Suburban bliss...

Drie maanden na mijn laatste blog en ik heb eindelijk even wat tijd voor een update over ons leven in Oz....druk druk druk!!

Even bij het begin beginnen en dat is Jack die een operatie voor z'n oortjes heeft gehad. Hij had oorontsteking op oorontsteking en het was zo zielig om het kleine ventje elke keer te zien lijden. We hebben hem in november door een ervaren arts laten behandelen en sindsdien geen problemen meer gehad! Wel moet Jack nog voor een andere operatie onder zeil aanstaande maandag voor zijn piemeltje. Dit is een zelfde operatie die Finn met 9 maanden heeft moeten ondergaan om alles enigszins te reconstrueren na een niet volledige ontwikkeling van het plasbuisje en een niet ingedaald balletje...lekker plastisch allemaal, maar dit is tenminste duidelijk wat Jack heeft. Ik ben best zenuwachtig voor deze operatie, want hij moet weer onder volledige narcose en dat is erg vervelend voor zo'n kleintje.

Ik moet wel zeggen dat Jack zo ontzettend snel aan het ontwikkelen is sinds hij de operatie voor z'n oren heeft gehad. Hij had opeens meer balans en zat niet lang daarna rechtop. Nu probeert hij zich op te trekken aan de bank en voor je het weet loopt ie achter zijn broers aan.
Tom is nog steeds een ondeugende rakker met echte pestkoppen streken, dus dit is er eentje om op te letten. Hij is verder een heerlijk knuffel kind en geniet van zijn dagen op de kindy waar hij met zijn vriendjes speelt en veel activiteiten doet. Hij begint steeds meer te kletsen in zowel nederlands als engels, maar soms is er nog maar weinig van te begrijpen. Het komt allemaal vast goed met die twee talen (hoop ik dan).
Finn is heeelemaal klaar voor school! We hebben een aantal oefen middagen gehad en vanaf februari 2017 is het zover. 5 dagen in de week volle dagen naar school, met uniform en al. Ontzettend spannend en ook erg fijn voor mij om wat rust te hebben in huis. Finn en Tom zijn veel ruzie aan het maken op het moment en dan is het altijd goed om ze even te scheiden zodat ze allebei wat meer ruimte krijgen voor de dingen die ze willen doen.

Ik krijg zo natuurlijk ook wat meer ruimte om me bezig te houden met mijn eigen bedrijfje! Het gaat best goed zo (zeker de weken voor kerst) en verkoop veel! Het is wel echt een juggle om alle pakketjes mooi verpakt en op tijd op het postkantoor te krijgen (met vaak drie kinderen meezeulend), maar ik doe het echt ergens voor. Ik vind dit geweldig en het geeft me het gevoel van onafhankelijkheid, het motiveert me enorm....als je het echt wilt dan kun je het voor elkaar krijgen! Het is nu de tijd om te investeren in iets wat ik leuk vind om te doen, zodat als de drie jongens allemaal op school zitten ik wat om handen heb.

Michel doet het super goed op werk, maar heeft het heel erg druk naast alle veranderingen en chaos van afgelopen weken. Want ik vergeet eigenlijk een niet onbelangrijk gebeurtenis te vermelden en dat is dat we alweer drie weken in ons eerste gekochte huis wonen!!!! Whoohoooo! We hadden nadat ik
terug was gekomen uit Nederland afgesproken dat het kopen van een eigen huis een prioriteit is om zo de zuur verdiende centjes niet in andermans zak te stoppen, maar in ons eigen hypotheek en toekomst.

Na de financiën op een rijtje te hebben gekregen en wat huizen in de buurt te hebben bekeken, liepen we tegen dit huis aan...en we waren verkocht. We hebben toen een bluf bod gedaan (wat ver onder de verkoopprijs lag), maar dachten dat het een goede ervaring zou zijn om eens te kijken hoe dit proces verloopt, maar gek genoeg gingen ze bijna gelijk met ons bod akkoord! Wat een gevoel, je eigen huis inlopen en de tienduizend dingen zien die je wilt aanpakken, maar in ieder geval kunnen we zeggen "dit is van ons"! Het huis heeft karakter, staat op een heuvel dus veel wind, heeft een heerlijke tuin, een groot terras en genoeg ruimte voor al onze troep die we verzameld hebben in de afgelopen jaren...pfffff. Daar kwamen we maar weer achter na de zoveelste verhuizing. Maar nu even niet meer. We blijven hier voorlopig nog wel even hangen en zorgen dat de jongens een goede basis hebben wat als thuis voelt. Hier gaan we hun jeugd herinneringen maken die wij vroeger in ons ouderlijk huis hebben gemaakt en wat zo erg als thuis voelde voor ons.

Dat stukje van onze jeugd maakt ons, Michel en mij, echte nederlanders dat nooit zal veranderen. De ervaringen en herinneringen van vroeger die ons hebben gemaakt tot wie we nu zijn, die zullen de jongens hier gaan maken. We zeggen nog steeds niet dat we hier voor altijd zullen blijven, want niets is veranderlijker dan de mens, maar dit is waar we ons op ons gemak voelen en waar we onze jongens met een gerust hart kunnen laten ontwikkelen. Het leven is en blijft een groot avontuur en we zitten hier nu, dus waarom niet alles eruit halen wat eruit te halen valt! We leven in Australië wat voor velen een droom is en vaak zal blijven! Ik knijp mezelf nog steeds na 6 jaar hier te wonen, dat we dit mooie leven mogen leiden.

Ik hoop dat het jullie allen goed gaat. Tot een volgende blog.

Liefs