijven trouwens nog een jaar in dit huurhuis wonen om dan hopelijk volgend jaar ons eigen huis te gaan kopen! Hier willen ze dat je een deposit van minimaal 5-10% hebt om zo de aankoop van een huis te mogen doen, maar we hebben gelukkig nog wat tijd om te sparen. Wat een spannende tijden zullen dat worden als we naar een eigen huis op zoek mogen gaan.
Michel heeft goed nieuws op werk gebied gekregen; hij heeft een mooie loonsverhoging en een flinke pluim voor z'n inzet van afgelopen jaar gekregen. Of zoals de COO het verwoordde 'they see a bright future for Michel at the Port of Brisbane'. Dutch Warehouse loopt ook lekker door, ik heb nog steeds gemiddeld 2/3 verkopen per week en geniet echt van de werkzaamheden voor mijn kleine bedrijfje, ondanks dat ik er veel meer tijd aan zou willen besteden. Maar first things first... de kindjes blij, gevoed en gewassen de dag door krijgen en voor ik het weet heb ik straks drie rakkers op school zitten haha.
Oh en nog wat meer foto's van Nederland (en Brisbane life) bij het tabblad photos.

Tot een volgende blog maar weer, veel liefs.

Organised chaos...

Dit keer een open blog over hoe het leven met drie kinderen onder 5 jaar wordt ervaren. Zoals jullie misschien al door hadden het is wat druk....ik probeer echt elke maand mijn blog bij te houden, maar het is me afgelopen tijd gewoonweg niet gelukt. Ook qua inspiratie ontbrak het er een beetje aan. Ik ga eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat ik dit allemaal zo zou ervaren, maar van 2 naar 3 kinderen is toch echt een ander verhaal dan van 1 naar 2. Nu ga ik uiteraard niet alleen maar zeuren over hoe zwaar het wel niet is, maar wel een over hoe het allemaal volledig in de sh*t kan lopen op sommige dagen.
Finn en Tom zijn schatjes naar Jack toe, dus dat is gelukkig geen probleem. Tom was wat ruig in het begin, maar begrijpt nu heel goed dat hij rustig kusjes en knuffels moet geven zonder Jack in huilen uit te laten barsten. Finn helpt me zo nu en dan als ik Jack even moet laten liggen en shhhhhst dan wat af om hem stil te houden...heel schattig om de zorgzaamheid in je oudste zoon naar boven te zien komen. Jack is ook echt een lieverd, alweer bijna 5 maand oud en doet leuk mee. Hij is eigenlijk altijd wel vrolijk, tenzij het tijd is voor slaap of melk. Dus als je het zo bekijkt is het allemaal goed te doen, maar er zijn van die dagen...
We hebben bedacht dat het waarschijnlijk wat heftig aanvoelt, omdat de kindjes qua leeftijd redelijk dicht op elkaar zitten. Finn gaat nog niet naar school, Tom zit in zijn 'tantrum two years' en Jack is volledig afhankelijk van mij en kan zichzelf niet langer dan een half uur vermaken. Dus ja, dat kan soms van die momenten veroorzaken. Maar goed, ik ben een hele trotse mama van drie prachtige jongens met elk hun unieke persoonlijkheid. Ik weet maar al te goed dat het hebben van drie gezonde kinderen een gift is en daar ben ik heel dankbaar voor.
We zijn in de tussentijd wel lekker een paar dagen naar Bundaberg geweest 5 uur ten noorden van Brisbane. Daar was een bagger project gaande en we bedachten ons dat het wel leuk zou zijn hier met z'n allen naartoe te gaan. Heerlijk even eruit, alhoewel het weer niet geweldig was. We sliepen in het dorpje Bargara, vlakbij Mon Repos, het wereldberoemde strand waar jaarlijks honderden schildpadden hun eieren komen leggen. Hier kun je het wonder van nieuw leven aanschouwen, honderden kleine schildpadjes die de grote oceaan inlopen en alle uitdagingen die hen te wachten staat aan zullen gaan. Helaas was het niet in het seizoen, maar dit strand alleen al is reden genoeg om een keer terug te gaan. Wat een magische plek!
Om even terug te komen op de persoonlijkheden van mijn jongens..Het fascineert me hoe verschillend de jongens nu al zijn. Ik heb het er vaak met mijn moeder over, of wij ook vanaf jong al zo verschillend waren. Ik denk dat de karaktereigenschappen die ik nu op merk hun leven flink zal gaan beinvloeden. Zo was ik vroeger een verlegen, onzeker meisje met een gemiddelde interesse voor heel veel dingen. Dat zie ik nu ook weer terug in hoe ik ben en wat ik doe. Ik ben nog steeds vaak onzeker over mijn kwaliteiten. Ik ben heel blij dat ik nu iets aan het doen ben wat helemaal van mij is. Zo leer ik mezelf uitdagen, voor mezelf opkomen en leer ik elke dag nieuwe dingen. Dit is MIJN project waar alleen ik kan falen of succes kan boeken. Ik heb altijd een springplank nodig gehad waarbij andere mensen mij dat duwtje gaven om zo weer een stap verder te komen. Hier in Australie heb ik niemand, behalve Michel, die mij dat duwtje kan geven. Wij delen alleen al zoveel met elkaar dat ik heb besloten dat ik dit echt alleen moet doen. Sommige zaken moet je niet met je partner willen delen om je relatie gezond te houden. Ik ben blij dat het nu zo gaat. Ik dwaal een beetje af merk ik, maar dit was meer een voorbeeld om te geven over karaktereigenschappen die we vanaf jongs af aan met ons mee dragen voor de rest van ons leven.
Finn zie ik als een hele gevoelige, zelfbewuste, kieskeurige, soms wat onzekere jongen. Wat hele mooie eigenschappen zijn, begrijp me niet verkeerd. Hij leunt erg op mij en is heel behulpzaam en kan gevoelens van andere mensen heel goed oppakken. Hij zal wel een klein beetje op mij lijken denk ik hihi. Tom daarentegen...Hij is niet van de details, vindt al het eten wat je hem voorschotelt wel prima, "want als ik honger heb wil ik eten" (kleine bouwvakker)...als hij iets wilt dan zal hij het je duidelijk laten weten, maar als er gedeeld moet worden geeft hij ook alles graag af. Kan ook heel moeilijk doen, maar is over het algemeen een vrolijke, 'don't fuss' jongen. Meer Michel denk ik of niet Karin :-)?? Jack lijkt een makkelijke jongen te worden, maar dat is nog lastig in te schatten. We zullen zien hoe hij zich ontwikkelt...
Ik denk er wel eens over na welke jongens bij ons in de buurt willen blijven later als ze volwassen zijn, of dat ze allemaal over de hele wereld verspreid zullen zijn. Ik hoop natuurlijk op het eerste, maar als ze hun vleugels willen spreiden dan snappen we dat natuurlijk heel goed. We kijken ook echt wel heel erg uit naar de volgende fase...de baby-af fase. Want poeeeee heeeee, het is erg intens deze eerste jaren. We doen het goed. Hoop ik. Op naar de volgende fase. We hebben er zin in!

Veel liefs van ons

Grow, grow, grow...

Alweer een maand voorbij en het kleine mensje genaamd Jack is opeens geen heel klein mensje meer. Morgen is Jack drie maanden oud! De jongens zijn ook alweer een jaartje ouder, twee en vier jaar!!! Deze maanden zijn gevlogen met alle groei perikelen die erbij komen. De kinderen zijn goed gewend aan zijn aanwezigheid, alhoewel de knuffels en kusjes soms nog iets wat ruig overkomen met huilen als gevolg. Ik zie het maar als iets moois, de liefde is voor hun kleine broertje. Jack is een rustige en tevreden baby, als mama kan je voor niks anders wensen dan dat met twee rond stuiterende toddlers erbij.

Finn wordt al echt een grote jongen. Hij is erg gevoelig en is heel erg op het thuis leven gericht. Hij wil het liefst bij mij zijn en spendeert graag tijd in en om het huis, op de fiets of in het park. Hij heeft het wel al over school; in Brisbane, Queensland gaan de kinderen pas vanaf 5 jaar naar school. Finn zal in januari 2017 starten en wordt er op de kindy/ kinderdagverblijf al een beetje op voorbereid.
Tom is een echte doerak en zo anders dan Finn! Tom trekt meer naar Michel toe en is lekker lomp af en toe...maar houdt ook heel erg van knuffelen wat Finn dan weer minder doet. Leuk om zo de verschillen naar voren te zien komen. Ik ben benieuwd wat de karakter trekjes van Jack zullen zijn. Ik zie ook dat Finn en Tom (ondanks het geruzie over speelgoed) veel meer naar elkaar toe trekken. Ze spelen veel met elkaar en rennen, lachen en stoeien zoals broers dat doen.

Michel en ik zijn erg gelukkig met elkaar, ondanks dat al onze tijd op gaat aan het zorgen voor de kinderen, de dagelijkse taken en ons werk. We hebben wel al sinds 3 weken twee lieve Nederlandse mensen in huis, Sharon en Mike. Zij zijn naar Brisbane zijn gekomen om werk te zoeken en zo hopelijk een leven op te kunnen bouwen in Australië. We kwamen met hen in contact via Leonie, een meid die ons wel eens hielp in Perth. Ze sliepen toendertijd nog op een campsite en ik stelde voor om tijdens hun zoektocht naar werk bij ons te verblijven. Zo kunnen zij ons een beetje helpen met de zorg voor de drie kinderen en zij hebben een lekker bed en douche om gebruik van te maken. Het werkt prima zo, het huis is vol, maar we houden allemaal van gezelschap en kunnen elkaar een beetje helpen. Ze hebben helaas nog geen baan gevonden en hun tijd tikt wel door; ze zitten op een tweede jaar Working Holiday Visa wat betekent dat er na dit jaar geen kans meer is om langer dan drie maanden in Australië te verblijven. We hopen op een succes voor ze!

Sharon is een creatieve meid die me graag helpt met al mijn webshop bezigheden en dat helpt mij weer om door te gaan en om manieren te vinden om mijn producten en naam wat meer bekendheid te geven. Ik moet zeggen...de verkoop gaat zo slecht nog niet. Ik verkoop gemiddeld 1 à 2 producten per week en ik hoop heel binnenkort op een aantal verschillende markten te kunnen gaan staan. Hier zal mijn concept zeker aanslaan, want zo hip is het hier allemaal nog niet. We zullen zien hoe dit allemaal gaat lopen.

Michel heeft een gesprek gehad met de CEO van de Port of Brisbane, want de General Manager van zijn afdeling zal binnenkort met pensioen gaan. De CEO liet blijken dat ze tevreden zijn met Michel zijn werk en dat ze hem vertrouwen willen geven in het nemen van grotere beslissingen. Hij heeft mogelijkheid om te groeien binnen de afdeling en dat is precies wat je wilt. Hij zit op een goede plek in een toch wat minder stabiele economie wereldwijd, dus dit zal voorlopig onze thuisbasis zijn.

Wynnum, de suburb waar we wonen, mag dan een beetje saai en beetje oubollig zijn voor de grote mensen, voor de kleine mensen is het een groot speelparadijs. Om de 500 meter een speeltuin, de baai om lekker te zwemmen, een rustige veilige buurt met een aantal goede scholen. Zo slecht hebben we het hier niet. Met anderhalf uur rijden zijn we in de Gold Coast of in de Sunshine Coast in het noorden. We hebben al flink wat gereden en gezien. In hoeverre we heel ondernemend kunnen zijn met een 2/3 maanden oude baby valt nog over te discussiëren, maar we houden niet zo van stil zitten haha. Dus we gaan gewoon. We wonen op 1 van de mooiste plekjes op aarde en hebben maar één leven. Ik kan niet wachten om ook Jack wat mee te geven van de avonturen die we hier (nog gaan) beleven.

Overall dus een happy feeling in huize Willemen. Ik ben benieuwd wat komende maand ons zal brengen. Zoals altijd, ik houd jullie ook dan weer op de hoogte van ons Aussie avontuur.

Veel liefs van ons vijfjes

And then there were five...

Geboren op 8 februari 2016 om 10:17am via een geplande keizersnede onze lieve, kleine Jack Hunter Willemen! Jack is een baby die zich nauwelijks heeft laten horen afgelopen 4 weken, maar er beginnen nu veranderingen plaats te vinden in zijn lichaam en daarmee heeft hij ook zijn stem ontdekt. Gelukkig zijn we wat gewend en als 'ervaren ouders' proberen we dit alles te overkomen...het slaapgebrek, de luiers, het gehuil (van Jack), het gehuil (van de andere twee die constant ruzie maken om van alles en niks), de soms wat ruige broers die kusjes en knuffels willen geven, de hoe-ga-ik-deze-dag-met-drie-koters-doorkomen dagen...dit is gelukkig allemaal maar tijdelijk en we proberen er het beste van te maken.

Opa en Oma Willemen hebben 3 geweldige weken met ons doorgebracht en zijn alweer bijna een week thuis. Wat een verdriet en gemis om elke keer maar weer afscheid te moeten nemen. Helemaal nu vooral Finn zich realiseert wie opa en oma zijn. We skypen daarom maar wat meer om het gemis wat te verzachten. Michel is ook weer aan het werk (was drie weken thuis na de geboorte), maar is gelukkig vaak voor 5pm weer thuis om me te helpen.

Een gezin in het buitenland starten heeft ons zo doen groeien en een realisatie gegeven wat familie voor ons betekent...je familie zijn de mensen die je moet koesteren met alle verschillen en soms onenigheid die er ook maar mocht zijn. Het is het gevoel om nog ergens toe te behoren wat voor ons zo belangrijk is. Australië is nu een deel van ons geworden met alle gebeurtenissen van de afgelopen 5 jaar, maar Nederland is dat net zo. Australië blijft een land waarbij het opbouwen van echte vriendschappelijke relaties met mensen die een andere cultuur en achtergrond hebben lastig. We zijn onlangs natuurlijk verhuisd en ik begrijp dat dat niet meehelpt, maar het blijft soms een wat oppervlakkig en eenzaam bestaan (hoe sociaal je ook bent)...Tuurlijk zit er weer een klein beetje gevoel van heimwee in dit verhaal (zoals altijd), maar is dat niet heel normaal na een baby te hebben gekregen en het allemaal weer alleen te moeten doen??

Hoe dan ook, we redden ons wel...zoals mijn moeder zou zeggen; "je bent een dappere meid en je kunt dit", dit is hoe het is. Michel en ik hebben de intentie om de drie jongens een mooie jeugd te geven met veel lessen om te leren en normen en waarden mee te geven. Ook om vrijheid te geven om te onderzoeken, te vallen en weer op te staan en open te staan voor alles wat de wereld te bieden heeft. We zijn begonnen met onze 'exploration' 5 jaar geleden en ik ben er van overtuigd dat onze jongens hiermee verder gaan als ze oud genoeg zijn. Australië is nu onderdeel van hun. Ook al wonen ze hier later misschien niet meer, ze zullen toch willen weten waarom ze er geboren zijn en wat hun ouders erin zagen om met niks naar het land Down Under te verhuizen. Ik hoop dat ze zullen vinden waar ze naar op zoek gaan...

Los van dit alles zijn we weer een beetje in het ritme aan het komen van werk, webshop opbouw en andere hobbies die ons leven, naast kinderen hebben, interessant maakt. Port of Brisbane heeft genoeg werk, dus Michel zit niet stil. Hij realiseert zich nu wel dat hij een andere passie het liefst als zijn werk zou willen beschouwen...namelijk het bouwen, opknappen en verkopen van fietsen. De bakfiets was echt maar een uitprobeersel, maar wat is ie er mooi uitgekomen toch??!!! Talentvolle man heb ik toch :). Het hebben van een fietsenwinkel en workshop zou toch wel echt een droom zijn. En dan het liefst ergens waar wij boven kunnen wonen zodat we dichtbij kunnen zijn. Misschien met een lunchroom/ winkel erbij waar ik mijn spullen en bakkies koffie kan verkopen....oooh wat is het mooi om te kunnen dromen.

Dromen zijn er om waar te maken...hiervoor zijn passie en enthousiasme vereist dus wat houdt
ons tegen!! Wij gaan verder met ons mooie leven opbouwen. Want het leven in Oz is en blijft ook een droom die uitkomt. De mogelijkheid om onze creativiteit zo te hebben mogen ontwikkelen is een geweldige uitkomst en we zullen niet stoppen dit verder uit te bouwen.

Life is too short to do the things you don't like doing, so better get to it everyone!!

Veel liefs van ons 5