Iedereen wil op z'n minst een klein beetje controle hebben over z'n leven. Om te kunnen functioneren en een prettig leven te kunnen leiden zonder al teveel zorgen. Voor mij geldt: controle over hoe de dag verloopt (Finn wakker, eten, weer op tijd een middagslaapje, hmmm wat te eten voor vanavond etc etc.), controle over hoe de toekomst in te delen (nog een kleintje erbij om het allemaal maar in één keer gehad te hebben, financieel alles op een rijtje, werk, een huis kopen of huren etc.).
Soms kan ik het niet laten om even door andermans Facebook updates heen te lezen of ik word door muziek van vroeger mee teruggenomen naar mijn leven wat ik in NL leidde. Het lijkt wel of ik er zo ver vanaf sta nu, dat ik mezelf af en toe niet terug herken en de controle kwijt ben geraakt over mijn oude ik. Het leven is nu zo gericht op anderen, dat ik me afvraag of ik mijn leven heel erg veranderd zou hebben als ik in NL kindjes had gekregen en daar onze toekomst aan het opbouwen was. Die controle ben ik echt kwijt. Maar komt dat omdat ik nu hier woon? Of omdat ik kinderen heb? Of gewoon omdat je ouder wordt…? Ik zie mensen uit Den Haag feestjes afgaan, gezellig dingen samen doen, er super hip bij lopen, roken en drinken… eigenlijk alles wat vroeger in mijn leven ook wel een beetje zo was. Maar on 'a daily basis' mis ik geen van deze dingen echt. Behalve de gezelligheid en de vrienden. De aanwezigheid van de mensen die je al lang kennen en je begrijpen. Nu is het aan mij om te zien of dat hetgeen is waar ik uiteindelijk wel weer controle over wil krijgen. Door dichter bij huis te wonen misschien? Of door eens in het jaar terug te vliegen? Of elkaar ergens op de wereld te ontmoeten? Ik weet het niet. Het blijft een vraag waar de tijd antwoord op zal gaan geven.
Ik las in het boekje "Ik mis nog steeds de HEMA" (een boekje over emigratieverhalen, succesvol en niet zo succesvol) het volgende wat denk ik absoluut een waarheid weergeeft over wat langere tijd in het buitenland wonen soms als gevolg kan hebben. "Door de afstand worden de gesprekken met Nederlandse vriendinnen steeds oppervlakkiger. Je bent er immers niet bij als ze naar de film gaan of ergens in de stad eten en elkaars zorgen delen. 'Distance makes the heart grow fonder', zegt een Engels spreekwoord. Maar afstand doet het hart helemaal niet sneller kloppen. Hoe meer kilometers er tussen jou en de liefsten zitten, hoe minder je ziet van elkaars dagelijks leven. En juist de dagelijkse dingen zijn de verbindingen in een relatie. Zo drijf je steeds verder weg van je oude, vertrouwde contacten en raak je meer aangewezen op je partner en op nieuwe vrienden die je maakt." Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik niet hoop dat dit gebeurt met al de vriendschappen die me zo dierbaar zijn, maar het is wel iets waar je steeds minder controle over lijkt te hebben. Michel en ik zijn inderdaad heel erg op elkaar aangewezen en soms heb ik ook geen zin om de dagelijkse sores met mijn moeder of vriendinnen over Skype te bespreken, want ik denk dan "dat zijn de zorgen van ons en ik wil niemand van thuis daar nu mee gaan lastig vallen. Laten we het maar over de meer algemene dingen hebben". Stom dat het zo werkt, maar het is me al eerder opgevallen dat ik sommige dingen vaker voor me houdt. Omdat je het over "leuke" dingen wil hebben en niet over wat je op dat moment irriteert aan je man of aan de bureaucratie in Oz of noem maar op. Dit is gewoon onvermijdelijk.
Ik weet dat niet iedereen weer zit te wachten op dit verhaal; het eeuwige getwijfel en gemijmer over ons emigratie-avontuur en alle emoties die daarbij komen kijken, maar is dat niet waarom ik deze blog schrijf? Dus misschien een volgende blog weer een vrolijk verhaal over hoe mooi het leven wel niet is hier, want dat is het echt wel…..maar de controle over mijn gezin en mijn persoon dat is waar het over gaat. Nog een kleintje erbij is hectisch, druk en uitdagend met een heleboel obstakels waar we nu nog niks vanaf weten. Ik weet niet hoe moeders van meer kinderen dit doen, maar is het niet een kwestie van overleven die eerste tijd? Al met al een hoop 'algemene' obstakels waar velen op de wereld mee te maken hebben. Geluk vinden in je werk. Uitbreiding van je gezin (hoe dit allemaal te organiseren??!!??), de communicatie tussen jouw en je partner ('Begrijp je nou echt niet dat je me even moet helpen met eten koken, kind eten geven, bad klaar zetten....? We zijn geweldige multi-taskers hoor, maar een beetje hulp is nooit verkeerd'), je kind opvoeden ("Neeeeeeeeeeee Finn, niet dat speelgoed afpakken van dat meisje") Nou ja, the usual stuff dus eigenlijk. We komen er wel, that's for sure. Maar af en toe heb je die back-up nodig, de support van de mensen die je kennen en van je houden. Er is één ding ieder geval zeker; of dit emigratieverhaal nou succesvol blijkt of niet...wat betreft het leren kennen en uitdagen van je eigen persoon heb ik al zoveel overwonnen dat ik oprecht kan zeggen dat het me tot een beter/ wijzer mens heeft gemaakt. En over succes moet ik het eigenlijk niet eens hebben. Het is namelijk altijd al een succes geweest, deze stap naar het onbekende, gewoonweg de stap te hebben genomen, dat is iets waar ik trots op ben.
Maar ik moet eerlijk bekennen….door gesprekken die ik hierover voer, door gedachten die ik in mijn hoofd toelaat blijkt het thuis in NL nog steeds zo ontzettend mijn thuis. Ik word enthousiast als ik eraan denk dat Finn en zijn toekomstige broertje (ja nog een jongen underway!!!) zoveel neefjes thuis heeft en nog gaat krijgen (geen nichtje te bekennen in onze nieuwe gestichte gezinnen) waar hij mee op kan groeien, waar hij misschien later wel zijn zorgen mee deelt, dat hij ook beleeft hoe het is om op de fiets naar school te gaan in regen en wind, dat hij van de cultuur gaat houden net zoals wij dat doen.Het is zoooo goed om weg te zijn van wat je bekend is, je leert namelijk beter relativeren en je krijgt meer waardering voor dingen die niet voorhanden zijn. Ja, ook dat het altijd regent, dat mensen flink kunnen zeuren, dat we soms wel heel veel mensen op één plek hebben wonen en ga zo maar door. Dat is namelijk wat Nederland Nederland maakt. Er komen hele slimme, avontuurlijke, leuke en vriendelijke mensen uit dat gekke kikkerlandje van ons waar we best trots op mogen zijn. DUS!
Nou, genoeg veren in de spreekwoordelijke …. gestopt. Ik stop er voor nu ook mee. Volgend bericht weer een ander verhaal over dit achtbaan leven van ons.
Liefs van ons drie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten