De titel die ons leven beheerst op het moment van schrijven.. Maar nu is het de vraag, willen we nog meer verandering en weer opnieuw beginnen, met alle opstart problemen en uitdagingen die zich zullen gaan voordoen? Of kiezen we voor rust, regelmaat en "even niks"? Ons grootste dilemma dusver, met natuurlijk het verlies van Dafne en het gemis van familie en vrienden in ons achterhoofd.Want wat als we teruggaan naar NL? Wat zal ons dit geven?
*Het allerbelangrijkste is dat we dichter bij jullie allemaal zijn. Dit wil niet zeggen dat we jullie dan ook dagelijks zien, maar het feit dat de reistijd verkort is van 24 uur naar gemiddeld 24 minuten is echt een plus. En dichterbij de mensen die voor ons nu letterlijk ad andere kant vd wereld wonen (you know who you are ;).
*De kleine dingen die ik mis (en misschien wat romantiseer) zoals op de fiets naar de winkels, bakkie op de Grote Markt, kerst in de kou, de Albert Heijn en de Hema.. hmmm ik kijk er nu eigenlijk zelf een beetje van op, maar dit is waar ik aan denk als ik NL voor me schets. Dat is het hem nou juist. Het land is niet het gemis maar de mensen...dat is waar het allemaal vandaan komt.
Wat zal NL ons ook geven?
*Meer onzekerheid op werk, woon en financieel vlak
*Minder ruimte
*Minder zon... en geloof me dat valt zwaar
*Een opstart/ aanpas/ gewenningsfase die gemiddeld een jaar tot twee jaar zal duren (denk aan inschrijving gemeente, huis huren/kopen, auto aanschaffen, zorgverzekeringen, scholen
Wat ik geleerd heb (of eigenlijk dus nog niet) is wanneer de emoties hoog oplopen, je beter je nog niet uit kunt spreken over dingen die je dan op dat moment het liefste wilt laten gebeuren. Wij hebben uitgesproken dat NL ons thuisland weer zal worden, misschien binnen twee jaar alweer. Maar nu we er beiden achterstaan terug te willen, ga je ook de goede kanten van het leven hier bekijken (maar vooral meer waarderen). Het emigratieproces is zo intens en maakt mij zo wispelturig, het is echt ongekend. Maar dat komt omdat beide opties hun voors en tegens hebben. De vier jaren in Australië hebben ons dusdanig beïnvloed dat het niet zomaar meer een beslissing is van "ja, nu weten we het zeker dat we terug willen!".
Het is niet alleen de lifestyle, maar vooral ook het feit dat wij als gezin (eerst Mies en ik alleen) alles van scratch hebben opgebouwd. Onze bankrekening was de eerste maanden in Oz zo goed als leeg, ons eerste huisje had vooral veel bij elkaar geraapte meubelstukken en vrienden hadden we al helemaal niet. Maar kijk nu eens na 4 jaar waar we wonen met onze prachtige kinderen, wat een goede baan Mies heeft, een fijn thuis we hebben gecreëerd en toch ook het netwerk wat in de jaren is opgebouwd is benoemenswaardig. Alleen ik ben mijn stuk vangnet kwijt. Mijn rots (naast Michel natuurlijk) in de branding, Dafne. Dat maakt nu de keuze waar voor we staan zo verdomde moeilijk (excuse my French). Vijf vriendinnen zijn weg uit Perth of staan op het punt te vertrekken. En een week geleden zei ik nog tegen Mies "moet ik dan wéér helemaal opnieuw beginnen met relaties opbouwen?" Het antwoord is ja.. Hoe hard en moeilijk dit soms ook is. Dit is waar Oz voor staat. Een cultuur van mensen die komen en gaan, omdat het hier nu economisch gezien een stuk beter gaat dan in veel andere delen in de wereld.Want ondanks de intensiteit van het gemis van iedereen in NL...ons gezin en hun welvaren gaat voor alles. Ik wil op dit moment even helemaal geen verandering, omdat niemand hier nu baat bij heeft. Ik wil hier alleen door mijn verdriet heen en niet "vluchten" omdat dat dat het prettigste lijkt om nu te doen. Want dat is wat misschien rationeel gezien het beste lijkt, maar diep in mijn hart weet ik dat ik hier alle herinneringen heb liggen met Dafne en niet in NL. Diep in ons hart weten we ook dat we zo'n goed bestaan hebben opgebouwd, dat we hier niet zomaar afstand van kunnen doen. We moeten een gedegen plan hebben voordat we terug komen, met een vaste baan waar we van op aan kunnen als basis.
Zoals jullie begrijpen zal dit "wikken en wegen" proces nog even voortduren, maar het delen hiervan geeft mij meer rust. Ik neem jullie graag mee in dit bijzondere, soms verdrietige, soms intens gelukkige avontuur wat wij mogen beleven. Ik heb het gevoel dat ik alles moet verantwoorden naar anderen toe, maar weet dat dit niet zo is. Het is óns leven en dus ook onze keuze om te doen wat goed lijkt. Ik ben er voor nu uit dat hier blijven ons voorlopig meer rust zal geven, dan het hele voorbereidingsproces om te remigreren nu al in te gaan. Zo kunnen we ook niet meer genieten van ons bijzonder mooie thuisland Australië.Tijd geeft ons de mogelijkheid om te helen, te overdenken, te genieten, te laten, te geven, te nemen en gewoon om te zijn. En dat is wat ik nu wil, gewoon even zijn en niets anders...
Liefs van ons vier
Geen opmerkingen:
Een reactie posten