What did just happen over the last few weeks....? Een nieuwe baby in ons leven, schoonouders op bezoek, een meid die we niet kende in ons huis als hulp, mama en Margreeth op bezoek en nu....nu alweer 3 weken in Esperance. 
A lot has happened so it seems....op dit moment zitten we nog middenin ons avontuur hier in het mooie dorp aan de Indische Oceaan. Ik prijs me elke dag gelukkig als ik de knop van de rolgordijnen indruk en deze glijden naar boven met dan een uitzicht op....
Ja is het niet prachtig!? Wie wil nou niet zo elke dag wakker worden. Maar het geluksmomentje wordt nog eens versterkt als ik naast ons bed in mijn kleine man z'n ogen kijk en die dan oplichten van blijdschap. En dan nog die andere kleine man die maar al te blij is om mij en zijn broertje een dikke kus te geven. Yes, life is sweet down here, maar ook hard werken met twee mannen om voor te zorgen. Marleen, ik kan alleen maar zeggen dat ik je heel erg dankbaar ben voor al je hulp en je goede zorgen voor onze mannetjes de afgelopen weken. Die zijn helemaal blij met jou...je weet onderhand beter hoe Tommy stil te krijgen dan Michel (maar dat neem ik je niet kwalijk hard werkende man van me...:).
Zoals ik al zei, het is geweldig om hier te zijn, maar een hunkering naar een wat normaler en rustiger leven back in Perth is er zo langzamerhand wel. Eventjes samen na een lange en drukke dag en de weekenden samen vrij en het huis weer tot ons zelf hebben lees; ons eigen huis....ja dat is wel weer iets om naar uit te kijken. Marleen zal 5 juli vertrekken en wij zullen hier blijven tot het project is afgerond en de boot op weg naar Fremantle is. Dan zullen we met een huurauto langs de kust terug rijden naar Perth. Een week of wat zullen we hierover doen, dus zoals het er nu uitziet zijn we voorlopig nog niet terug.
Soms ben ik het wel een beetje zat om van huis weg te zijn en niet onze vrienden uit Perth in de buurt te hebben, maar ik probeer elke dag een klein geluksmomentje te vinden. We zitten hier nu op deze prachtige plek en hebben zo lang hulp gehad...allemaal dingen om dankbaar voor te zijn. Maar toevallig zei ik vandaag nog tegen Marleen...nu het in NL zomer is, het Nederlands elftal maar blijft winnen en de spanning stijgt en gezelligheid in de kroegen en op het strand te vinden is...hmm ja dan zou ik wel even daar willen zijn. Mijn gezin is me alles waard, maar je onder andere mensen bevinden en misschien een middag/ avond zonder kids is iets wat ik nauwelijks tot niet heb meegemaakt tot dusver. Maar goed, genoeg geklaag....het is nu zo en niet anders en over een paar jaar zou ik waarschijnlijk willen dat de kinderen juist meer tijd met ons zouden doorbrengen. We gaan in ieder geval uitkijken naar december aangezien het niet ons zal gaan lukken om in september naar NL te komen. Dan zal onze kleinste man alweer 8 maanden zijn! Time flies...
Liefs van ons vier
Geen opmerkingen:
Een reactie posten