Home sweet home...

En daar zijn we weer, terug in het zonnige doch koude Perth. Nederland had niet de meest zonnige dagen voor ons in petto, maar daarvoor kwamen we ook niet. We kwamen om onze ouders te verrassen en een verrassing was het zeker. Omdat Michel werk te doen had in NL hebben we besloten om met z'n drieën richting NL te vliegen. Finn is nog onder de twee, dus dan hoef je nog niet de volle prijs voor een ticket te betalen, Michel's vader zou 60 worden en Finn's neefje Jelle was net geboren....genoeg redenen om nu nog een keer die kant op te vliegen. Onze ouders waren zeer verrast en helemaal blij om ons even in hun midden te hebben. Wij hebben ook ontzettend genoten van de gezelligheid met familie en vrienden en om weer even in onze vertrouwde omgeving te zijn.

Maar jeetje wat een avontuur weer met zo'n kleine in het vliegtuig. Finn paste bij lange na niet meer in de bassinet/ wieg, maar ondanks dit hadden we er toch 1 gereserveerd. Dit was helaas niet helemaal goed bevallen en omdat Finn niet meer paste had ik hem op de grond gelegd om hem toch te laten slapen. De stewardess kwam mij vertellen dat dit niet mocht, maar ik was ten einde raad. Finn zou nooit op onze schoot in slaap vallen en legde uit dat zij met een oplossing moest komen om eindeloos gehuil te voorkomen. Gelukkig konden ze ons van stoelen verwisselen met twee medepassagiers en kon Finn op een stoel in het midden van ons slapen. Maar voorlopig geen vlucht meer van langer dan 12 uur en twee vluchten achter elkaar. Het is even mooi geweest. Daarbij hebben wij nu de behoefte om dichter bij huis te blijven.


Want Nederland, we houden van je en van alle mensen die ons lief zijn, maar het is nu tijd dat we alle energie in Australië en haar mensen gaan steken. We hebben het gevoel dat we hier thuis zijn en dat we de komende jaren flink zullen moeten investeren om een nog mooier paradijsje te creëren voor ons gezin. We hebben ontzettend genoten van de tijd die Michel en ik samen konden doorbrengen, mede dankzij oma & opa Willemen, die met veel liefde op Finn wilde passen. Die tijd samen is zo ontzettend belangrijk en dat zullen we hier proberen door te zetten. Even de handrem erop en samen wat doen helpt zo om de stress van alledaagse taken van ons af te schudden. We hebben ook zo genoten van de tijd die we met onze dierbare vrienden en familieleden konden doorbrengen. Na drie jaar weg zijn, maar dan toch nog zo'n band hebben met deze mensen, betekent heel veel voor ons. Het geeft ook aan dat afstand een relatie niet hoeft te beïnvloeden. Daarom kunnen we nu met volle overtuiging zeggen dat we hier willen zijn.


Ik zal me binnenkort gaan inschrijven om de IELTS test (English Test) te gaan doen, zodat we straks met de Permanent Residency verder kunnen. Als alles goed gaat kunnen we de aanvraag op redelijk korte termijn de deur uitdoen. We kwamen wel tot de conclusie dat het makkelijker zou zijn als ik de achternaam Willemen zou hebben...niet alleen voor de aanvraag van de PR ook bij het hebben van kinderen en het opzetten van een testament etc. Dit is iets waar we even onze gedachten over moeten laten gaan...:-).

Verder hebben we een volgend tripje naar Bali in het vooruitzicht waar we ontzéttend naar uitkijken. Gelukkig maar 3,5 uur vliegen en we hebben een mooie villa gehuurd niet ver van de leuke restaurants en mooie stranden af, dus dat zal genieten worden. Mariel, Werner en Dafne zullen met ons mee gaan, dus dat zal zeker gezellig worden.

Ik heb eigenlijk verder niet zoveel te vertellen, ondanks dat we een paar hele drukke weken hebben gehad. Nederland heeft ons in laten zien wie we zijn, maar ook waar we nu staan en dat is het belangrijkste. Leven in het NU (zoals Eckhart Tolle schrijft) en dan wel zien wat er op je pad komt. Positief blijven in soms stressvolle en moeilijke tijden en elke dag even stil staan bij alles wat je hebt en niet blijven hangen in wat je niet hebt. Ik kan dus zeggen, ja ik ben gelukkig en blij met mijn leven. Ik heb een fantastische partner die een geweldige vader voor mijn kind is. Meneertje Finn is een geschenk die me maar weer laat inzien dat de kleine dingetjes tellen, want voor hem is het zien van Bananas in Pyjama's op TV een highlight van de dag. De nieuwe zandbak met schepjes maakt hem een blij kind en meer heb je toch ook niet nodig. Liefde, warmte en geborgenheid. Een huis om in te leven en mensen om je heen die er voor je zijn en van je houden. Yes, life is good.

Liefs van ons drie x

P.s. Foto's zijn te bekijken op de bekende plek :-)