In between dreams...

Wat nou als je in twee landen tegelijk wilt wonen? Je hebt alleen nét dat ene land uitgekozen dat het verste van eigen land vandaan ligt. Het zal wellicht wat eentonig overkomen de verhalen over onze emigratie, maar ik ben er nog niet over uitgesproken...waarschijnlijk nooit. Ik schrijf het op, omdat er misschien mensen zijn die dit lezen en het avontuur ook willen aangaan of in dezelfde situatie zitten als wij. Een nieuw leven ergens anders opbouwen, ver weg of dichterbij huis…het maakt eigenlijk niet uit. Weg van wat vertrouwd en bekend is, is wat mij betreft één van de grootste veranderingen die je laat inzien wie je bent, waar je voor staat, wat je sterke kanten en minder sterke kanten zijn en wat voor jou als meest waardevol wordt gezien. Mijn ervaringen zijn niet die van een ander, maar het is de moeite waard om erover te schrijven. Want ondanks dat dit een persoonlijke ervaring is, kunnen veel mensen zich relateren aan onze situatie wat hen geruststelt, maar ook nieuwe inzichten kan geven. 

Dus bij deze de vraag die mij altijd zo blijft bezig houden... "Wanneer ben je nu echt echt geëmigreerd?"  Je hebt in mijn ogen een fysiek én mentaal emigreren wat ver uit elkaar ligt. Er komen zoveel situaties op mijn pad die me laten inzien dat veel mensen een onrealistisch beeld hebben van wat emigreren nu echt inhoudt. Het "fysiek" emigreren is waar veel mensen zich voornamelijk op richten. Werk, een huis vinden, verschepen van spullen, een visum. Dit is ook logisch, want je weet gewoonweg niet wat je verder te wachten staat. Maar dan het "mentaal" emigreren...dat is de allergrootste uitdaging en eigenlijk ook wanneer het avontuur pas echt begint. Wij zijn absoluut bevoorrecht dat wij in deze situatie mogen zitten, want emigreren naar Australië is zo makkelijk nog niet. Het organiseren van een verhuizing en überhaupt een baan en een sponsor voor het visum vinden is meestal het grootste struikelblok. Maar met een beetje organisatie en het goed verdelen van taken komt dit wel in orde. Maar de weg daarna...daar kan geen organisatietalent zich op voorbereiden.

Soms komen we mensen tegen die op vakantie zijn en hier graag willen wonen, maar nog niet zoveel weten over het emigratieproces. Die geven we dan zoveel mogelijk informatie gebaseerd op onze ervaringen en proberen ze zo een beetje op weg te helpen. Maar vaak is dit wat gebeurt.... Terug in eigen land gaat het leven gewoon door en moet je toch weer brood op de plank zien te krijgen. De eerste dagen zal de droom van wonen in "het paradijs" nog heel vers in je gedachten liggen, want het leven in eigen land is ook maar weer gewoon wat het was en altijd is geweest. Maar op den duur verplaatst de droom zich een klein beetje naar de achtergrond, want geef toe: je hebt ondanks het grauwe weer, de zelfde koppen op werk, de soms wat saaie verplichtingen, toch ook een heel leuk leven. Veel vrienden, je familie die er voor je is, die leuke sport die je beoefent, die onverwachte leuke avonden in de kroeg of bij iemand thuis, die mooie dagen (ja ze zijn schaars daar in dat kikkerlandje…) die je een glimlach op je gezicht toveren. Het je er daadwerkelijk toe zetten om vanuit Nederland je emigratiedroom op poten te zetten wordt dan steeds moeilijker om vast te houden. Uiteindelijk is het (voor velen) alleen nog die mooie herinnering aan een geweldige vakantie…am I right or am I right? 

Maar voor die mensen die het wel voor elkaar hebben gekregen om de droom vast te houden, alles duidelijk en vers in het geheugen houdend en het proces door zijn gegaan (wat soms jaren kan duren) hebben iets fantastisch voor elkaar gekregen. Want van deze droom realiteit maken is echt een prestatie waar veel wilskracht, vertrouwen en doorzettingsvermogen voor nodig is. Dan als ze hier zijn mogen ze zich vasthouden voor de achtbaan waar ze in terecht komen. De obstakels, maar ook mooie, bijzondere en nog nooit eerder mee gemaakte situaties, die je leven op zijn kop laat zetten en je een ander beeld geven van alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt in je leven. En dan zoals in mijn geval, na zoveel jaar komt er een twijfel.... of meer een inzicht waarvan je misschien niet verwacht had dat deze zou komen. Het inzicht dat het leven nergens op de wereld perfect is. Alles wat wij hebben hebben jullie misschien niet. Maar veel van wat jullie daar hebben, zullen wij hier nooit krijgen...

Dus terugkomend op de eerste twee zinnen van deze blog; wat nou als je in twee landen tegelijk wilt wonen? Kun je op die manier je leven leiden? Het is iets waar ik mijn gedachten de laatste tijd wel eens over laat gaan. We hebben een paar drukke, soms wat emotionele weken met veel gebeurtenissen (leuk en minder leuk) achter de rug. Als ik me niet zo goed voel komen dit soort vragen eerder naar boven dan normaal. Ik vind dit heel gezond en zie voor mij geen andere manier om dit te doen. Ik ben nu namelijk mama (en vrouw dus ervaar dit sowieso anders dan Michel en de andere gemiddelde man). We zetten onze kinderen op de eerste plaats (no matter what) en zullen ook met de kinderen in het achterhoofd bewust, maar ook onbewust keuzes maken. Het beste met je kind en zijn/ haar toekomst voorhebben denk ik. Wij zitten in een land waar de taal als voornaamste laat inzien, dat Finn anders is dan de meeste vriendjes en vriendinnetjes die hij zal maken. Hij spreekt namelijk Nederlands thuis. Wat natuurlijk absoluut geen problemen zou moeten opleveren, maar het maakt hem toch een beetje anders. Hij weet dat hij een andere achtergrond met zich mee draagt en zal hier uiteindelijk meer over willen weten. Ik weet het…Finn is pas 1 jaar dus wat maakt dat nu uit…nou voor mij veel. Want ook ik wil dat hij weet waar hij vandaan komt, wie zijn familie is, wat de Nederlandse cultuur inhoudt en hoe dit papa en mama heeft gevormd tot wie ze zijn. Hij zal het allemaal willen weten later en ik kan en zal hem er niet van onthouden. 

Ik weet nu namelijk als geen ander hoe belangrijk het is om je wortels ergens te hebben liggen. De wortels die je ouders voor je geschoten hebben en de basis die ze voor jou hebben uitgelegd waardoor wij ons in alle rust hebben kunnen ontwikkelen. Ik zou mijn leven op geen andere manier willen invullen; elke keuze, relatie, weg die ik ingeslagen ben maken mij tot wie ik nu ben. Maar Finn zal het pad wat wij voor hem aan het uitleggen zijn ook gaan bewandelen. En ik wil er gewoon voor zorgen dat een mooi, vrij en leuk pad is om te bewandelen. Ik denk daarom dat het beste in between dreams ligt…het land wat Oz heet en het land waar onze wortels liggen, Nederland. Wie weet zal het ons lukken hier een weg in te vinden, maar één ding is zeker. Dromen komen en dromen gaan, ze bloeien op en waaien voorbij. En op dit moment ligt mijn hart vol met deze dromen op twee plekken waar ik veel van hou...  

Liefs van ons drie