Vroeger had ik tijd voor een heleboel dingen....Mijn Tripadvisor page bijwerken, de nieuwste artiesten zoeken op iTunes en bij Plato in Den Haag rondstruinen op zoek naar nieuwe muziek. Al fietsend en dagdromend een rondje strand, duinen, Den Haag doen. Een bakkie koffie op de Grote Markt met een krantje erbij. Nadenken over welke vakantiebestemming ik zou willen inplannen, het NU.nl checken voor het actuele nieuws....Tegenwoordig heb ik geen eens tijd om s' ochtends naar het toilet te gaan, want Finn staat bijna springend naast me "mamaaaaaaaa melk!!" Hij praat nog niet, maar weet me heel goed duidelijk te maken wat hij wilt :-). Prioriteiten veranderen, maar nu vraag ik me af, is dit nou allemaal zo erg? Het niet meer hebben van die tijd om dingen voor jezelf te kunnen doen gewoonweg omdat je kind prioriteit nr. 1 is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het hebben van deze rol in mijn gezin als erg prettig ervaar. Ik weet en ervaar daarnaast ook dat sommige dingen niet meer zo belangrijk voor me zijn en mij dus ook niet meer die voldoening geven zoals vroeger.
Nu ben ik bijvoorbeeld nog wel een redelijke sportfanaat, maar Finn naar de sportschool crèche brengen en daar dan in slaap valt omdat er te weinig krachten zijn om hem te entertainen... Nee, daar voel ik me schuldig over. Daarom maar even geen sportschool meer. Je moet je eraan overgeven, want als je mama bent wil je het goed doen en met volledige overgave toch? En zoals ik al veel moeders hoor zeggen, "Voor je het weet zijn ze naar school en zie je ze de hele dag niet meer". Vriendjes en vriendinnetjes hebben dan een hoofdrol in hun leven en tja ouders zijn er dan nog om eten te geven, van een slaapplek te voorzien en zo nu en dan een weekend mee door te brengen. Dus ik heb me voorgenomen volop van Finn te genieten en er voor hem te zijn. Mijn tijd komt wel weer. Dit wil dus niet zeggen dat ik mezelf volledig op de laatste plek zet, maar het is zo veel leuker om voor iemand te zorgen dan alleen voor jezelf. Ja, dat is het echt! Je partner, ok... die is oud en wijs genoeg om (veel) dingen zelf te doen, maar je kind(eren) wil(len) maar één ding en dat is papa en mama om hun te vermaken. En dus vallen heel veel zaken een beetje in het niet. Ik klink vast als een stereotype moeder die het alleen nog maar over haar kind kan hebben, maar iedereen die papa/ mama is weet precies wat ik bedoel.
In the meantime ben ik zeker nog wel met andere zaken bezig, zoals het voorbereiden voor de IELTS-test die ik in augustus heb. En de PR aanvraag voorbereiden. Of het bedenken van wat voor andere leuke producten ik nog meer zou kunnen verkopen wanneer de verkoop van de matten een succes is (dit projectje staat nog wel in de wacht).
En de voorbereidingen voor onze afspraak bij de registrary office of Marriage...want ja ja...het gaat gebeuren! Het gaat op minder romantische manier, maar Michel en ik hebben toch besloten om elkaar het ja-woord te gaan geven in Perth. We wilden graag wachten tot we het feest en de ceremonie zoals we dat in ons hoofd hebben kunnen doen, maar helaas gaat dat nu niet lukken. Dat moment komt zeker in de toekomst wanneer we wel de tijd en het geld hebben. Zeer binnenkort gaan we bij het kantoor langs waar ze alle documenten zullen checken en als alles in orde is, zullen we op z'n vroegst een maand later kunnen trouwen. Wat zijn we heel volwassen aan het worden als je het zo bekijkt he...kindjes krijgen, trouwen, samen een huis...mooi toch alemaal?!!
Michel heeft het erg druk op werk en komt net terug van een dag Sydney. Het Elizabeth Quay project gaat 99,9% zeker door, dus dat is een goed vooruitzicht. Veel voorbereiding gaat eraan vooraf, zeker omdat het een state government project is. Een hoop bureaucratie waar hij zich doorheen moet worstelen, maar hopelijk is dit het wel allemaal waard. Mijn lieve man (in spe) wordt ook nog eens 30 jaar op 5 augustus! Om dit te vieren hebben we onze vakantie naar Bali geboekt begin september waar we heerlijk 2 weken in een villa met zwembad en goed gezelschap zullen gaan vertoeven. Een mooie manier om je dertigste verjaardag te vieren lijkt mij :-). 
We merken dat je je prioriteiten lijst zo met kind toch flink moet aanpassen, waardoor het soms lijkt dat je in een volledige sleur terecht bent gekomen. Ik weet niet of ik dat alleen heb, maar de dagen lijken soms wel heel erg op elkaar en s'avonds als Finn naar bed is, dan kijken Mies en ik elkaar aan....zo weer een dag voorbij. Niet dat het erg is dus, maar we hebben ervoor gekozen om zo het leven te doorlopen op dit moment. Zonder hulp van familie die in de buurt wonen en eigenlijk ook bijna nooit van babysitters, die wat tijd voor elkaar wel mogelijk maakt.
Finn weet op deze manier wel precies wat er op de dag gaat gebeuren en doet ook nooit moeilijk hierover. Dat is toch iets waar wij naar streven. Dat betekent alleen wel regelmaat, regelmaat, regelmaat...voor ons werkt dit, terwijl het voor andere misschien totaal niet werkt. Het is onze prioriteit om Finn een goede basis te geven van rust, thuisgevoel, van liefde en geborgenheid. De rest....de rest is niet (meer) belangrijk. Onze tijd komt vanzelf wel weer. We weten nu dat we bij elkaar willen zijn en blijven en daar is een goede basis voor nodig. De bouwsteentjes worden zo beetje bij beetje gelegd...met een mooie toekomst in het vooruitzicht.
Liefs van ons drie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten