Live and kicking!

There we are again! Ditmaal met bijzonder mooi nieuws vanuit de zonnige kant van de wereld! Michel en ik zijn 12 weken in verwachting van een (hopelijk) kerngezonde baby! Ach wat een onbeschrijflijk mooi iets is het om zo'n klein wondertje in je buik te mogen zien tijdens een echo...tranen in onze ogen zo fantastisch!

We moesten er even op wachten om dit bijzondere nieuws aan de grote klok te hangen aangezien de eerste 12 weken risicovol blijven. Maar voor velen konden wij het niet voor ons houden en hadden we het nieuws toch maar gebracht.
We komen er maar weer achter dat na een langere tijd weg te zijn van huis, je vooral op dit soort mooie momenten het thuisfront gelijk wilt informeren en op de hoogte wil brengen van wat er speelt. Veel mensen vroegen mij dan ook of de mogelijkheid dat ik in Nederland zou willen gaan bevallen bestond, maar ik ben er nu zeker van dat dat niet gaat gebeuren. Het is natuurlijk wel even uitzoekwerk zo in een nieuw land naar de opties en mogelijkheden die er zijn voor, tijdens en na een bevalling maar daar komt langzaam aan wat meer duidelijkheid in.
Australie heeft een zeer ver ontwikkeld en goed zorgstelsel waarbij de keuze aan de patiënt wordt gelaten of hij/zij prive of openbare hulp wilt ontvangen. We hebben gelukkig een Private Health Insurance en vanaf oktober dit jaar zullen wij ook volledig verzekerd zijn voor zwangerschap (er is een jaar wachttijd voor zwangerschapsgerelateerde health care bezoeken). We mogen straks dus zelf de keuze maken of we naar een openbaar ziekenhuis gaan of toch liever naar een privé ziekenhuis waarbij wat meer persoonlijke begeleiding wordt gegeven, maar waar er wel out of pocket expenses kunnen zijn. Dit geeft mij en Michel dus de rust en zekerheid dat we ons geen zorgen hoeven te maken over of de zorg wel net zo goed is als in NL.
En tuurlijk zullen er moeilijke momenten zijn, als we de bevalling doormaken en er geen mensen buiten de kamer in afwachting zitten te wachten. En tuurlijk vinden we het erg rot dat we niet van familie en vrienden op aankunnen...een advies van om de hoek, een oppas, een geruststellend schouderklopje dat we het goed doen...dit zullen we allemaal gaan doormaken. Maar we weten zeker dat we voorlopig prima zitten waar we nu zijn.
De lente begint er weer aan te komen! Op het moment van schrijven zitten we in de tuin met de parasol op en Michel sleutelend aan 1 van de fietsen die hij opknapt voor 1 van zijn collega's. Het is hoe je het went of keert een bijzonder mooi stukje van de wereld, met op dit moment minder zorgen, meer ruimte, meer vrijheid en ontelbare dromen die we willen onderzoeken, uitwerken en willen ervaren.
Gelukkig krijgen we wel bezoek vanuit Nederland binnenkort. Lindsay, Michel's zusje, komt zeker langs eind dit jaar en Rob (we hopen er nog steeds op Rob!) is hard bezig om het voor elkaar te krijgen om ons te bezoeken. We hebben al mooie uitstapjes gepland rond Kerst, waarbij de woorden roadtrip, bbq, zon, zee, strand en camperen centraal staan.
En deze zomer zal sowieso alles behalve saai worden. We hebben zo langzamerhand een leuk stel mensen om ons heen verzameld die net zoals wij van gezelligheid houden. We hebben onlangs nog een weekendje weg gehad met Rhys (collega Michel) en vriendin Yvette en Rachel (ook collega Michel) en Italiaanse vriend Marco in Bindoon (1,5 uur rijden noordoostelijk van Perth) waar we een huisje voor 6 hadden gehuurd op een mooi stuk land (zie foto's).
En we zijn een stel Nederlanders tegen gekomen bij ons lievelings-koffie tentje Yelo! Werner en Daphne heten ze en ze wonen net zoals wij bijna een jaar (!!) in Perth begin volgende maand. Zij hebben ook weer een Nederlander in hun vriendenclub die met een Australische getrouwd is en zo breid je sociale netwerk zich elke keer weer een beetje meer uit. Het zijn de de eerste Nederlanders die we hier tegen zijn gekomen en toch geeft dat een klein beetje vertrouwdheid met zich mee...de gesprekken gaan al snel over hele andere dingen dan de gesprekken met onze Australische vrienden en tja misschien lig je wel gewoon net iets meer op dezelfde golflengte. Het zal vast allemaal wel met onze cultuur en achtergrond te maken hebben.

Oh ja, het is natuurlijk alweer even geleden, maar de Thailand foto's staan ook op de blog site onder het tabblad Photos. Deze vakantie was leuk, maar de 2e dag van de vakantie kwamen we er achter dat ik zwanger ben en dat gaf de hele 3 weken toch een andere wending. We wilde het liefste naar Perth om even thuis te kunnen zijn, naar de dokter te kunnen, mensen via Skype te spreken etc., maar uiteindelijk hebben we er het mooiste van gemaakt. We zijn nu in ieder geval heel blij om weer hier te zijn, want Perth voelt echt als thuiskomen.
We hebben wel plannen om volgend jaar met z'n drieën (als alles goed gaat) richting NL te komen. Michel is dan 1,5 jaar niet thuis geweest en we kunnen dan waarschijnlijk niet wachten om het kleine, grote wondertje aan familie en vrienden te showen! We houden jullie op de hoogte :-).
Voor nu is dit het weer even. We zullen het volgende bericht hoogstwaarschijnlijk de tweede (18/20 weken) echo hebben gehad en dan weten we ook wat het wordt! En nee we zullen dit niet voor ons houden, dus ook met jullie delen wat het zal worden. We genieten er met volle teugen van en zijn maar al te trots en gelukkig dat we dit met elkaar mogen delen. Het is het mooiste wat er is, zwanger zijn van de persoon waar je zoveel van houdt!

Heel veel liefs vanuit Down Under

Michel en Annemarie