Een goede dag allemaal! Onlangs nog met je familie gebeld/ gemaild/ afgesproken? Voor de meeste zal het antwoord 'ja' zijn en dit geldt ook voor mij. Maar om toch een keer de focus te leggen op wat familie voor mij betekent wilde ik hier wat in één van mijn blogs over kwijt. De uitspraak: 'familie kies je niet, je vrienden wel' zal voor iedereen als bekend in de oren klinken. Ik vind dit een uitspraak met een nogal negatieve ondertoon en ondanks dat er soms een kern van waarheid in zit, wil ik toch in de verdediging gaan om familie ansicht in een positief daglicht te zetten. Ik denk namelijk vaak aan vroeger en aan alle tijd die ik met mijn familie heb doorgebracht en heb een hoop goede herinneringen aan deze tijd. Samen met mijn broers kattenkwaad uithalen, met z'n allen op de boot over het IJsselmeer, Sinterklaas vieren met cadeau's en surprises, discussies aan tafel…allemaal herinneringen die mij soms met weemoed terug laat denken aan die tijd als gezin bij elkaar. Tuurlijk, tijden veranderen en iedereen krijgt zijn eigen leven; met kinderen, een druk sociaal leven en/ of hobby's, werk verplichtingen en ga zo maar door. Daarnaast woont niet iedereen om de hoek van elkaar en kan dit soms leiden tot het wat minder vaak contact met elkaar hebben. Ondanks dit allemaal ben ik ontzettend blij met mijn familie en mis ik hen elke dag...
Want ik ben écht ver van huis, van wat vertrouwd en eigen is en ben mij in de laatste drie jaar maar al te goed gaan realiseren wat het hebben van een familie betekent. Niet alleen de familie die we thuis hebben achtergelaten maar ook de familie of het gezin wat wij aan het creëren zijn hier in Australië. Mijn familie is gelukkig nog compleet….mama, papa, m'n twee broers..iedereen is nog in levende lijve, gezond en fit. Ik kan hier enorm dankbaar voor zijn. Maar soms kan het me ook zo verdrietig maken dat ik zo ver van hen vandaan ben. Want vroeger….vroeger nam ik het maar voor lief dat mijn familie er was, zij die er altijd voor mij waren en om op terug te vallen (zeker in mijn jongere jaren) en al mijn vrije tijd mee door te brengen. Tegenwoordig mag ik blij zijn als ik hen allemaal 1 keer in de twee weken spreek...oké, mijn moeder en ik spreken elkaar wat vaker. Maar het is zo'n gekke gedachte dat alles wat mijn ouders voor ons opgebouwd hebben, een vaste basis, onderdak, opleiding, geborgenheid en veiligheid etc. wij nu allemaal zelf aan het creëren zijn…met ons eigen gezin. En dat ik nu niet dichtbij mijn broers en ouders kan zijn om dit met hen te delen is iets wat mij diep raakt. Tuurlijk, we Skypen en delen zo nu en dan onze gedachten en dagelijkse dingen met elkaar…maar vergeet niet dat dit echt niet hetzelfde is als bij elkaar over de vloer komen en 'zomaar' even binnen komen vallen wat me zo heerlijk lijkt om te kunnen doen nu.
Het feit dat we allemaal kindjes krijgen en zij allemaal neefjes (en misschien ooit nog nichtjes in de toekomst??) voor elkaar kunnen zijn, dat is toch een geweldig iets? Want ook al kies je je familie misschien niet uit, je zult altijd een bloedband met elkaar houden. En dat is alles waard. Ik heb nooit een hele 'close' band met hen gehad, lees; een-ik-bel-dagelijks-en-we-zien-elkaar-vijf-keer-in-de-week-relatie. Maar gewoon een gezonde relatie band waarin we elkaar op de hoogte hielden van al ons wel en wee. En dat is iets wat ik nu ontzettend begin te missen. Want het krijgen van kinderen verandert echt iets in je leven! Ik kan het misschien niet zo goed uitleggen of omschrijven maar ga het toch proberen. Want een kind krijgen en daar de zorg voor hebben en de liefde….ja de overweldigende liefde die je voor je kind hebt, dat is iets wat ik nog nooit heb ervaren. Dat is wat je leven voor altijd anders maakt. Het kan me niks schelen dat er nu mensen zijn die denken: "daar heb je er weer eentje die niet anders dan vol lof over haar kind en rol als moeder praat", want wacht maar tot je het zelf ervaart. Ik zal mijn leven geven voor mijn kind(eren) en zal er ook alles aan doen om hem/ hen een toekomst te geven zoals ik die ook van mijn ouders heb gekregen.
Ik ben zo ontzettend benieuwd hoe Finn zal reageren op zijn broertje en of hij zijn jeugd ook zo intens zal beleven met hem. Ook vraag ik me af of de kleintjes er ooit problemen mee zullen hebben dat we straks misschien weer in NL wonen of misschien nog wel in Oz. Wat zal dit voor hun betekenen? Zullen ze nog te jong zijn om zich te realiseren dat ze in een ander land dan Nederland geboren zijn? En zal dit invloed op hun manier van doen en denken hebben? Als moeder zijnde komen dit soort onderwerpen vaak in mijn hoofd op. Maar niet alleen voor hen, ook voor mij en Michel is dit een terugkomend onderwerp waar we altijd weer wat over te zeggen hebben.Iemand zei ooit tegen mij dat Finn voor altijd een beetje anders zal zijn omdat hij in het buitenland geboren is…tenminste niet anders, maar hij zou zich later wel kunnen gaan afvragen hoe het dan is waar hij is geboren (als we hier niet meer wonen) of andersom, hoe NL is en wat die cultuur voor hem betekent. Met als gevolg dat hij zijn vleugels uit zal slaan om op zoek te gaan naar antwoorden. Dit lijkt nog heel ver weg, maar dat moment zal een keer komen, dat onze kinderen weg zullen vliegen op zoek naar hun doel en missie in het leven…Ik zal hem altijd stimuleren om dit ook te gaan doen. "Be brave, take risks, nothing can subsitute experience". Onderneem, ontdek en bewonder. Zo kom je erachter wat je wilt in het leven en wat bij je past. Want zonder de ervaring van de afgelopen jaren, zouden Michel en ik altijd blijven gissen naar hoe het zou zijn geweest als we naar het buitenland zouden gaan en hierdoor altijd dat stuk van onszelf blijven missen….Dankbaar en optimistisch kijken wij de toekomst in, with an open en flexibel mind that is. Zo kunnen wij het leven aan en zal niks een te groot obstakel zijn…
Nog 6 weken (officieel) te gaan, maar wie weet is deze jongeman ook eigenwijs en blijft hij lekker zitten waar hij zit. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.
Liefs van ons drie
