Reflections...

Een terugkijk op de afgelopen weken brengen een achtbaan aan emoties met zich mee... Ik ben zoals velen van jullie hebben gemerkt, twee weken in Nederland geweest samen met Jack. Dit was allemaal héél onverwacht en op het laatste moment geboekt, dus het spijt me als ik sommige mensen niet heb ingelicht en/ of heb kunnen zien.
Wat een fijne, maar ook intense tijd hebben we gehad. Jack deed het super goed tijdens de vlucht, maar daar maakte ik me ook het minst zorgen om. Voor mij was dit de eerste keer na Dafne's overlijden dat ik dezelfde reis ging maken. Ik wilde niet langer wachten om dit te doen, omdat het al zo lang in mijn hoofd speelt dat de angst om deze vlucht te maken alleen maar groter werd. Ik weet dat het raar is, aangezien ik in de afgelopen twee jaar al een paar keer heb moeten vliegen. Maar het was deze reis die het leven voor altijd veranderde...Vliegen zal nooit meer goed voelen en daar moet ik mee leren leven.
Na twee achterlijk lange vluchten, een vertraging en 24 uur verder waren we dan eindelijk daar. Na drie jaar!!!!! Het eerste gevoel wat in me opkwam na alle emoties die van binnen door me heen gingen tijdens de vlucht, was "ik wil gelijk weer naar huis!" Ik laat mijn andere twee kinderen en man achter en ze zijn zo ver weg. Zo ver! Dat gevoel hing nog een paar dagen om me heen samen met het onwerkelijke gevoel om weer zo dichtbij mijn familie en vrienden te zijn. Wat heb ik genoten van jullie gezelschap, warmte, gezelligheid, liefde en het even 'gewoon' samen zijn. Iedereen die ik heb gezien...jullie weten hoe ik over jullie denk, hopelijk blijven we tot we oud en grijs zijn vrienden en wat een groot cadeau om jullie weer even vast te mogen houden.
Thuis in Brisbane heeft Michel zijn beste beentje voor gezet en voor de kinderen gezorgd en daarnaast natuurlijk ook gewerkt. Het was soms best zwaar volgens mij, maar de kinderen zijn gek op hun papa dus het was allemaal goed. Maar god god god, wat was ik blij om weer thuis te zijn! Wat een bizar gevoel om je kinderen (voor maar 16 dagen) niet te zien, maar wat een extase om ze dan weer vast te kunnen houden. Ik ben een gezegend mens met al deze mooie mannen om me heen. Ik merkte gelijk toen ik weer thuis in Oz was, dat ik meer geduld had en ook minder hard was (dit gevoel is trouwens weer volledig weggezakt na alweer een maand thuis te zijn haha).
Wat ik ook uit deze reis heb meegenomen is dat Brisbane echt onze thuisplek is. We hebben een super mooi leven hier, we zijn van alle gemakken voorzien en ik zie geen reden om nu terug te gaan. Jullie begrijpen dat het gemis niet minder is, maar ik heb echt meer rust in mijn hoofd, wetende dat het oké is waar we zijn. Nederland is en blijft thuis, maar Australië is dat ook. Kan ik dit dan nu eindelijk na 6 jaar zeggen???!!!! Haha het heeft even geduurd, maar dit is wat ik voel. Ik denk dat thuis is waar je samen met je gezin bent. We zijn een geweldig leven aan het opbouwen met Finn die vanaf januari 2017 naar school gaat (hoeraaa), Tom die twee dagen in de week naar kindy blijft gaan en het daar geweldig vindt en Jack die zich aan het ontwikkelen is van hulpeloos klein baby'tje naar baby-af. De jongens hebben na onze terugkomst een kleine slaapkamer metamorfose gekregen, met Finn en Tom die samen op 1 kamer slapen en met Jack die naar Tom zijn oude kamertje is verhuisd...wat betekent dat Michel en ik eindelijk weer onze slaapkamer terug hebben, yay!!! En zo gaan we stapje voor stapje vooruit in ons avontuur als gezin van 5 in Aussieland.

We blijven trouwens nog een jaar in dit huurhuis wonen om dan hopelijk volgend jaar ons eigen huis te gaan kopen! Hier willen ze dat je een deposit van minimaal 5-10% hebt om zo de aankoop van een huis te mogen doen, maar we hebben gelukkig nog wat tijd om te sparen. Wat een spannende tijden zullen dat worden als we naar een eigen huis op zoek mogen gaan.
Michel heeft goed nieuws op werk gebied gekregen; hij heeft een mooie loonsverhoging en een flinke pluim voor z'n inzet van afgelopen jaar gekregen. Of zoals de COO het verwoordde 'they see a bright future for Michel at the Port of Brisbane'. Dutch Warehouse loopt ook lekker door, ik heb nog steeds gemiddeld 2/3 verkopen per week en geniet echt van de werkzaamheden voor mijn kleine bedrijfje, ondanks dat ik er veel meer tijd aan zou willen besteden. Maar first things first... de kindjes blij, gevoed en gewassen de dag door krijgen en voor ik het weet heb ik straks drie rakkers op school zitten haha.
Oh en nog wat meer foto's van Nederland (en Brisbane life) bij het tabblad photos.

Tot een volgende blog maar weer, veel liefs.