New beginnings....

Happy New Year! Laat dit het jaar zijn waarin je dromen en doelen verwezenlijkt worden! Doe eens gek en doe wat je eerst niet durfde! Ga voor de ene kans die je eigenlijk niet mag laten schieten! Laat de dingen los die je eerst niet kon loslaten en zorg dit jaar nog beter voor jezelf en je loved ones! Wij hebben het jaar 2011 vol emotie afgesloten en daar voel ik nu de gevolgen van...vanuit bed in een air conditioned kamer, met een man in de kamer hiernaast die me verzorgt, schrijf ik dit bericht. Ik voel me voor het eerst in de 29 weken die ik nu zwanger ben allermeest belabberd. Ik kan me trouwens niet meer heugen wanneer de laatste keer was dat verkoudheid/ misselijkheids-gevoel/ moeheid zo heeft toegeslagen. Maar goed, even doorbijten en dan ben ik binnen een paar dagen vast weer op de been :-).

Het was een mooi, maar zoals ik al zei emotioneel uiteinde van 2011. Lindsay was 2 weken over en we hebben een paar drukke weken met haar gehad. De eerste week waren Michel en ik nog aan het werk en heeft ze een beetje kunnen wennen aan de omslag van koud NL naar warm Australië. Verder moest de jetlag even uitwerken en de 2e week konden we dan ook volop vakantie gaan vieren met z'n drieën. Down South was het heerlijk vertoeven met lagere temperaturen dan in Perth, maar helaas ook met een wat minder comfortabel bed/ luchtmatras om op te slapen. De nachten konden hierdoor soms lang duren en de jeeeeetje-moet-ik-nu-alweer-plassen-momenten midden in de nacht maakte het er ook niet altijd makkelijker op. Maar het was het absoluut waard en hopelijk heeft Lindsay genoten van de mooie omgeving en de aanwezigheid van ons. De foto's staan op de bekende plek op deze blog (veel kijkplezier :-)

Voor ons was het hebben van familiebezoek echt een bijzondere ervaring. Nog niet eerder was familie langs geweest en voorlopig zal dit ook niet gaan gebeuren. We hebben geprobeerd haar zoveel mogelijk te laten zien van hoe ons leven er hier uit ziet, wie onze vrienden zijn, waar we werken, hoe fantastisch mooi de omgeving is en hoe gelukkig we samen zijn. We hopen dat dit is overgekomen en dat zij het ook weer zal overbrengen aan de rest van onze beide families. Toen het nieuwe jaar begon realiseerde ik me namelijk pas echt dat we een bijzonder jaar tegemoet gaan en dat we het moeten gaan doen zonder de aanwezigheid van hen. Deze realisatie is soms hard en moeilijk, maar na er veel over te praten en te bedenken dat Mies en ik samen en gelukkig zijn maakt het het zeker dragelijker.

Het plan voor volgend jaar is om ergens in augustus/ september richting NL te komen. We zijn dan (als het goed is) wat meer aan ons nieuwe gezinslid gewend en hij aan ons en we hebben iets meer tijd om alles op een rijtje te krijgen hier. We hebben voor de komende weken best nog wat dingen uit te zoeken, waaronder de aanvraag van ons Permanent Residency. We zijn van plan om deze zo spoedig mogelijk aan te gaan vragen omdat dit wederom veel voordelen met zich meebrengt, vooral met onze nieuwe gezinssituatie in het vooruitzicht. Het blijkt namelijk dat de LAFHA regeling waar we nu voor in aanmerking komen vanaf juli 2012 niet meer bestaat. Dus hoe sneller we onze nieuwe visum status hebben hoe beter!

De babykamer begint al aardig vorm te krijgen en we hebben onze kinderwagen/ pram binnengekregen! En oooh wat is ie mooi :-). We hebben al een paar rondjes in het huis rondgereden en kunnen niet wachten om met de kleine Freggle er mee naar buiten te gaan. De kleine jongeman heeft het trouwens best naar zijn zin in mijn buik; hij is erg druk aan het bewegen de afgelopen dagen en ik kan bijna onderscheiden of het zijn billen of hoofdje is wat ik voel :-). We hebben vanaf deze week onze eerste workshop bij het Family Birth Centre (waar we gaan bevallen) en zullen hoogstwaarschijnlijk worden overladen met informatie over hoe met alles om te gaan en wat te verwachten. Er zal trouwens ook nog een echo worden uitgevoerd rond 32 weken om te bekijken of mijn placenta al wat omhoog is gegroeid. Laatste keer vonden ze deze ietwat aan de lage kant dicht bij de baarmoedermond liggen. We zijn benieuwd...

Het zwanger zijn gaat me verder goed af, maar begin nu wel echt groot te worden. Bukken gaat niet zo goed meer en met slapen draai ik wat af om een beetje comfortabel te liggen. Ik moet me voorbereiden op 2 hete maanden in Perth, dus helaas zal het er ook niet makkelijker op worden, maar het is het allemaal waard. Er zijn trouwens nog wat andere foto's van afgelopen maanden die ik onder het tabblad photos heb gezet waaronder de foto's die ik als verassing voor Michel heb laten maken tijdens een shoot.  Erg leuk en spannend om een keer te doen :-).

Nou voor nu heb ik weer de grote lijnen van ons leven Down Under proberen te beschrijven. Maar het echt ervaren hier is toch anders (...zegt Lindsay). Ik vind het hoe dan ook leuk om deze blog te blijven schrijven, hopelijk lezen jullie het ook nog steeds met plezier. Tot volgende maand en anders eerder via Skype/ Whatsapp/ sms/ mail/ telefoon etc....:-)!

Liefs,

Michel, Annemarie en Freggle